ΑΡΘΡΟγραφία

Αν θέλεις να κλέψεις μια τράπεζα, για να βελτιώσεις τις πιθανότητες επιτυχίας το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να έχεις τον δικό σου άνθρωπο εντός της τραπέζης. Οι Ιταλοί, έχοντας τον κ. Ντράγκι πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει να «μεταφέρουν» προς Ιταλία μεριά περί τα 319 δισεκατομμύρια ευρώ, μέσω της λεγόμενης «πολιτικής ποσοτικής χαλάρωσης». Παρεμπιπτόντως, οι ιταλικές τράπεζες και γενικώς οι Ιταλοί πωλούν τα ιταλικά ομόλογα που οι άλλοι, εμμέσως πλην σαφώς, αγοράζουν και τοποθετούν τα έσοδα σε χώρες, όπως η Γερμανία και το Λουξεμβούργο. 

Οι Ιταλοί μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που «κατέκτησε» ο κ. Τσίπρας με την περήφανη και ηρωική διαπραγμάτευση... Ενώ ο κ. Τσίπρας διαπραγματεύτηκε Μνημόνιο χωρίς λεφτά, οι Ιταλοί κατάφεραν λεφτά χωρίς Μνημόνιο! Η ιταλική όπερα με την επωνυμία «Ιταλική Οικονομική Τραβιάτα», ή απλά «παραστρατισμένη», φαίνεται ότι θα γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν για τις εκλογές που γίνονται σήμερα. Χωρίς να έχει γίνει ιδιαίτερα αντιληπτό στην Ελλάδα, οι λεγόμενες «λαϊκιστικές» δυνάμεις στη γειτονική χώρα έχουν προσχωρήσει σε αυτό που εδώ ονομάζεται «μνημονιακή εθνική στρατηγική»: «Αντί να φάμε τα μούτρα μας με μια αλλαγή νομίσματος, γιατί να μην προσπαθήσουμε να έχουμε τους υπολοίπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πληρώνουν τη διατήρηση της υπάρχουσας πολιτικής τάξης στην εξουσία;» Εντός του ευρώ, λοιπόν, αλλά με τους όρους που επιθυμεί το ιταλικό πολιτικό κατεστημένο, πότε της συμβατικής και πότε της παρδαλής έκδοσης.

Η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση βασίζεται σε δύο εξίσου επιζήμιες ψευδαισθήσεις: Οι μεν του Βορρά ελπίζουν ότι κάποια στιγμή θα καταφέρουν να εκσυγχρονίσουν και να επιβάλουν δημοσιονομική πειθαρχία στις χώρες του Νότου. Οι του Νότου έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα είναι αιωνίως πολιτικά βιώσιμη η μεταφορά, έμμεσα και άμεσα, πλούτου από τον Βορρά στον Νότο. Κάποια στιγμή αυτές οι ψευδαισθήσεις θα έρθουν σε ευθεία σύγκρουση και, όπως έχει συμβεί σε όλες τις περιπτώσεις νομισματικής ένωσης στο παρελθόν, αυτό θα είναι και το τέλος του κοινού νομίσματος.

Το 2019 η Ιταλία θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει μέρος του χρέους της, που θα πλησιάζει ως μέγεθος το 1/5 της ιταλικής οικονομίας - ένα αστρονομικό ποσό. Οι βόρειοι ήδη θέλουν να καταργήσουν μια και καλή την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία επίσημα τελειώνει τον Σεπτέμβριο. Αν αυτό συμβεί, τότε η Ιταλία θα έχει χάσει τον κύριο πελάτη των ομολόγων της. Όσοι νόμιζαν ότι η όπερα με την επωνυμία «Το ευρώ» έχει τελειώσει ας περιμένουν καλύτερα τις επόμενες σκηνές του έργου.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Ο πατέρας ενός φίλου είχε παρατηρήσει ότι τα γαλλικά εστιατόρια συνήθως έκαναν λάθος στο λογαριασμό. Αυτό που έκανε εντύπωση δεν ήταν η ύπαρξη του λάθους, αλλά ούτε και η σχετικά υψηλή επαναληπτικότητα. Αυτό που έκανε εντύπωση ήταν η μονομέρεια του λάθους. Πάντοτε το λάθος ήταν εις βάρος του πελάτη και προς όφελος του εστιατορίου.

