ΑΡΘΡΟγραφία

Μέτοικου Λεξικό

 

| Ναπολέοντος Λιναρδάτου

Banker

e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τα ΜΜΕ τον παρουσιάζουν ως τον ακροδεξιό εταίρο του Τσίπρα. Στην πραγματικότητα ο Πάνος Καμμένος έχει αποδειχθεί ο τέλειος σύμμαχος της άκρας αριστεράς που ουσιαστικά κυβερνά την Ελλάδα μόνη της. Κλασσικό παράδειγμα η περίπτωση του νόμου περί ιθαγένειας που πρόκειται να ψηφισθεί αυτή την εβδομάδα.

Ο κ. Καμμένος έχει μια πολύ μεγάλη δυσκολία, όταν κάτι έχει να κάνει με θέματα εθνικής ασφάλειας ή εθνικής ταυτότητας δεν μπορεί να θέσει στον κυβερνητικό συνεταίρο του κόκκινες γραμμές. Για παράδειγμα, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να εφαρμόσει μια πολιτική ανοιχτών συνόρων, ο κ. Καμμένος απλά αποδέχθηκε το γεγονός ως αναπόφευκτο. Έτσι, η λαθρομετανάστευση αυξήθηκε τον Ιανουάριο 71%, τον Φεβρουάριο 161%, τον Μάρτιο 476% και το Μάιο 1226%.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έφερε στην Βουλή νομοσχέδιο για για το ισλαμικό τέμενος που θέλει να δημιουργήσει, οι ΑΝΕΛ καταψήφισαν μεν, αλλά και πάλι ο κ. Καμμένος δεν άσκησε βέτο στον συνέταιρο του.

Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να αποφυλακίσει τους τρομοκράτες, εκεί οι ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν άσκησαν βέτο, αλλά υπερψήφισαν το ρουσφέτι για τους τρομοκράτες.

Όταν υπήρχε η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ παρόλο που ήταν το μικρότερο κόμμα πολλές φορές είχε βάλει βέτο σε θέματα που αφορούσαν τις βασικές αρχές του. Έτσι, έστω και αν η ΝΔ έβρισκε άλλα κόμματα για να περάσει την νομοθεσία της στην Βουλή δεν μπορούσε να το κάνει γιατί το ΠΑΣΟΚ που έδινε την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση απαιτούσε να υπάρχει συμφωνία των δύο εταίρων σε καίρια θέματα.

Στο θέμα της νομοθεσίας για το θέμα της ιθαγένειας, ο κ. Καμμένος δίνει - ξανά - το ελευθέρας στους ακραίους του ΣΥΡΙΖΑ να νομοθετήσουν όπως θέλουν. Παρεμπιπτόντως, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο που δίνει την ελληνική ιθαγένεια σε όποιο παιδί απλά εγγραφεί στην πρώτη δημοτικού αποτελεί το τέλειο μαγνήτη για ακόμα μεγαλύτερα μεταναστευτικά ρεύματα και ουσιαστική δια νομοθεσίας κατάργησης του ελληνικού έθνους. Η προϋπόθεση της εγγραφής στην πρώτη δημοτικού είναι τόσο γελοία και προσχηματική που ούτε καν δεν θα έπρεπε να χαρακτηρισθεί τυπική. Ο κ Καμμένος αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ να νομοθετήσει όπως θέλει αφού ξέρει ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο θα περάσει με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ.

Έτσι, ενώ στο διαδίκτυο και στις “σοβαρές” αναλύσεις διαβάζουμε ότι ο κ. Καμμένος είναι ένας εθνικιστής και ακροδεξιός στην πραγματικότητα οι “δεξιές” του παρορμήσεις εξαντλούνται σε κάποιες λαϊκιστικές κραυγές προς χάριν της θεατρικής πτυχής της πολιτικής. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από την πιο πασοκοποιημένη έκδοση της μεταπολιτευτικής “δεξιάς”.

