ΑΡΘΡΟγραφία

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Το tweet του προέδρου του κόμματος ήταν ξεκάθαρο: «Ο αντικαπνιστικός νόμος θα εφαρμοστεί. Δεν μπορεί να είμαστε η μόνη χώρα που δεν μπορεί να εφαρμόσει έναν σοβαρό αντικαπνιστικό νόμο». Ο κ. Μητσοτάκης με αυτό το tweet έδωσε ακόμη ένα στίγμα, σαν και αυτά στα οποία μας έχει συνηθίσει ο κ. Θεοδωράκης. Κάποιος, παρατηρώντας τον πολιτικό κατήφορο του κ. Θεοδωράκη, θα συνιστούσε περισσότερη προσοχή στον κ. Μητσοτάκη. 

Για παράδειγμα, σε πολλές χώρες, όπου η απαγόρευση του τσιγάρου εφαρμόστηκε κανονικά, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια οι επιχειρήσεις εστίασης είδαν σημαντική πτώση στα έσοδά τους. Τώρα, ο κ. Μητσοτάκης θα πει στις χιλιάδες επιχειρήσεις εστίασης ότι, ύστερα από επτά χρόνια της χειρότερης οικονομικής κρίσης, θα πρέπει να υποστούν σημαντική μείωση στα έσοδά τους προς χάριν μιας αμφιλεγόμενης πολιτικής... 

Αλλά κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση που τον εφαρμόζει. Όμως, σε αυτή την περίπτωση, μια κυβέρνηση της Ν.Δ. θα μπορούσε εύκολα να καταργήσει αυτόν τον νόμο. Εφόσον η Ν.Δ. είναι φιλελεύθερη στο θέμα του ωραρίου των καταστημάτων, γιατί στο θέμα του καπνίσματος παίρνει μια εντελώς κρατικιστική θέση; 

Και όχι μόνο υιοθετεί μια κρατικιστική θέση, αλλά την υιοθετεί πολύ εύκολα και χωρίς κανένα ιδιαίτερο σκεπτικό. Για ένα κόμμα που θέλει να είναι φιλελεύθερο, ακόμα και στη χειρότερη των περιπτώσεων, η συγκεκριμένη θέση σε αυτό το ζήτημα θα απαιτούσε κάποιες διεργασίες, που θα φανέρωναν ότι παίρνουν στα σοβαρά αυτό που ονομάζουμε «φιλελευθερισμός». Ο φιλελευθερισμός δεν είναι απλά μια λέξη άνευ περιεχομένου, που απλά χρησιμοποιείται για να μας διαφοροποιεί από την άλλη ομάδα ατόμων που διεκδικεί την εξουσία. 

Ένα επίσης πολύ αρνητικό στοιχείο της συγκεκριμένης θέσης είναι το πόσο απόμακρη κάνει τη Ν.Δ. να φαίνεται από τα πραγματικά προβλήματα του μέσου πολίτη. Γνωρίζοντας τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα, φαίνεται τουλάχιστον αλαζονικό να θέλει κάποιος να ξοδέψει πολιτικό κεφάλαιο για το συγκεκριμένο θέμα. 

Μια κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν θα έχει πολύ χρόνο, ούτε αρκετό πολιτικό κεφάλαιο για να πετύχει. Το να έχει προτεραιότητες δεν θα είναι ένδειξη καλής διακυβέρνησης, αλλά το πρώτο και κύριο συστατικό μιας επιτυχημένης διακυβέρνησης. 

Μπορεί το συγκεκριμένο θέμα του καπνίσματος σε κάποιους δημόσιους χώρους να είναι δημοφιλές στον χώρο των ΜΜΕ, αλλά δεν έχει ούτε πέραση στην κοινωνία ούτε σχέση με τα καίρια ζητήματα των καιρών. Ο κ. Θεοδωράκης, που προσπάθησε να πολιτευθεί εκφράζοντας τις πολιτικές θέσεις ενός μανταμσουσουδισμού των βορείων προαστίων, ξεκίνησε από αυτοαποκαλούμενος σωτήρας του έθνους και κατέληξε αυλικός της κυρίας Γεννηματά.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Οι θέσεις στο τουρκικό επιτελείο που θα έχουν να κάνουν με την Ελλάδα θα είναι ίσως οι πιο βαρετές στο στράτευμα της εχθρικής χώρας. Οχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά διότι η ελληνική πολιτική τάξη δρα με έναν τρόπο που κάνει τον σχεδιασμό και την υλοποίηση επεκτατικών σχεδίων απολύτως περιττή διαδικασία... Η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία της Τουρκίας μπορεί να είναι μια φαντασίωση των Τούρκων, αλλά επίσης μια ιδεολογικά προγραμματική υποχρέωση της πολιτικής τάξης μας. 