Μια παρόμοια κατάσταση επικρατεί και στην υπόθεση Νοβάρτις. Υπάρχουν πάρα πολλά και σημαντικά λάθη, παραλήψεις και περίεργες αποφάσεις. Αυτό που κάνει εντύπωση δεν είναι ούτε η ύπαρξη, αλλά ούτε και το πόσο συχνά συμβαίνουν όλα αυτά, αυτό που κάνει εντύπωση είναι η εξόφθαλμη μονομέρεια όλων των λαθών, παραλήψεων και περίεργων αποφάσεων. Πάντοτε είναι εις βάρος των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης.

Όπως όταν η εισαγγελέας που εξέταζε την υπόθεση  αποφάσισε να μην στείλει την υπόθεση στην Βουλή όταν προέκυψε ότι υπάρχει πιθανή εμπλοκή πολιτικών. Αντίθετα η ίδια εισαγγελέας έστειλε αμέσως στην Βουλή την υπόθεση Καμμένου με τα όπλα για την Σαουδική Αραβία.

Η εισαγγελέας ξεχνά να ρωτήσει εξαιρετικά εύλογες ερωτήσεις τους λεγόμενους προστατευόμενους μάρτυρες. Αντίθετα, έχει μια ευκολία και μεγάλη διάθεση να θέσει καθοδηγητικές ερωτήσεις, δηλαδή ερωτήσεις που κατευθύνουν τον «μάρτυρα» στο να δώσει συγκεκριμένες επιθυμητές απαντήσεις.

Για παράδειγμα στις 17 Ιανουαρίου προστατευόμενος «μάρτυρας» καταθέτει: «Η δέσμευση θα επιτυγχανόταν με δωροδοκίες κρατικών αξιωματούχων, υπουργών και πρωθυπουργού. Αυτό συνάγεται και από το ύψος προϋπολογισμού του προγράμματος, το οποίο υπολογίζω τουλάχιστον στο 1.000.000 ευρώ" Η εισαγγελέας όμως επεμβαίνει με μια καθοδηγητική ερώτηση για να ανεβάσει το τίμημα: «Με βάση τα προαναφερόμενα δεδομένα θεωρείτε πιθανό ο προϋπολογισμός του συγκεκριμένου προγράμματος να ανέρχεται σε ποσό πλησίον ή άνω των 2.000.000 ευρώ;» Ο «μάρτυρας» αμέσως προσαρμόζεται στην ερώτηση-οδηγία, «Ναι με βάση τα προαναφερόμενα δεδομένα το θεωρώ πολύ πιθανό.»

Τα τραγελαφικά διαδέχονται το ένα το άλλο. Οι «μάρτυρες» δίνουν καταθέσεις με δόσεις, ως αν κάποιος να εξετάζεται με ένα πρόχειρο διαγώνισμα  που όμως γίνεται σταδιακά σε μια περίοδο εβδομάδων, έχοντας την ευκαιρία να πάει φροντιστήριο εν τω μεταξύ. Υπάρχει «μάρτυρας» που ενώ έχει καταθέσει για την δωροδοκία υπουργών, μετά από εβδομάδες θυμάται ξαφνικά ότι ξέρει ότι τα έχει πάρει και πρωθυπουργός.

 Ή πάρτε την περίπτωση όπου «διαρρέει» σε κυβερνητική εφημερίδα κατάθεση που όμως δεν έχει δοθεί όταν η εφημερίδα βγαίνει στα περίπτερα. Το να διαρρεύσει μια κατάθεση στον τύπο είναι φυσιολογικό, το να διαρρεύσει μια κατάθεση από το μέλλον είναι μια παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία.  

Θα μπορούσε κάποιος να γεμίσει σελίδες με τα παράξενα αυτής της υπόθεσης. Και αυτή η υπόθεση έχει όλα αυτά τα παράξενα γιατί ο σκοπός δεν ήταν η διαλεύκανση ενός σκανδάλου αλλά στο να στηθεί ένα αφήγημα για τις προεκλογικές ανάγκες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Γι’ αυτό και η κυβερνητική πλειοψηφία θα κάνει τα πάντα για να μην ερευνηθεί η υπόθεση στην επιτροπή που έστησαν.

Τα συλλαλητήρια για το σκοπιανό απλώς επίσπευσαν μια διαδικασία που είχε προετοιμαστεί για αργότερα, και όπως σωστά γράφτηκε το καλύτερο φάρμακο για τα συλλαλητήρια ήταν αυτό της Νοβάρτις.  

Δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν και άλλα σκάνδαλα ειδικά μετά από τις προχειρότητες και τα κενά στην υπόθεση Νοβάρτις. Πριν από μερικούς μήνες έγινε κατανοητό ότι το success story που προσπάθησαν να πουλήσουν μοιράζοντας ένα μικρό μέρος από την άγρια φορομπηξία δεν έπειθε κανέναν. Μετά πήγαν να διασπάσουν την αξιωματική αντιπολίτευση με το σκοπιανό, αλλά η αξιωματική αντιπολίτευση τήρησε μια πατριωτική στάση και από μειονέκτημα έγινε πλεονέκτημα η θέση της στο συγκεκριμένο θέμα.

Τελικά έμειναν με το τελευταίο τους χαρτί, αυτό των σκανδάλων. Γνωρίζουν ότι ο μέσος πολίτης δεν θα ασχοληθεί με τα στοιχεία της υπόθεσης. Γνωρίζουν ότι οι ψηφοφόροι έχουν την χειρότερη ιδέα για τους πολιτικούς και μια τέτοια υπόθεση θα είναι ευκολοχώνευτη.

Σχεδόν πριν από ένα χρόνο, διαβάζαμε ότι «Ύστερα από δίκη που κράτησε περίπου δύο χρόνια η υπόθεση Βατοπεδίου, η οποία προσέλαβε από την πρώτη στιγμή έντονη πολιτική χροιά και θεωρήθηκε σημαντική παράμετρος της εκλογικής συντριβής της κυβέρνησης Καραμανλή το 2009, έφθασε χθες σε τελεσίδικη δικαστική κρίση με την αθώωση όλων των εμπλεκομένων.»

Ας να μην ξεχνάμε γιατί η υπόθεση του Βατοπεδίου ήταν τόσο δημοφιλής. Ενέπλεκε μια «δεξιά» κυβέρνηση με την εκκλησία σε ένα μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο. Ήταν το σκάνδαλο που ακουμπούσε όλες τις ερωτογενείς ζώνες του αριστερού κατεστημένου. Η πολιτική ζημιά τότε έγινε, οι πολιτικοί αντίπαλοι των «εμπλεκομένων» ωφελήθηκαν ποικιλοτρόπως.

Μετά από χρόνια ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν να μάθουν και να δημοσιεύσουν την είδηση με τις αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις. Το «σκάνδαλο» είχε επιτελέσει το σκοπό του.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Εάν πραγματικά πιστεύεις ότι μια υπόθεση εμπεριέχει σοβαρές και άξιες έρευνας ενδείξεις, τότε ποιος ο λόγος να συμπεριφέρεσαι ως αν αυτές οι ενδείξεις είναι εύθραυστες και εξόχως προβληματικές;  Αυτό που δημιουργεί πολλά ερωτηματικά με την υπόθεση Novartis είναι το πως συμπεριφέρονται οι επίδοξοι κατήγοροι. Συγκεκριμένα, οι επίδοξοι κατήγοροι συμπεριφέρονται ως αν οι ίδιοι να μην πιστεύουν τις κατηγορίες που θέλουν να αιωρούνται εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων. 

Αν πιστεύεις στην σοβαρότητα των ενδείξεων τότε γιατί οργανώνεις μια προανακριτική διαδικασία στην Βουλή με μόνο σκοπό να μην εξετάσει την υπόθεση. Αν η υπόθεση Novartis είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει υπάρξει ποτέ και που εμπλέκει 10 υψηλά πολιτικά πρόσωπα, τότε γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία προετοιμάζει μια διαδικασία που δεν θα ασχοληθεί με την ουσία της υπόθεσης; Το τραγελαφικό στοιχείο της όλης υπόθεσης είναι μια κυβερνητική πλειοψηφία που διακηρύττει το μεγαλειώδες του σκανδάλου και ταυτόχρονα οργανώνει μια διαδικασία που δεν θα επιδιώξει ούτε τον ελάχιστο τυπικό έλεγχο.

Αν πραγματικά υπάρχει σκάνδαλο Novartis στο οποίο εμπλέκονται τα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, τότε η κυβερνητική πλειοψηφία με την στάση της συγκαλύπτει τα αδικήματα που έχουν συντελεστεί και αφήνει τους ενόχους ελεύθερους. Αν όμως οι κατηγορίες είναι αβάσιμες, τότε η κυβερνητική πλειοψηφία έχει ενορχηστρώσει μια διαδικασία που δημιουργεί κατηγορούμενους που όχι μόνο δεν έχουν το τεκμήριο της αθωότητας, αλλά δεν έχουν καν την δυνατότητα να αποδείξουν ότι δεν είναι ένοχοι.    