Δεν έχει κανένα πρόβλημα με τα ανοιχτά σύνορα για τους λαθρομετανάστες, τους ελεύθερους τρομοκράτες και εγκληματίες, τον ανθελληνικό νόμο ιθαγένειας και όλα σχετικά της ακροαριστερής ατζέντας του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι τα πολυτελή ταξίδια στην Νέα Υόρκη, η υπουργική καρέκλα και οι διορισμοί στους οποίους επιδίδεται με περίσσιο ζήλο. 

Αυτός είναι ο Πάνος Καμμένος, ένας πασόκος με μπλε γραβάτα.

πολίτης...

 

 

Γιώργου Δέλμη

ποιητής

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι, ως πότε οι Έλληνες, θα χτίζουμε ξόανα σε ηλίθιους; 

Ως πότε θα θαυμάζουμε τους ελάχιστους; 

Πότε, επιτέλους, θα καταλάβουμε, πως οι φερόμενοι ως μεγαλόσχημοι, (πολιτικοί και πνευματικοί ταγοί) στην Ελλάδα της κρίσης, είναι απλώς, μεγάλα μηδενικά; 

Πότε θ’ ανακαλύψουμε τους αληθινούς πνευματικούς άντρες της πατρίδας μας, που βρίσκονται, όχι εξ’ ιδίας τους ευθύνης, στο σκοτάδι; 

Πότε θ’ ακούσουμε αυτούς, που με κόπο ακούγονται οι αρθρωμένες σκέψεις τους; 

Πότε θα επιλέξουμε, επιτέλους, αληθινούς ηγέτες, βγαλμένους από τον λαό κι όχι από αίθουσες πανεπιστημίων, που βρομάνε φορμόλη; 

Οδεύουμε ολοταχώς στην κατάρρευση, κι όμως στην γενική απεργία της πρωτομαγιάς το ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι ήταν απόντες. Δέκα χιλιάδες, περίπου, άνθρωποι, οι περισσότεροι οργανωμένοι συνδικαλιστές, έδωσαν το παρόν. Κάποιοι από αυτούς έτρεξαν να φωτογραφηθούν με τον υπουργό Οικονομικών, τον Γιάνη με το ένα ν. Τι είναι αυτό που σπρώχνει τον κόσμο να αποθεώνει τις φούσκες; Ίσως τελικά η ελπίδα, πως αυτός, ή κάποιος απ’ την παρέα του, θα ενσκήψει στα προβλήματα και με θάρρος και έξυπνους τρόπους θα βρει τις λύσεις. Σιγά – σιγά όμως, αποδεικνύεται, πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Γυρίζονται τα πίσω οι μεγαλοστομίες του ξεκινήματος της 25ης Ιανουαρίου τρέχοντος έτους, και η ένδεια μετονομάστηκε «προσαρμογή». Κι όμως ο λαός αντί να πάρει πέτρα, «παίρνει φωτογραφίες» με τους αστέρες της πολιτικής. Φταίει ο λαός, που μασάει κουτόχορτο; Ναι φταίει, αλλά λίγο. Το μεγάλο μερίδιο της ευθύνης το έχουν οι μεν πνευματικοί «διάσημοι αστέρες», που ξέρουν, καταλαβαίνουν και σωπαίνουν, οι δε «φερέλπιδες πολιτικοί», που υπόσχονται άλλα και πράττουν άλλα, (κι ίσως μόνο από ατολμία), «δειλοί πολιτικοί και άβουλοι πνευματικοί αντάμα». Οι άνθρωποι, που κρατούν τα ηνία της πολιτικής και της πνευματικής ζωής του τόπου… τυφλοί σοφοί χωρίς πυξίδα. Έτσι, πατρίδα είσαι βαρκούλα ακυβέρνητη στο κύμα, οι ναύτες σου τρελοί κι οι επιβάτες σου κοιμισμένοι!