Αυτή η προγραμματική υποχρέωση της ελληνικής πολιτικής τάξης δεν είναι ακριβώς συνειδητή επιλογή. Εξάλλου, κάτι τέτοιο θα συνιστούσε προδοσία. Αντίθετα, η πολιτική τάξη των Αθηνών, έχοντας υιοθετήσει εν συνόλω τις αριστερίστικες δοξασίες σε όλα τα θέματα, ακολουθεί και στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εσωτερικής ασφάλειας τις ιδεολογικές εμμονές της, στο καταστροφικό τέλος όπου μας οδηγούν. 

Οι Τούρκοι σκέφτονται και δρουν με όρους θρησκευτικής και πολιτισμικής ισχύος. Εμείς, με το προπαγανδιστικό τραγουδάκι που μας μάθαιναν στο δημοτικό: «Αν όλα τα παιδιά της Γης πιάναν γερά τα χέρια...» Είναι μια ιδιότυπη σύγκρουση πολιτισμικών εικασιών. 
Οι κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου ήδη θα διαισθάνονται ποιες από αυτές τις εικασίες είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. 

Τσίπρας και Μουζάλας έχουν αναλάβει το να γεμίσει η Ελλάδα από μουσουλμάνους εποίκους. Ο δε φορολογούμενος ήδη πληρώνει τα επιδόματα, την εστίαση, τη σίτιση και την πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη των μελλοντικών κατακτητών του. Στα σχολεία, το λεγόμενο «ελληνικό κράτος» καταργεί την έπαρση της ελληνικής σημαίας και τη χριστιανική προσευχή. Στην Ξάνθη, όμως, για πρώτη φορά ένα ολόκληρο σχολείο παρήλασε με μαντίλες. Στις νέες μουσουλμανικές συνοικίες της Αθήνας περιπολεί «ισλαμική αστυνομία», η οποία επιβάλλει το ισλαμικό δίκαιο, τη Σαρία. Πρόκειται για ομάδες ανδρών από 30-50 ετών, που δρουν στο κέντρο, σε περιοχές όπως η πλατεία Θεάτρου, η οδός Σωκράτους, η Ευριπίδου και άλλα μέρη, που έχουν καταντήσει δυσπρόσιτα για τον Αθηναίο. Ο κ. Μουζάλας έχει πει ότι, με τα μεγάλα μουσουλμανικά ρεύματα προς την Ελλάδα, θα λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημά μας. 

Η τουρκική κυβέρνηση εκφράζει φυσικά τις ανησυχίες της για το πώς η Ελλάδα θα καταφέρει να επιτύχει την ειρηνική συνύπαρξη μουσουλμάνων και της μελλοντικής ελληνικής μειονότητας. Αν ήμουν Τούρκος, δεν θα ανησυχούσα και τόσο. Οι μουσουλμανικές κοινότητες έχουν μια τάση να διευθετούν διαχρονικά τέτοια ζητήματα με απίστευτη τακτικότητα - βλέπε Κύπρο, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Πόντο και, τις τελευταίες εβδομάδες, Αλβανία. Οι Ελληνες θα πρέπει να πιστέψουν ότι η πολιτική τάξη που τους οδήγησε στην οικονομική καταστροφή ξέρει τι κάνει στα εθνικά θέματα. Φαίνεται, όμως, ότι θέλει να λύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές καταργώντας την Ελλάδα
.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» ήταν ίσως το πρώτο μέσο που ασχολήθηκε με την αισθητική του κρατιδίου των Σκοπίων. «Ο ιππεύων πολεμιστής είναι ένα μνημείο στο κέντρο της πόλης, έχει ύψος σχεδόν 30 μέτρα, κόστισε 10.500.000 ευρώ και φαίνεται τόσο αυθεντικό όσο το βενετσιάνικο Μεγάλο Κανάλι στο Λας Βέγκας». 

Στη διάρκεια του χρόνου διάφορα ξένα ΜΜΕ έχουν ασχοληθεί με τη χώρα του κιτς στην Ευρώπη. Fox News: «Σκόπια, η πρωτεύουσα του κιτς στα Βαλκάνια». «The Guardian»: «Πώς τα Σκόπια έγιναν η νέα πρωτεύουσα του κιτς στην Ευρώπη». Και οι «Times» της Νέας Υόρκης: «Πέρα από το κιτς στα Σκόπια».

Αυτή η αισθητική τού κιτς στη γειτονική χώρα δεν είναι τυχαία. Η αισθητική ταιριάζει άψογα με την ποιότητα της ιστορικής και της πολιτισμικής ταυτότητας του κρατιδίου. Για τους σοβαρούς ιστορικούς, σε διεθνή κλίμακα, οι ιστορικές, και ας πούμε φυλετικές, αξιώσεις τους κρατιδίου είναι μια κωμικοτραγική υπόθεση. Υπάρχει όμως ο υπέρμαχος του κρατιδίου του κιτς, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης. Ο κ. Μπουτάρης αποκάλεσε πρόσφατα τα Σκόπια «Μακεδονία». 