Τα τραγελαφικά της δικογραφίας που εστάλη στην Βουλή διαδέχεται τώρα το τραγελαφικό της διαδικασίας που θέλει να επιβάλει η κυβερνητική πλειοψηφία. Δεν πρόκειται για μια τυχαία επιλογή. Η ποιότητα της δικογραφίας επιβάλει μια αντιστοίχου ποιότητας διερεύνηση από αυτούς που έστησαν την υπόθεση.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Η δυσκολία διαβάζοντας το ρεπορτάζ του Reuters ήταν ότι έπρεπε συνεχώς να επιβεβαιώνεις ότι αναφερόταν στη Σουηδία και όχι σε κάποια τριτοκοσμική χώρα. Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας πλέον δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους, προκειμένου να επιβληθούν ο νόμος και η τάξη. Μόνο την πρώτη εβδομάδα του έτους έγιναν τέσσερις δολοφονίες, με έναν επιπλέον νεκρό από χειροβομβίδα έξω από σταθμό του μετρό στη Στοκχόλμη. 

Πάνω από 300 είναι τα πρόσφατα περιστατικά πυροβολισμών, ενώ η σουηδική αστυνομία πλέον παροτρύνει τις γυναίκες να μην κυκλοφορούν το βράδυ, προκειμένου να αποφεύγουν τους ομαδικούς βιασμούς. Το 2017 καταγράφηκαν 7.226 βιασμοί. Υπάρχει αλματώδης αύξηση στα περιστατικά AIDS - για την ακρίβεια η αύξηση είναι 300%. Ο επικεφαλής της ειδικής μονάδας αντιμετώπισης εγκλήματος της σουηδικής αστυνομίας δήλωσε ότι προάστια της Στοκχόλμης έχουν μετατραπεί σε εμπόλεμες ζώνες.

Στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας, το Μάλμε, οι μετανάστες είναι πλέον πλειοψηφία, το 1/5 του πληθυσμού είναι κάτω των 18 ετών και στους δρόμους ομάδες παιδιών κυκλοφορούν με καλάσνικοφ και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Αυξάνονται δε διαρκώς οι λεγόμενες «no-go zones», περιοχές που είναι τόσο επικίνδυνες ώστε να μην τολμά να παρουσιαστεί η αστυνομία.

Η Σουηδία φέρεται ότι είναι ο κύριος προορισμός παράνομων όπλων που πωλούνται στα Βαλκάνια, σύμφωνα με δήλωση των δικαστικών Αρχών στη Βοσνία. Ο Φινλανδός καθηγητής Lillrank πιστεύει ότι η Σουηδία μετατρέπεται στη μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια της Φινλανδίας. Μάλιστα, στη Νορβηγία και τη Δανία κερδίζει έδαφος η ιδέα να επιβληθούν επιπλέον συνοριακοί έλεγχοι εναντίον της Σουηδίας.

Τα παραπάνω είναι μια μικρή συλλογή στοιχείων από πρόσφατα ρεπορτάζ για τη Σουηδία. Θα μπορούσε κάποιος να γεμίσει σελίδες μόνο αναφέροντας τους τίτλους από ρεπορτάζ και άρθρα, τα οποία ασχολούνται με την πολιτισμική και την ανθρωπιστική κρίση που έχουν τεχνητά επιβληθεί στη Σουηδία από την πολιτική τάξη της. Και θα ήταν τουλάχιστον ευκταίο -αν όχι επιβεβλημένο- αυτή η πολιτική τάξη, ύστερα από όλα αυτά, να επανεξετάσει τις πολυπολιτισμικές φαντασιώσεις της, που καταστρέφουν μια πολιτισμένη χώρα.

Επιστρέφοντας στο ρεπορτάζ του Reuters, διαβάζω ότι η σουηδική κυβέρνηση ετοιμάζεται να ξοδέψει επιπλέον 700.000.000 ευρώ για αστυνόμευση, να αυξήσει τις ποινές για εγκλήματα με οπλοκατοχή και -το πιο ενδιαφέρον- να κάνει ακόμα ευκολότερο για την αστυνομία το να παρακολουθεί ιδιωτικά τηλεφωνήματα και emails. Εντάξει, μπορεί οι Σουηδοί να έχουν χάσει τον ύπνο τους, να είναι υπό διωγμό στην ίδια τους τη χώρα, να υπόκεινται σε χιλιάδες βιασμούς, να χάνουν τις ατομικές ελευθερίες τους, να χρειάζεται να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης για να χρηματοδοτηθεί η πρόνοια για τους λαθρομετανάστες, αλλά κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για ρατσισμό και ξενοφοβία... Να λέμε και τα καλά.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Την ημέρα μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Αδωνις Γεωργιάδης, σχολίασε στο twitter: «Χθες οι βουλευτές του Σύριζα, ψηφίζοντας τις διατάξεις για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, τα καζίνα και την απεργία, απέδειξαν ότι δεν έχουν κανέναν απολύτως φραγμό για να κρατήσουν την εξουσία. Δεν σεβάστηκαν τίποτε από την υποτιθέμενη ιδεολογία τους. Να τους χαιρόμαστε».