"Έχει έρθει η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα θεωρητικά χρεοκόπησε πέντε χρόνια πριν και ότι πλέον το συνεχίζουμε να χορεύουμε με τους διεθνείς πιστωτές μας το ίδιο τανγκό της υποκρισίας δεν οδηγεί πουθενά"...

| Θάνου Δημάδη

Δημοσιογράφος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η Αθήνα, πολύ ορθώς, αποφάσισε να μην καταβάλλει την δόση στο ΔΝΤ. Όπως, πολύ ορθώς, όλο το προηγούμενο διάστημα αντιστέκεται με επιμονή και με όσες δυνάμεις της έχουν απομείνει στο συστηματικό και χωρίς ίχνος ηθικού ενδιασμού μπούλινγκ που της ασκείται, από τους διεθνείς πιστωτές και εταίρους της. Είναι η πρώτη φορά, την τελευταία πενταετία, που ελληνική κυβέρνηση και Έλληνας Πρωθυπουργός δεν δέχονται με κλειστά μάτια παράλογες υποδείξεις και απαιτήσεις στις οποίες οι προκάτοχοί τους έσκυβαν υποτακτικά το κεφάλι οδηγώντας την χώρα σε κάτι χειρότερο από την χρεοκοπία: στον εξευτελιστικό αυτοεγκλωβισμό της σε ένα παιχνίδι που από το 2010 παίζεται με όρους έξωθεν εκβιασμών, τελεσιγράφων και απειλών απέναντι στους οποίους οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις ακολουθούσαν την στρατηγική του "yes man".   Στην διάρκεια αυτών των τελευταίων πέντε ετών κατά τα οποία η Ελλάδα μετατράπηκε από ισότιμη χώρα μέλος της ευρωζώνης σε αποικία των υποτιθέμενων εταίρων της, είναι η πρώτη φορά που μία ελληνική κυβέρνηση ορθώνει λόγο, αμφισβητεί, αντιπροτείνει, διαφωνεί ή ακόμα και διαπληκτίζεται δημόσια με τους ομοτράπεζούς της, στην ευρωπαϊκή διαπραγματευτική αρένα. Κάνει δηλαδή όλα όσα υπό άλλες συνθήκες θα θεωρούνταν απολύτως φυσιολογικά να συμβαίνουν σε μία ανοιχτή και δημοκρατική Ένωση, τα οποία ωστόσο οι εγχώριοι αυτοαποκαλούμενοι "φιλοευρωπαϊστές" στην χώρα μας φθάνουν στο σημείο να τα θεωρούν ως κίνδυνο για την διατήρηση της θέσης της Ελλάδας στο ευρώ. Οι ίδιοι, δηλαδή, που ομνύουν στο κοινό ευρωπαϊκό όραμα, αμφισβητούν την έννοια της ισότητας και της δημοκρατίας, δύο συστατικά στοιχεία χωρίς τα οποία δεν μπορεί να υπάρξει όραμα, ούτε πολύ περισσότερο αυτό το όραμα να είναι κοινό και κατ' επέκταση ευρωπαϊκό. Αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.