Βλέπεις τον κ. Μπουτάρη και καταλαβαίνεις ότι είναι ο τύπος του ανθρώπου που θα καθίσει στη διπλανή θέση του λεωφορείου για να σου εξηγήσει ότι το Kρυφό Σχολειό είναι ένας μύθος, αλλά ταυτόχρονα αποδέχεται χωρίς δεύτερη σκέψη το «μακεδονικό έθνος». Είναι έτοιμος να σου εξιστορήσει τις θηριωδίες που έχουν διαπράξει στη διάρκεια των αιώνων οι Ελληνες, αλλά, βέβαια, ο Ατατούρκ, αν και πατέρας της εθνοκάθαρσης, «ήταν μεγάλος ηγέτης».

Ο κ. Τσίπρας δεν φοράει γραβάτα. Ο κ. Μπουτάρης φοράει σκουλαρίκι. Και τις δεύτερες εκλογές του 2015 είχε ευχηθεί στον κ. Τσίπρα να τις κερδίσει, δηλώνοντας: «Πρέπει να βοηθήσουμε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στον αγώνα που έχει ξεκινήσει προκειμένου να μην τον αφήσει στη... μέση». Μεγάλη η διορατικότητα του πολιτικού ανδρός. 

Πλασάρεται από τα ΜΜΕ ως μεταρρυθμιστής. Από το 2011 δήμαρχος Θεσσαλονίκης, αλλά τα κρατικοδίαιτα συμφέροντα δεν είχαν ποτέ τίποτα να φοβηθούν. Γενικώς, ο δήμος λειτουργεί όπως λειτουργούσε πάντα. Το μόνο που έχει αλλάξει από το 2011 είναι η εμμονή του κ. Μπουτάρη να σοκάρει το στερεότυπο μιας 70χρονης κυρίας που κάθε Κυριακή εκκλησιάζεται. Εκεί αρχίζει και τελειώνει η μεταρρυθμιστική πυγμή του.

Ο κ. Μπουτάρης είναι η δημαρχιακή έκδοση του μπαχαλάκη των βορείων προαστίων που κατεβαίνει στην Αθήνα και σπάει το μαγαζάκι του νοικοκύρη βιοπαλαιστή, με την ανοχή -και τώρα επί Τσίπρα υπό την προστασία- των Αρχών. Τζάμπα μάγκας δηλαδή ο δήμαρχος, ο γνωστός καφενόβιος αριστερούλης.

| 'Αρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σχολιάζοντας το πακέτο παροχών του κ. Τσίπρα, ήταν ακριβής και μίλησε για «στοχοθετημένες δράσεις που είναι πλήρως σύμφωνες με τις δεσμεύσεις του Μνημονίου». Προτού γίνει η παραπάνω δήλωση για το πακέτο παροχών, είχε γίνει η δήλωση του επιτρόπου Μοσκοβισί που έκανε λόγο για «σημαντική πρόοδο» την οποία σημειώνει η κυβέρνηση με το Μνημόνιο. Ενώ ο Γερούν Ντάισελμπλουμ είχε κάνει λόγο για «θετικά μηνύματα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα». 

Παρακολουθώντας αυτές τις δηλώσεις, θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε κάποιος να δει τις αντιδράσεις της συνιστώσας τού «Γερούν, γερά!». Ηταν ο βαθύς πυρήνας του «Ναι» στο δημοψήφισμα-παρωδία του '15. Αυτή η συνιστώσα πιστεύει στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα και το πώς ακριβώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η ευρωπαϊκή Ελλάδα το έχει αφήσει στα χέρια της ευρωκρατίας. 

Μετά την κωλοτούμπα του '15 αυτή η συνιστώσα πίστεψε ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα έμπαιναν σε ένα πρόγραμμα εξευρωπαϊσμού. Οι Ευρωπαίοι θα έβαζαν σε τάξη τους αντιμνημονιακούς και έτσι η Ελλάδα θα συνέχιζε απρόσκοπτα την ευρωπαϊκή πορεία της. Οι συριζαίοι όμως, που γνωρίζουν καλύτερα την ευρωκρατία, έμαθαν τελικά πώς να διαπραγματεύονται. Ουσιαστικά χρησιμοποίησαν τη συνταγή των προηγούμενων: άγρια φορομπηξία μέχρι να παρουσιαστεί πλεόνασμα ή, τουλάχιστον, να μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ενός πλεονάσματος. Κάπου εκεί αρχίζει και τελειώνει η μεταρρυθμιστική δυναμική των Μνημονίων. Η Ελλάδα ήταν μια χώρα βαθιά κρατικιστική το 2010, η Ελλάδα το 2017 παραμένει το ίδιο κρατικιστική, αλλά με πολύ περισσότερους φόρους. 