Αν κάτι προκαλεί σύγχυση στο θέμα της ιδεολογικής συνέπειας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το γεγονός ότι μπερδεύουμε τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ με τις ιδεολογικές επιδιώξεις του. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία του για την εξουσία χρησιμοποίησε όλα τα γνωστά προεκλογικά κόλπα της ελληνικής πολιτικής τάξης. Ως επί το πλείστον παροχές δεξιά και αριστερά, αλλά και μερικά φιλελεύθερα μέτρα, όπως η αύξηση του αφορολογήτου και η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. 

Ως κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εφαρμόσει ένα πρόγραμμα κρατισμού και αριστερής ιδεοληψίας. Το Μνημόνιο που εφαρμόζει δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια φορολογική εξόντωση του ιδιωτικού τομέα. Τις ελάχιστες μεταρρυθμίσεις που έχει συμφωνήσει να νομοθετήσει είτε δεν τις εφαρμόζει είτε τις μεταμορφώνει σε de facto αντιμεταρρυθμίσεις. Όχι μόνο δεν κάνει ιδιωτικοποιήσεις, αλλά επί της ουσίας έχει μπλοκάρει και αυτές που είχαν αναγγελθεί και ξεκινήσει από την προηγούμενη κυβέρνηση. Κανένα κόμμα που έρχεται στην εξουσία δεν έχει τη δυνατότητα να πάρει αποφάσεις που είναι πάντοτε σε συμφωνία με τις ιδεολογικές αρχές του. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πετύχει έναν ιδιαίτερο υψηλό βαθμό ιδεολογικής συνέπειας που είναι συγκρίσιμη με αυτή του ΠΑΣΟΚ του '81.

Εάν λάβουμε δε υπόψη τις συνθήκες, οι επιδόσεις του είναι καλύτερες από αυτές του ΠΑΣΟΚ του '81. Ο ΣΥΡΙΖΑ στα τρία χρόνια έχει επιβάλει δισεκατομμύρια σε νέους φόρους, πραγματοποιεί δεκάδες χιλιάδες κατασχέσεις ιδιωτικής περιουσίας, έχει αυξήσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων σχεδόν κατά 60.000, έχει ανοίξει τα σύνορα για τους λαθρομετανάστες και τις φυλακές για τους εγκληματίες, πολεμά τις παραδοσιακές αξίες στην εκπαίδευση και την Εκκλησία νομοθετικά και με υπουργικές αποφάσεις. 

Αν ο κ. Γεωργιάδης θέλει να κατανοήσει τους αντιπάλους του, θα του πρότεινα τη νέα και εξαιρετική βιογραφία του Λένιν από τον Victor Sebestyen. «Η ικανότητα του Λένιν να δένει και να πλέκει πολιτικά, να αλλάζει κατεύθυνση όταν το θεωρούσε πρόσφορο, ήταν μια σταθερή πηγή έκπληξης για τους μπολσεβίκους, που ήταν λιγότερο τακτικά ευέλικτοι από αυτόν. Ήταν φανατικός, ήταν ιδεολόγος, αλλά στην επιδίωξη της εξουσίας ήταν ρεαλιστής - «η θεωρία είναι ζωτικής σημασίας για το έργο μας, αλλά δεν είναι Αγία Γραφή» είπε στους υποστηρικτές του.» Η Ελλάδα δεν θα είχε χρεοκοπήσει αν η λεγόμενη «Κεντροδεξιά» είχε την ιδεολογική συνέπεια, τη θέληση και τον ρεαλισμό της ελληνικής Αριστεράς. 