Γιατί, επί του προκειμένου, το ζητούμενο δεν είναι τι γνώμη έχουν αυτοί που καθημερινά δείχνουν, με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους, να ανησυχούν περισσότερο για την εικόνα που σχηματίζει η Ελλάδα στα μάτια της Λαγκάρντ, του Σόιμπλε, της Μέρκελ ή του Γιούνκερ παρά για την ίδια, σε τελική ανάλυση, την βιωσιμότητα της κοινωνίας και του μέλλοντος της ίδιας της χώρας. Γι αυτό και πιστεύω ότι ήταν σωστή κίνηση η μη πληρωμή της δόσης προς το ΔΝΤ, όπως θα είναι αντιστοίχως σωστή - και ενδεχομένως αποδειχθεί αναγκαία- η απόφαση για εδώ και τώρα πάγωμα της αποπληρωμής όλων των δόσεων που οφείλει η Ελλάδα στους διεθνείς πιστωτές της αν δεν επιδειχθεί πραγματική θέληση εκ μέρους τους να συνάψουν με την Αθήνα μία συμφωνία που δεν θα ικανοποιεί μονομερώς τις δικές τους ιδιοτελείς σκοπιμότητες. Και ποιες είναι αυτές; Όχι φυσικά τα ανέκδοτα που λένε δημόσια για επιστροφή της Ελλάδας στην ανάπτυξη και την δημιουργία θέσεων εργασίας. Αυτό που θέλουν είναι να συνεχίσουν το ίδιο ξέπλυμα χρήματος που κάνουν τα τελευταία πέντε χρόνια από το 2010 όταν "μπούκωσαν" την Ελλάδα με δάνεια των ευρωπαϊκών λαών για να αποδεσμεύσουν τις τράπεζες τους από την μέχρι πρότινος εξάρτησή δανεισμού τους από την ελληνική οικονομία. Η Ελλάδα έφθασε, σήμερα, στο σημείο να παρακαλά για την επόμενη δόση, όχι τόσο για να καλύψει τις ανάγκες επιβίωσής της, αλλά ως επί το πλείστον για να επιστρέψει τα χρήματα αυτά πίσω στους δανειστές της για τους τόκους προηγούμενων δανείων που της δάνεισαν. Ήδη από το 2010 και 2011, πολλοί - και όχι προφανώς μόνον εγώ- είναι αυτοί που διατυπώσαμε δημόσια την άποψη ότι η Ελλάδα αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να χρεοκοπήσει ή ακόμα και να εγκαταλείψει το ευρώ με ιδία απόφαση των πολιτικών της ηγεσιών. Στην τελευταία παράγραφο του βιβλίου μου περιγράφω αυτό που ζούμε ως μία "βραδυφλεγή βόμβα που πετιέται από τον προηγούμενο στον επόμενο μέχρι τελικά να σκάσει στα χέρια εκείνου που θα επιλεγεί την κατάλληλη στιγμή ως το εξιλαστήριο θύμα για να επιβαρυνθεί με το έργο της αποχρέωσης ευθυνών και λαθών προσώπων εντός κι εκτός της χώρας". Έχει έρθει η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα θεωρητικά χρεοκόπησε πέντε χρόνια πριν και ότι πλέον το συνεχίζουμε να χορεύουμε με τους διεθνείς πιστωτές μας το ίδιο τανγκό της υποκρισίας δεν οδηγεί πουθενά. Στο μόνο που οδηγεί είναι διαρκείς πιστώσεις χρόνου για ένα επώδυνο γεγονός την αναγκαιότητα, τελικά, του οποίου κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει. Γιατί κάθε "reset" είναι επώδυνο, απλά όσο το καθυστερείς ο πόνος που θα προκληθεί λειτουργεί πολλαπλασιαστικά.   Και σίγουρα για να κάνει "reset" μία χώρα, η χρεοκοπία είναι ένας δρόμος. Αρκεί βέβαια να είμαστε προετοιμασμένοι να τον διαβούμε. Ακόμα όμως κι αν δεν είμαστε, αυτό δεν άρει για την Ελλάδα την πιθανή αναγκαιότητα μίας τέτοιας "επανεκκίνησης" των πάντων από το μηδέν, σίγουρα όχι χωρίς κόστος, αλλά με την πιθανότητα βιώσιμης ανάκαμψης στο μέλλον. Πιθανότητα η οποία, υπό τις σημερινές συνθήκες, δεν υπάρχει στο τραπέζι. 

Το άρθρο, του δημοσιογράφου Θάνου Δημάδη, δημοσιεύθηκε στο Lifo.gr. Με τη σύμφωνη γνώμη του δημοσιεύεται και στην Αδέσμευτη Πολιτική Εφημερίδα "Η ΝΙΚΗ", "για να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα θεωρητικά χρεοκόπησε πέντε χρόνια πριν και ότι πλέον το συνεχίζουμε να χορεύουμε με τους διεθνείς πιστωτές μας το ίδιο τανγκό της υποκρισίας δεν οδηγεί πουθενά"...