Η συνιστώσα τού «Γερούν, γερά!» δικαίως γελά με τις φαντασιώσεις και τις ανακολουθίες των αντιμνημονιακών. Προφανώς δεν υπάρχουν «λεφτόδεντρα» στη Ρωσία, στην Κίνα ή στο Ιράν για να χρηματοδοτηθεί η «έφοδος στον ουρανό». Από την άλλη, όμως, αυτό που επίσης θα πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε «πολιτικόδεντρα». Οπως είναι αδύνατον να μας χαριστεί η ευημερία με δωρεάν χρήμα, είναι επίσης αδύνατον να μας έρθουν οι μεταρρυθμίσεις εισαγωγή από τις Βρυξέλλες. Δεν υπάρχει υποκατάστατο στην αναγκαιότητα να δημιουργηθεί μια εκλογική πλειοψηφία που θα πιστεύει και θα υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις. 

Η συνιστώσα τού «Γερούν, γερά!», χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει και χωρίς να θέλει να το παραδεχτεί, πιστεύει και αυτή, με τον δικό της τρόπο, σε ένα ξανθό γένος που θα σώσει την Ελλάδα. Οι ελπίδες έχουν εναποτεθεί σε μια άλλη φαντασίωση, ξεχωριστή βέβαια, αλλά ταυτόχρονα πολύ παρόμοια με αυτή των αντιμνημονιακών. Θα ήταν ευχάριστο αυτή την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οι «Γερούν, γερά!» να είχαν καταλάβει το εύρος της μνημονιακής αυταπάτης. Για την ώρα, ασχολούνται αποκλειστικά με τα ελαττώματα των άλλων.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Τελικά η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις που νομίζαμε ότι είχε. Εχει αρχίσει να αποδέχεται τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι αυτή η αποδοχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας περιορίζεται αυστηρά στον τομέα της εγκληματικότητας. Η εγκληματικότητα είναι ο μόνος τομέας της οικονομίας που γνωρίζει άνθηση. 

Τελικά την 85χρονη την έκαψαν με σίδερο ληστές που είχαν αποφυλακιστεί πρόωρα με τον νόμο Παρασκευόπουλου. Η υπόθεση έχει περισσότερο ενδιαφέρον, μιας και οι συγκεκριμένοι δράστες ήταν λαθρομετανάστες. Όχι μόνο κανένας δεν εμπόδισε την είσοδό τους στην Ελλάδα, αλλά και κανένας δεν τους έστειλε πίσω, όταν διέμεναν εδώ. Αργότερα, όταν διέπραξαν εγκλήματα, το ελληνικό κράτος τούς έδωσε ουσιαστικά συμβολικές ποινές. Αλλά ούτε τις συμβολικές ποινές δεν θα εκτίσουν, γιατί ο νόμος Παρασκευόπουλου θα τους αφήσει ελεύθερους πολύ νωρίτερα.

Βέβαια, μετά την αποφυλάκισή τους κανένας δεν θα αποπειραθεί να τους απελάσει. Τι κι αν μπήκαν παράνομα στη χώρα, τι κι αν διέπραξαν εγκλήματα, τίποτα από όλα αυτά δεν μπόρεσε να αλλάξει τη στάση του κράτους. Με τον νόμο Παρασκευόπουλου θα αποφυλακιστεί και ο Γεωργιανός Ρομπέρτο Σοχακιάν, ο οποίος με τη νεοαποκτηθείσα ελευθερία του θα βρεθεί στη Νεάπολη Θεσσαλικής, όπου θα δολοφονήσει έναν 27χρονο κοσμηματοπώλη. Θα αποφυλακιστούν και επτά Γεωργιανοί, οι οποίοι θα μεταβούν στην Υδρα και εκεί θα δολοφονήσουν τον εστιάτορα Μανώλη Οικονόμου. Στο ρεπορτάζ του εγκλήματος θα διαβάσουμε: «Οι αστυνομικοί, όταν συνέλαβαν τους δύο από τους επτά Γεωργιανούς, βρήκαν τα αποφυλακιστήρια στις τσέπες τους...»

Η λίστα με τα ονόματα των θυμάτων του νόμου Παρασκευόπουλου διαρκώς αυξάνεται. Αυτό που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι η πλήρης απάθεια της πολιτικής τάξης και των ΜΜΕ γι' αυτό το θέμα. Η τιμωρία του εγκλήματος θεωρείται μια δεισιδαιμονία του παρελθόντος. Υπάρχει βέβαια η εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα. Αν, για παράδειγμα, τα κίνητρα του εγκλήματος είναι ρατσιστικά και το θύμα δεν είναι Ελληνας, τότε φυσικά η τιμωρία του εγκλήματος για την πολιτική τάξη είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία. Επίσης, η πολιτική τάξη, που γενικά δεν φαίνεται να έχει κανένα ιδιαίτερο θέμα με δολοφονίες, βιασμούς, κλοπές και ξυλοδαρμούς, είναι ιδιαιτέρως πρόθυμη να τιμωρήσει και να αστυνομεύσει πολιτικές απόψεις που δεν είναι της αρεσκείας της. 