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Με βάση τα νέα έθιμα, που πλέον έχουν καθιερωθεί στην πολυπολιτισμική Ευρώπη, στη Γαλλία, το νέο έτος ξεκίνησε με ένα βίντεο, όπου νεαροί μετανάστες λιντσάρουν μια γυναίκα αστυνομικό. Το βίντεο δημοσιοποιήθηκε από τους ίδιους τους δράστες. Τέτοιου περιεχομένου βίντεο αυξάνονται διαρκώς και έχει δημιουργηθεί ένας νέος όρος για το είδος: «τζιχάντ πορνό». Κατά τα άλλα, οι γαλλικές Αρχές είναι ικανοποιημένες από την ηρεμία και την ειρήνη που επικράτησαν κατά τη γιορτινή περίοδο, αφού μόνο 650 αυτοκίνητα καταστράφηκαν από βανδαλισμούς σε περιοχές όπου κυριαρχούν μουσουλμανικοί πληθυσμοί. 

Ολα βαίνουν καλώς, αφού σε έρευνα του Ifop και του Ινστιτούτου Montaigne μόνο το 28% των μουσουλμάνων στη Γαλλία «απορρίπτει τους νόμους του κράτους και θεωρεί σημαντικότερη τη σαρία». Μόνο το 60% θέλει οι γυναίκες -παντός θρησκεύματος- να φορούν μαντίλες σε δημόσιους χώρους και μόνο το 50% των νεαρών μουσουλμάνων είναι υπέρ της πολυγαμίας και της ισλαμικής μαντίλας, «με το πιο ανησυχητικό να είναι η διαπίστωση των συντακτών της μελέτης ότι πρόκειται για μια τάση της γενιάς τους που δεν εξασθενεί καθώς μεγαλώνουν σε ηλικία». 

Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι γαλλικές Αρχές έχουν καταγράψει 267.000 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης μόνο τα τελευταία δύο χρόνια. Υστερα από τόσους βιασμούς, λιντσαρίσματα και άλλες κακοποιήσεις, θα ήταν αναμενόμενο το γαλλικό κράτος να έχει πάρει κάποια μέτρα. Τελικά, το πολιτικό κατεστημένο έχει αποφασίσει να απαγορεύσει το «καμάκι»...

Αν κάτι χαρακτηρίζει ιδιαίτερα το μοντέρνο ευρωπαϊκό κράτος, είναι η τάση του να δημιουργεί de facto δύο παράλληλα νομικά καθεστώτα. Αν ανήκεις σε κάποια προστατευόμενη ομάδα του αριστερού κατεστημένου -π.χ. μουσουλμάνος λαθρομετανάστης ή απλά μπαχαλάκης-, το κράτος αυξάνει τα περιθώριά σου να καταπατάς τα βασικά δικαιώματα πολιτών οι οποίοι δεν ανήκουν στις λεγόμενες «προστατευόμενες ομάδες». Αν ανήκεις στον γενικό πληθυσμό, το ίδιο κράτος -που παραβλέπει βιασμούς και λιντσαρίσματα- έρχεται με κάθε νέο νομοθέτημα να περιορίσει ολοένα περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματά σου...

Αν σέβεσαι τα δικαιώματα των συμπολιτών σου, αν είσαι νομοταγής και γενικά παραγωγικό άτομο στην κοινωνία, όλη αυτή η συμπεριφορά είναι τουλάχιστον ύποπτη - αν όχι αυτόματη απόδειξη της ενοχής σου, που νομιμοποιεί την περαιτέρω παρείσδυση του κράτους στην ιδιωτική ζωή σου. Η κανονικότητα, ο δυτικός τρόπος δράσης και σκέψης γίνονται όλο και πιο συχνά ενδείξεις και αποδείξεις ενοχής. Μετά την ήττα του μαύρου και του κόκκινου ολοκληρωτισμού, η Ευρώπη αντιμετωπίζει ξανά μια κρίση που υποσκάπτει τις θεμελιώδεις αξίες της. Και αυτή η κρίση δεν είναι παρά ένα τεχνητό δημιούργημα μιας κυβερνώσας ελίτ, η οποία έχει χάσει κάθε επαφή με τα έθνη που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Στη Βραζιλία, όπου βρίσκεται ο μεγαλύτερος τροπικός υδροβιότοπος του κόσμου, «η αναπτυσσόμενη βιομηχανία σόγιας και τα αγροκτήματα βοοειδών απειλούν ένα από τα πλουσιότερα καταφύγια πανίδας στον κόσμο». Διαβάζοντας το ρεπορτάζ της εφημερίδας προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα διαβάσει άρθρο περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος που να μην ασχολείται αποκλειστικά με την κλιματική αλλαγή. 