ΠΟΛΙΤΙΚΑ παράλογα

 Βασίλη Δημητριάδη

Διεθνολόγος

Διδάκτωρ Ιατρικής

Πρόεδρος του Πειραϊκού Συλλόγου Κινητικά Αναπήρων

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές κι ακόμα η κυβέρνηση βολοδέρνει σαν τυφλός χωρίς μπαστούνι μέσα σε λαβύρινθο.

Χαμένος χρόνος σε μία διαδικασία που δεν είχε αναγγελθεί πριν τις εκλογές σε προεκλογικές δεσμεύεις. Σκίσιμο του μνημονίου ακούγαμε, επαναφορά της προηγούμενης νομοθεσίας και κατάστασης και ανακούφιση όλων των πληγέντων από την απάνθρωπη πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης-συγκυβέρνησης.

Αντ' αυτού βιώνουμε μια κακή συνέχεια όλης της σαθρής διακυβέρνησης και ο κόσμος συνεχίζει να υποφέρει. Όλα έχουν παραλύσει και όλοι κοιτάμε αποσβολωμένοι τον πρωθυπουργό να λέει ότι “προσπαθούμε”  και διάφορα άλλα τέτοια γραφικά.

Και προκύπτει το εξής ερώτημα: Ψηφίστηκε μια κυβέρνηση για να μας βγάλει από το τέλμα με ρηξικέλευθες αποφάσεις  και ενέργειες ή μια κυβέρνηση που θα διαχειριστεί μια επερχόμενη χρεοκοπία;

Το λυπηρό είναι ότι ούτε αυτοί δεν ξέρουν τι ήθελαν και τι θέλουν να κάνουν πέρα από το σίγουρο που ήταν και είναι όπως η κατάληψη της καρέκλας της κρατικής μηχανής.

Όταν τους βλέπεις αντικρίζεις μια χαρούμενη φιλική παρέα που μέσα από τις κόντρες κάνουν τα αστειάκια τους και τα γελάκια τους, ίσως γιατί όλοι παίρνουν πάνω από πέντε χιλιάρικα το μήνα και αυτό τους δένει περισσότερο από κάθε τι άλλο. Ο Φίλης με τον Άδωνι, ο Βαρουφάκης με τον Στουρνάρα κ.ο.κ.

Και τότε αρχίζεις και αναρωτιέσαι πόσο βλάκας είσαι, μα πόσο βλάκας είσαι και για πόσες δεκαετίες είσαι, γιατί ανέχεσαι όλα αυτά τα χάλια.  Κοιτάς τα μαλλιά σου στον καθρέφτη και διαπιστώνεις ότι έχουν γκριζάρει. Ρίχνεις μια ματιά στο πρόσωπο σου και διαπιστώνεις ότι κάθε ρυτίδα είναι και μια σάπια κυβέρνηση. Δεν ξέρεις αν αξίζει τον κόπο να ασχολείσαι μαζί τους ή να προβείς σε τίποτα πιο βίαιο στην κατάσταση που σε έχουν φτάσει.

Κι από την άλλη έχεις τον Βαρουφάκη με το σταριλίκι του να ποζάρει στο νεοκλασικό του και στο πιάνο του λες και διαφημίζει ταινία ή είναι ο γιος του τέως βασιλιά, αδιαφορώντας για την κατάσταση του κάθε πολίτη. Άλλωστε μια φορά που ένας άστεγος του ζήτησε λεφτά στο δρόμο δεν είχε πάνω από 5 ευρώ στο πορτοφόλι του. Δεν αναρωτιέται κανείς γιατί; Η απάντηση είναι απλή. Υπάρχει λόγος να κουβαλά λεφτά όταν γι/ αυτόν και για τον κάθε “αυτόν” υπάρχουν παντού;

Φουκαρά πολίτη, όποιος δεν έχει το μισθό σου ή την σύνταξη σου δεν θα σε καταλάβει ΠΟΤΕ!