Από την ανοχή στο έγκλημα μέχρι και την αστυνόμευση των πολιτικών απόψεων η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς είναι κάτι περισσότερο από προφανής. Βέβαια, η κύρια αιτία αυτής της ηγεμονίας είναι η παντελής απουσία ενός δεξιού αντιλόγου. Είναι απόλυτα φυσικό η Αριστερά να βάζει γκολ, όταν παίζει τους πολιτικούς αντιπάλους της μονότερμα. Τα περισσότερα δε τέρματα είναι αυτογκόλ.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Τον Αύγουστο η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ελένη Αυλωνίτου, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την αδυναμία του κόμματός της για ολοκληρωτικά καθεστώτα, δήλωσε: «Αν ήσουν με το καθεστώς, δεν σε πείραζαν ποτέ». Ακούγοντας αυτή τη δήλωση θυμήθηκα την πολιτική των ποσοστώσεων που εφάρμοζαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στη Ρωσία και την Κίνα.

Ανά διαστήματα ερχόταν η εντολή από τα κεντρικά, όπου ο υπεύθυνος κάθε τομέα έπρεπε να βρει ένα συγκεκριμένο ποσοστό αντεπαναστατών. Αν είχες, για παράδειγμα, 100 εργαζομένους υπό την εποπτεία σου και η εντολή σού έδινε μια ποσόστωση του 10%, έπρεπε οπωσδήποτε να βρεις 10 αντεπαναστάτες. Αν δεν τους «έβρισκες», δεν είχες παρά να προσθέσεις το δικό σου όνομα στη λίστα.

Δηλαδή κάποιος μπορούσε να εκτοπιστεί, να βασανιστεί ή και να εκτελεστεί μόνο και μόνο επειδή ένας ανώτερός του χρειάστηκε να συμπληρώσει μια λίστα με ονόματα. Κάτι σαν λοταρία ιδιαίτερα αρνητικών συνεπειών. Ισως το όνομα στη λίστα να βρέθηκε επειδή απλά ο προϊστάμενος σε αντιπαθούσε ή γιατί φαίνεται ότι αργούσες περισσότερο από κάθε άλλον στη δουλειά. Ή επειδή ο προϊστάμενος αποφάσισε να αποφύγει την ενοχή της συνειδητής επιλογής και το δάχτυλο έπεσε τυχαία πάνω στο όνομά σου.

Σκοπός βέβαια μέτρων όπως το παραπάνω δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την καλλιέργεια φόβου. Ο φόβος ήταν το κυρίαρχο νομιμοποιητικό μέσο για τη διατήρηση στην εξουσία του κομμουνιστικού κόμματος. Ο τρόμος ότι πολύ εύκολα θα μπορούσες να κατηγορηθείς ως αντεπαναστάτης αυτομάτως σε οδηγούσε να προσπαθείς μανιωδώς να συμπεριφέρεσαι με έναν τρόπο που να μην επιτρέπει και την παραμικρή αμφιβολία για την αφοσίωση και πίστη σου στο σύστημα και στους λειτουργούς του.

Στη Ρωσία παρουσιάστηκε το εξής πρόβλημα: Σε ομιλίες του Στάλιν ή άλλων κομματικών αξιωματούχων κανείς δεν ήθελε να είναι ο πρώτος που σταματά να χειροκροτεί. Αν ήσουν ο πρώτος που σταματούσε το χειροκρότημα, υπήρχε ο υπαρκτός κίνδυνος στον υπαρκτό σοσιαλισμό να βρεθείς σε λίστα αντεπαναστατών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το χειροκρότημα να κρατάει επί μακρόν. Οι ηλικιωμένοι άρχιζαν να λιποθυμούν, οι εγκυμονούσες έτρεμαν και έχαναν την ισορροπία τους. Σύντομα το κομμουνιστικό κόμμα εφηύρε τη λύση. Ο ήχος από ένα κουδούνι ειδοποιούσε το ενθουσιώδες κοινό ότι μπορούσε πλέον να σταματήσει να χειροκροτά.