Η κλιματική αλλαγή φαίνεται ότι είναι το μόνο περιβαλλοντικό φαινόμενο άξιο λόγου. Ολα τα άλλα θέματα είναι στην καλύτερη περίπτωση δευτερεύοντα. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι κάθε αρνητική είδηση φαίνεται ότι έχει μία και μοναδική εξήγηση, την κλιματική αλλαγή. Από πλημμύρες, περιφερειακούς πολέμους μέχρι και τη σεξουαλική ανικανότητα του Μπάμπη του περιπτερά, όλα τα φαινόμενα εξηγούνται πλέον ως συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. 

Τα ποσά που δαπανούνται από τα κράτη, άμεσα ή έμμεσα, για την κλιματική αλλαγή είναι υπέρογκα - όπως λέει ο Καλογήρου στον Κούρκουλο στην ευρέως γνωστή κινηματογραφική σκηνή, «πολλά τα λεφτά, Αρη». Αν το χρήμα εξηγεί ένα σημαντικό μέρος της εμμονής με το συγκεκριμένο θέμα, υπάρχει και μια άλλη εξίσου σημαντική παράμετρος. 

Το 2017 ήταν η χρονιά επέτειος του οκτωβριανού πραξικοπήματος των μπολσεβίκων, το πιο σημαντικό γεγονός των τελευταίων 100 χρόνων. Ό,τι επακολούθησε ήταν συνέπεια ή αντίδραση σ' αυτό το γεγονός. Και ήταν το ιστορικό γεγονός που κατέδειξε στην πολιτική τάξη τις νέες ολοκληρωτικές δυνατότητες στο να καθορίζει και να ελέγχει την καθημερινότητα των πολιτών βασιζόμενη σε «επιστημονικά» κριτήρια. 

Λίγα χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο μαρξιστής διανοούμενος Κοστάντσο Πρέβε είχε γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο «Το ασίγαστο πάθος». Όπως μας ενημερώνει ο εκδότης του βιβλίου, «με τον όρο “ασίγαστο πάθος” ο συγγραφέας εννοεί εκείνη την ικανότητα που μας επιτρέπει να μετατρέπουμε τη νεανική παρόρμηση για ισότητα και δικαιοσύνη σε ώριμη και διαρκή αντίθεση στον καπιταλισμό, μια αντίθεση που να χαρακτηρίζει πολιτικά και πνευματικά ολόκληρη τη ζωή μας». 

Εκατό χρόνια μετά το οκτωβριανό πραξικόπημα, ο περιβαλλοντισμός είναι ίσως η πιο σημαντική ανανεώσιμη πηγή αυτού του «ασίγαστου πάθους». Συνδυάζει μια τεχνοκρατική ρητορική με μια θρησκευτικού τύπου πίστη και βεβαιότητα στους σκοπούς και στα μέσα που χρησιμοποιεί για την επίτευξή τους. Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη συνταγή για την απληστία του ανθρώπου για εξουσία από έναν νάρκισσο που την εξασκεί, έχοντας την εντύπωση ότι εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Τον Φεβρουάριο του 1637 ένας βολβός τουλίπας είχε φτάσει σε αξία γύρω στις 10 φορές το ετήσιο εισόδημα ενός ειδικευμένου εργαζόμενου. Αν μπορούσαμε να το μεταφράσουμε αυτό σε σημερινές τιμές Ολλανδίας, κάπου μεταξύ 300.000 με 400.000 ευρώ. Κάθε φορά που ένα αγαθό ή κάποια αγορά γνωρίζει δραματική αύξηση, η τουλιπομανία του 17oυ αιώνα ξαναέρχεται στο προσκήνιο. 

Αν το 2011 είχατε επενδύσει 1.000 δολάρια σε bitcoins, σήμερα η αξία αυτής της επένδυσης θα πλησίαζε τα 18.000.000 δολάρια. Το πιο σημαντικό στοιχείο στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι ότι σχεδόν το 90% αυτής της κατακόρυφης ανόδου έχει συντελεστεί από τον Απρίλιο έως τώρα, μιλάμε για μια αύξηση που πλησιάζει το 1.600% μέσα σε μερικούς μήνες. Το δε 63% αυτής της αύξησης από τον Νοέμβριο έως τώρα. 