Η ΤΑΒΕΡΝΑ

ΝΑ ‘ΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΑΛΕΞΗ, ή μάλλον σύντροφε Αλέξη, κατά τον προσφιλή χαιρετισμό του σύντροφου Βλαδίμηρου.

Και δε μου λες Αλέξη, τελικά θα αξιώσεις αποζημιώσεις από τη Γερμανία για τις καταστροφές του Β’ Παγκοσμίου πολέμου; 

Θα απαντήσεις στην επίθεση με επίθεση; 

Ο ελληνικός λαός νομίζω πως θα σε στηρίξει σ’ αυτή σου την προσπάθεια. Νομίζω όμως, πως δεν θα είναι ο μόνος που θα σε στηρίξει.

Η Γερμανία εξακολουθεί τα ίδια λάθη και δυστυχώς η Ευρώπη την ακολουθεί, όπως άλλως τε, έκανε στο πρόσφατο παρελθόν με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. 

Θυμάσαι Αλέξη; Τότε που τα Βαλκάνια έμοιαζαν με μία ταβέρνα όπου γίνεται καβγάς μεταξύ των θαμώνων, και κάποιος έσβησε το φως. 

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Τώρα η ταβέρνα είναι στην Ουκρανία και οι θαμώνες ακονίζουνε μαχαίρια.

Αλήθεια, πιστεύεις ότι θα εγείρει αξιώσεις πολεμικών αποζημιώσεων και ο φίλος σου ο Βλαδίμηρος; 

Ο Σόϊμπλε το ξέρει; 

Μήπως γι' αυτό κράτησε σε κατ’ ιδίαν συζήτηση (μόνον οι δυο τους, κανείς άλλος, ούτε μεταφραστές) τον Γιάνη Βαρουφάκη (με ένα "νι", όπως συνηθίζει πλέον να υπογράφει) για περίπου τρία τέταρτα της ώρας;

Τελικά ξέρει και ο Γιάνης Βαρουφάκης το μυστικό; Ότι, δηλαδή, απειλείται να εκραγεί οικονομική βόμβα στα θεμέλια της Bundestag, τοποθετημένη από την καθ’ ημάς ανατολή;

Κι αν μας προλάβει η ιστορία; 

Κι αν η βόμβα εκραγεί στα ανατολικά της Ευρώπης;

Αλέξη κράτα γερά το τιμόνι. Δύσκολοι καιροί μας περιμένουν...

Υ.Γ. Αν βγούμε από την ευρωζώνη, αν δηλαδή η Γερμανία δεν ακούσει κανένα μας αίτημα, και αν δεν ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις των δανειστών μας και σε μία ενδεχόμενη δικαστική διαμάχη, για τις πολεμικές αποζημιώσεις, χάσουμε τότε εμείς θα χρεοκοπήσουμε. Οι Γερμανοί, κατά βάση, αλλά και οι υπόλοιποι δανειστές μας θα χάσουν 350 δις ευρώ! Αν τότε έρθει αρωγός μας η Ρωσία, θα θεωρηθεί αυτό το γεγονός Αλέξη, από τη Γερμανία, ως casus belli; 

Αν ναι, εναντίον ποίου;

Βλέποντας την εξέλιξη των πραγμάτων, η αβίαστη εντύπωση που δημιουργείται είναι ότιη ΝΔ είχε μία και μοναδική αποστολή από το καλοκαίρι του 2012: πως να καταφέρει να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. 