Ενα από τα μειονεκτήματα του κομμουνισμού είναι ότι ποτέ δεν εφηύρε ένα κουδούνι που να σταματά το χειροκρότημα της ελληνικής Αριστεράς. Εκατό χρόνια και 100.000.000 θύματα μετά, οι προοδευτικές δυνάμεις της Ελλάδας συνεχίζουν το χειροκρότημα. Χρήσιμοι ηλίθιοι εις το διηνεκές. Αλλά τουλάχιστον οι κόκκινοι δήμιοι είχαν καλές προθέσεις.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Κάτι τρέχει όταν κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με το οφθαλμοφανές. Για παράδειγμα, τι είναι αυτό που κάνει τα κόμματα, τα οποία κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να περιορίσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη, να είναι τα ίδια οι πιο ένθερμοι οπαδοί και προωθητές του δικαιωματισμού;

Εκ πρώτης όψεως δημιουργείται η εντύπωση μιας αντίφασης. Γιατί, για παράδειγμα, τα κόμματα που θεσπίζουν νόμους λογοκρισίας, οι οποίοι κατάφωρα καταπατούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, δείχνουν επίσης έναν τεράστιο ενθουσιασμό για τη δημιουργία εκατοντάδων νέων δικαιωμάτων;

Τα δικαιώματα στα οποία στηρίχθηκε η ανάπτυξη της σύγχρονης δυτικής αστικής δημοκρατίας ήταν ορισμένα και είχαν όλα ένα βασικό χαρακτηριστικό: Περιόριζαν τις εξουσίες του κράτους, έβαζαν φραγμούς σε αυτά που η πολιτική τάξη μπορούσε να κάνει.

Δημιούργησαν ένα ιστορικά μοναδικό φαινόμενο, όπου ο πολίτης αποκτούσε την ελευθερία να δράσει, να δημιουργήσει και να εκφραστεί χωρίς να χρειάζεται τη συγκατάθεση της κρατικής εξουσίας. Η καθιέρωση αυτών των δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία του λόγου και η ιδιοκτησία, υπονοούσε ότι το άτομο μπορεί να σκέφτεται και να δρα λογικά, να είναι ανεξάρτητο και να μπορεί να συνεργάζεται και να συνδιαλέγεται με άλλα άτομα του κοινωνικού συνόλου χωρίς τον φόβο ή την προτροπή της κρατικής εξουσίας.

Η ηθική και υλική αυτάρκεια του ατόμου μέσω της ελεύθερης συνεργασίας και της συναλλαγής με άλλα άτομα δεν ήταν απλώς επιτρεπτή αλλά ο σκοπός της κοινωνικής οργάνωσης, αφού ταυτόχρονα δημιουργούσε έναν μέγιστο δυνατό βαθμό ελευθερίας, ευημερίας και τάξης. Ο δικαιωματισμός αντιπροσωπεύει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ουσιαστικά, τα «δικαιώματα» που δημιουργεί ο δικαιωματισμός επιτρέπουν την εξάπλωση της κρατικής εξουσίας και δραστηριότητας σε όλους τους τομείς. Η ρητορική του δικαιωματισμού χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο των θεμελιωδών δικαιωμάτων, προκειμένου να τα υποσκάψει. Δεν αντιλαμβάνεται τον πολίτη ως ένα ον που έχει τη δυνατότητα να σκέπτεται και να δρα ελεύθερα και ανεξάρτητα, αλλά ως ένα ον σε κατάσταση ατέρμονης εφηβείας, που χρήζει της προστασίας, της καθοδήγησης και του ελέγχου του κράτους «πατερούλη».

Ο δικαιωματισμός είναι η επιστροφή σε μια πρότερη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, όπου οι κρατούντες είχαν την εξουσία να ελέγχουν, να τιμωρούν ή να επιβραβεύουν κατά βούληση για τη διατήρηση και την επέκταση της δικής τους δύναμης. Διένειμαν «δικαιώματα», προκειμένου να εξαγοράσουν συνειδήσεις και να δημιουργήσουν συμμαχίες και πηγές εσόδων που είχαν ως αποκλειστικούς αποδέκτες τους ίδιους. Όταν οι δουλοπάροικοι άρχισαν να μετατρέπονται σε πολίτες, οι κρατούντες άρχισαν να χάνουν το προνόμιο να δημιουργούν «δικαιώματα». Δεν είναι τυχαίο που η πολιτική τάξη θέλει να επιστρέψει σε ένα παρελθόν όπου είχε έναν τόσο κυρίαρχο ρόλο. Η απληστία για εξουσία -και δη χωρίς όρια- είναι το χαρακτηριστικό κάθε κρατιστή πολιτικού.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

 

Η ελληνική πολιτική και δημοσιογραφική τάξη έμεινε άναυδη από τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών. Το κυρίως μέρος του σοκ και του δέους αφορούσε τον φόβο για το τι θα γίνει με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα. Και εδώ, όταν λέμε αλληλεγγύη, εννοούμε το χρήμα που έρχεται στην Ελλάδα για να συντηρήσει την πολιτική τάξη και τα παρασιτικά συμφέροντα που τη στηρίζουν. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η αλληλεγγύη είναι ο κυρίαρχος, αν όχι ο μόνος εθνικός, στόχος, χάριν του οποίου θυσιάζεται η Ελλάδα.

Το δεύτερο μέρος του σοκ και του δέους προερχόταν από το γεγονός ότι η γερμανική οικονομία τα «πηγαίνει περίφημα». Στη μαρξιστική κοινωνιολογία που έχει επικρατήσει μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα, το μόνο που πρέπει να ενδιαφέρει το πόπολο είναι το τι έχει λαμβάνειν. Οτιδήποτε άλλο, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι ένα όπιο που αποπροσανατολίζει από το τι έχει λαμβάνειν. Οι Ευρωπαίοι υπήκοοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ασχολούνται με θέματα που είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των Αρχών, και συγκεκριμένα της γραφειοκρατικής πρωτοπορίας που στεγάζεται στις Βρυξέλλες.
Το γερμανικό πόπολο έκανε το λάθος να εκφράσει την ανασφάλειά του για πράγματα όπως η εθνική ταυτότητα, η πολιτισμική συνέχεια και συνοχή. Όπως μας ενημέρωσαν τα ΜΜΕ και όπως επιβεβαίωσαν τα στελέχη της πολιτικής τάξης, αυτοί οι φόβοι είναι εντελώς ανεδαφικοί. Στις καλύτερες των περιπτώσεων, αυτοί οι φόβοι μαρτυρούν παντελή άγνοια, γενικώς βέβαια απλά μαρτυρούν ξενοφοβία και ρατσισμό.
Οι Γερμανοί έκαναν το λάθος να μην πειθαρχήσουν. Όλοι θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν είναι πραγματικά Γερμανοί, όταν κάνουν ένα τέτοιο λάθος. Εξυπακούεται, όμως, ότι, όπως και όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι, επιβάλλεται να επιλέγουν μεταξύ των ενδεδειγμένων και προ-εγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.
Για το πολιτικό κατεστημένο, οι γερμανικές εκλογές της προηγούμενης Κυριακής κατέδειξαν για πολλοστή φορά τις «αδυναμίες» της πολιτικής, όταν αυτή διεξάγεται σε εθνικό επίπεδο. Γι’ αυτό, βέβαια, εκείνο που «αποδεικνύεται» και από τις γερμανικές εκλογές είναι η «ανάγκη για περισσότερη Ευρώπη».
Μακριά από τους υπηκόους, οι πεφωτισμένες ελίτ έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν ελεύθερα, χωρίς περιττές και αβέβαιες διαδικασίες, όπως οι εκλογικές αναμετρήσεις, για το ποια Ευρώπη θέλουν. Και όταν το πόπολο και οι εκπρόσωποί του αντιδρούν, όπως συνέβη πρόσφατα στην Πολωνία και την Ουγγαρία, τότε τα αρμόδια όργανα της «κοινότητας» αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν τους ιθαγενείς στο ενδεδειγμένο και προ-εγκεκριμένο φάσμα πολιτικών επιλογών. Με το δόγμα «της περισσότερης Ευρώπης» οι πεφωτισμένες ελίτ δεν θέλουν να καταργήσουν τις εθνικές εκλογές, απλά να τις κάνουν εντελώς εθιμοτυπικές. Οι επόμενοι μήνες θα ξοδευτούν έτσι ώστε οι εκλογές της προηγούμενης Κυριακής να ήταν σαν να μην έγιναν ποτέ.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Η κα Κλίντον κέρδισε σε εθνικό επίπεδο με διαφορά τριών εκατομμυρίων ψήφων. Βέβαια αυτή η διαφορά προήλθε από το γεγονός ότι η κα Κλίντον και το επιτελείο προς στο τέλος της προεκλογικής εκστρατείας ήταν σίγουροι ότι είχαν κερδίσει τις εκλογές. Έτσι αποφάσισαν να χαλάσουν αρκετά εκατομμύρια για να αυξήσουν τον αριθμό των ψήφων σε πολιτείες που σίγουρα θα κέρδιζαν. Το έκαναν αυτό γιατί ο μόνος φόβος που είχαν ήταν ότι το μόνο που υπήρχε περίπτωση να κερδίσει ο Trump ήταν ο αριθμός ψήφων, αλλά σίγουρα θα έχανε στο κολλέγιο των εκλεκτόρων.

Τα γεγονότα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Πιο συγκεκριμένα, το ακριβώς αντίθετο συνέβη. Θα περίμενε κάποιος ότι στο νέο βιβλίο της Χίλαρι Κλίντον θα είχε γίνει έστω και μια τυπική προσπάθεια να εξηγηθούν γεγονότα όπως το παραπάνω.  Ένα βιβλίο που θα εμπεριείχε μια ισχυρή δόσης αυτοκριτικής θα είχε αρκετό ενδιαφέρον. Έστω ένα βιβλίο που θα προσπαθούσε να εξηγήσει με κάποια ψήγματα αυτογνωσίας  πως η κα Κλίντον έχασε από έναν ανίδεο, χυδαίο και γενικώς ανίκανο αντίπαλο θα είχε κάποιο ενδιαφέρον.