Μπορεί αυτά τα χρόνια της χρεοκοπίας να έχουν γίνει περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, αλλά οι όποιες περικοπές έγιναν γιατί απλούστατα δεν μπορούσαν να φορολογήσουν ή να δανειστούν περισσότερο. Ο τρόπος που έγιναν αυτές οι περικοπές είναι, επίσης , αποκαλυπτικός των πραγματικών προθέσεων των κρατούντων. Σε γενικές γραμμές, όσο πιο κοντά ήσουν στην πολιτική τάξη, τόσο λιγότερο σε άγγιξαν οι περικοπές. Το χρήμα συνέχισε να ρέει προς τους  διαπλεκόμενους εκδότες, οι υπάλληλοι της Βουλής και υπουργείων συνέχισαν, με  πολλές εικονικές περικοπές, οι των ΔΕΚΟ συνέχισαν να βγαίνουν στην σύνταξη πριν καν φτάσουν τα 62 -στην Ελλάδα που βρίσκεται πλέον στο πέμπτο έτος της χρεοκοπίας. 

Οσο πιο μακριά ήσουν από την πολιτική τάξη, τόσο πιο άδικα έπεφτε το τσεκούρι των περικοπών των δαπανών, ανεξάρτητα από το ποια ήταν η οικονομική σου θέση ή προσφορά. 

Η πολιτική βαρύτητα του κάθενος μας εξαρτάται από το πόσο κοντά βρίσκεται στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, γι’ αυτό στο τέλος, όλα κατευθύνονται στην μαύρη τρύπα που λέγεται ελληνικό κράτος. Η βασική αλήθεια είναι ότι αυτά τα πέντε χρόνια της χρεοκοπίας, αυτό που ονόμασαν μνημόνιο, δεν είναι τίποτε λιγότερο από την εκποίηση του πλούτου της χώρας προκειμένου να συντηρηθεί η πολιτική τάξη και οι παρασιτικές ομάδες που την υποστηρίζουν.  Κατά τα άλλα, η ΝΔ τώρα προεκλογικά θυμήθηκε το μεταναστευτικό. Μετά τις εκλογές του '12 είχε αρχίσει να παίρνει ορισμένα μέτρα, όμως τα παράτησε όταν θεώρησε ότι θα ήταν πολιτικά αποδοτικότερο να κυνηγήσει τη Χρυσή Αυγή, δικαστικά. Βέβαια, το μόνο που έχουν καταφέρει αυτές οι διώξεις είναι η απονομιμοποίηση της δημοκρατίας και η ηρωοποίηση των φασιστών. Το κατάντημα της δικαιοσύνης που λειτουργεί ως παράρτημα του εκάστοτε κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία είναι πραγματικά θλιβερό. Ακόμα χειρότερα που αυτό το νέο χαμηλό συμβαίνει όταν ένα, υποτίθεται, αστικό κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση.   

Ο κ. Σαμαράς βρισκόταν στην Γαλλία για να συμμετάσχει στην διαδήλωσηγια την σφαγή στο Charlie Hebdo. Θα είχε ενδιαφέρον αν ο κ. Σαμαράς μπορούσε να εξηγήσει, στους εν ζωή συντελεστές του έντυπου, τον πρόσφατο νόμο λογοκρισίας που πέρασε. Πως ένα (πάλι) υποτίθεται αστικό κόμμα επιβάλλει λογοκρισία για να εξευμενίσει την συστημική αριστερά και τους ντόπιους τζιχαντιστές. Εχει πολλές εξηγήσεις να δώσει ο κ. Σαμαράς. Γιατί συνέχισε το πρόγραμμα εθνικής καταστροφής του Γιώργου Παπανδρέου; Γιατί συνέχισε την καταστροφή βασικών θεσμών της αστικής δημοκρατίας; Γιατί δημιούργησε όλες τις συνθήκες ώστε να παραδώσει την εξουσία στους μπαχαλάκηδες τις μεταπολίτευσης; Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά ότι στο τέλος βρήκε το θάρρος να συγκρουστεί με το ΠΑΣΟΚ. Η αρπαγή της κας Γκερέκου θα είναι ορόσημο στην ιστορία της παράταξης.

Σελίδα 3 από 3

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