Αν θέλει κάποιος καλύτερα να κατανοήσει το φαινόμενο Χίλαρι Κλίντον, το βιβλίο Shattered των Άλεν και Παρνς, φιλικά προσκείμενων δημοσιογράφων, δίνει μια πολύ πιο ρεαλιστική εικόνα. Η κα Κλίντον όχι μόνο είχε αποτύχει ως πρώτη κυρία, ως γερουσιαστής και ως υπουργός εξωτερικών, αλλά ακόμα και ως υποψήφια για πρόεδρος ήταν εξίσου ανίκανη. Τουλάχιστον καθεστωτικές υποψηφιότητες έχουν συνήθως το προτέρημα να λειτουργούν αποτελεσματικά σε προεκλογικές εκστρατείες, έστω και αν δεν τα καταφέρνουν στην διοίκηση του κράτους. 

Η κα Κλίντον δημιούργησε ένα εκλογικό επιτελείο αποτελούμενο από ανθρώπους που το κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν μια ισχυρή κλίση στο να συμφωνούν πάντοτε με τη κα Κλίντον. Ήταν μια ομάδα που ποτέ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, να βάλει συγκεκριμένους στόχους και να καταλάβει το εκλογικό κοινό. Ήταν μια διογκωμένη, χαοτική και πανάκριβη γραφειοκρατία που κατάφερε να χάσει μια σχεδόν σίγουρη εκλογική νίκη.

Το πρώτο λάθος της κας Κλίντον ήταν που θέλησε να είναι υποψήφια, μια άχρωμη γεμάτη κλισέ προσωπικότητα,  με μια  μακρόχρονη πολιτική καριέρα που το μόνο που είχε να επιδείξει ήταν σκάνδαλα και πολλές λανθασμένες επιλογές. Το δεύτερο λάθος ήταν που προσπάθησε να διοικήσει ένα εκλογικό επιτελείο με το ίδιο τρόπο που διοικούσε στο κράτος. Η κα Κλίντον ανήκει στην μεγάλη κατηγορία των πολιτικών που αν και δεν έχουν επιδείξει καμία ουσιαστική ικανότητα, η κατοχή της υψηλής πολιτικής θέσης υποτίθεται ότι αυτομάτως αποδεικνύει την ηθική και διοικητική υπεροχή τους. 

 
Σελίδα 3 από 3

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

  • Πέθανε η Ρίκα Βαγιάνη
    Πέθανε η Ρίκα Βαγιάνη Η αγαπημένη δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Ρίκα Βαγιάνη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 56 ετών ύστερα από μια άνιση μάχη με τον καρκίνο. Είχε εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο,…
    Written on Τρίτη, 07 Αυγούστου 2018 20:03 in Life Style
  • Πέμπτος στην Ευρώπη ο Ιωσηφίδης
    Πέμπτος στην Ευρώπη ο Ιωσηφίδης Την 5η θέση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Πάλης Εφήβων που διεξάγεται στη Ρώμη κατέκτησε ο Μιχάλης Ιωσηφίδης στα 97κ. της Ελληνορωμαϊκής. Ο Ελληνας πρωταθλητής προσπάθησε  μέσω των ρεπεσάζ να ανέβει στο…
    Written on Παρασκευή, 03 Αυγούστου 2018 17:28 in ΝΙΚΗ Sport
  • Μια Ευρώπη χωρίς ευρωπαίους
    Μια Ευρώπη χωρίς ευρωπαίους | Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου Στα μεγάλα αστικά κέντρα της Σουηδίας οι μαθητές που προέρχονται από ξένες χώρες είναι σχεδόν οι μισοί, το 44%. Στις ηλικίες μεταξύ 0 και 44…
    Written on Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018 13:12 in ΑΡΘΡΟγραφία
  • Καλές εμφανίσεις για Τιρεκίδη – Χριστοφορίδη
    Καλές εμφανίσεις για Τιρεκίδη – Χριστοφορίδη Με δύο ελληνικές συμμετοχές ξεκίνησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Αρσης Βαρών U15 και  U17  που διεξάγεται στην Ιταλία. Ο Γιώργος Τιρεκίδης κατέκτησε την 1η θέση στο Β γκρουπ των 69κ. πραγματοποιώντας…
    Written on Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018 14:57 in ΝΙΚΗ Sport
  • «Ραπουνζέλ: τα μαλλιά της κουβάρια» στο Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας
    «Ραπουνζέλ: τα μαλλιά της κουβάρια» στο Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας Στο πλαίσιο των καλοκαιρινών πολιτιστικών εκδηλώσεων που διοργανώνει ο Δήμος Νίκαιας-Αγ.Ι. Ρέντη, το Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας θα φιλοξενήσει την παράσταση «Ραπουνζέλ: τα μαλλιά της κουβάρια» της Παιδικής Σκηνής Γιούλης Ηλιοπούλου…
    Written on Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018 13:24 in ΤΕΧΝΕΣ