Πού οφείλεται αυτή η αλματώδης αύξηση; Το 80% των παγκόσμιων συναλλαγών από τον Νοέμβριο έως τώρα προέρχεται από τρεις χώρες: Ιαπωνία, Νότια Κορέα και Βιετνάμ. Εως τον Νοέμβριο η αξία του bitcoin ήταν γύρω στα 7.000, από τότε έχει ανεβεί και κυμαίνεται γύρω στα 17.500 δολάρια. Το bitcoin αντιμετωπίζει κάποια σοβαρά προβλήματα. Το πρώτο θέμα είναι η ασφάλεια ενός ηλεκτρονικού νομίσματος. Χάκερ έχουν καταφέρει να ληστέψουν λογαριασμούς. Επίσης, πάντοτε υπάρχει η δυνατότητα οι χάκερ να προκαλέσουν προβλήματα που να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη γενική φερεγγυότητα αυτού του κρυπτονομίσματος. Ο υψηλός βαθμός μεταβλητότητας στην τιμή του είναι ακόμη ένας αρνητικός παράγοντας, καθώς και ο σχετικά περιορισμένος αριθμός συναλλαγών που αυτή την περίοδο είναι εφικτός. Αυτά τα ζητήματα είναι σταθερά και διαφορετικά από την πιθανή φούσκα ή τη μανία που φαίνεται να επικρατεί τις τελευταίες εβδομάδες.

Ομως, μακροπρόθεσμα ο κίνδυνος για το bitcoin έχει να κάνει περισσότερο με τη γενικότερη δυναμική και τις δυνατότητές του. Το bitcoin ή και άλλα κρυπτονομίσματα, αν ουσιαστικά επικρατήσουν, έρχονται να σπάσουν τα κρατικά μονοπώλια νομισμάτων. Μέσω της αποκλειστικής έκδοσης νομίσματος τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν και να κλέβουν (πληθωρισμός) τους πολίτες τους. Ενα κρυπτονόμισμα δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να συναλλάσσονται ελεύθερα χωρίς τους φορολογικούς και τους πληθωριστικούς κινδύνους ενός κρατικού νομίσματος. 

Είναι προφανές ότι η πολιτική τάξη δεν θα επιτρέψει τόσο εύκολα να χάσει τον έλεγχο σε έναν τομέα που της δίνει τόσες πολλές δυνατότητες στο να ρυθμίζει, να επιβλέπει και να μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράγεται προς αυτή και τις παρασιτικές ομάδες που τη στηρίζουν. Δεν είναι τυχαία η εμμονή των πολιτικών στο να καταργήσουν τα μετρητά και να επιβάλουν τις ηλεκτρονικές συναλλαγές μέσω του τραπεζικού συστήματος που ελέγχουν. Αυτή η εμμονή θα είναι το σημαντικότερο εμπόδιο για κάθε κρυπτονόμισμα στο μέλλον, αλλά επίσης και η κύρια αιτία ύπαρξής του.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Το tweet του προέδρου του κόμματος ήταν ξεκάθαρο: «Ο αντικαπνιστικός νόμος θα εφαρμοστεί. Δεν μπορεί να είμαστε η μόνη χώρα που δεν μπορεί να εφαρμόσει έναν σοβαρό αντικαπνιστικό νόμο». Ο κ. Μητσοτάκης με αυτό το tweet έδωσε ακόμη ένα στίγμα, σαν και αυτά στα οποία μας έχει συνηθίσει ο κ. Θεοδωράκης. Κάποιος, παρατηρώντας τον πολιτικό κατήφορο του κ. Θεοδωράκη, θα συνιστούσε περισσότερη προσοχή στον κ. Μητσοτάκη. 

Για παράδειγμα, σε πολλές χώρες, όπου η απαγόρευση του τσιγάρου εφαρμόστηκε κανονικά, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια οι επιχειρήσεις εστίασης είδαν σημαντική πτώση στα έσοδά τους. Τώρα, ο κ. Μητσοτάκης θα πει στις χιλιάδες επιχειρήσεις εστίασης ότι, ύστερα από επτά χρόνια της χειρότερης οικονομικής κρίσης, θα πρέπει να υποστούν σημαντική μείωση στα έσοδά τους προς χάριν μιας αμφιλεγόμενης πολιτικής... 

Αλλά κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση που τον εφαρμόζει. Όμως, σε αυτή την περίπτωση, μια κυβέρνηση της Ν.Δ. θα μπορούσε εύκολα να καταργήσει αυτόν τον νόμο. Εφόσον η Ν.Δ. είναι φιλελεύθερη στο θέμα του ωραρίου των καταστημάτων, γιατί στο θέμα του καπνίσματος παίρνει μια εντελώς κρατικιστική θέση; 

Και όχι μόνο υιοθετεί μια κρατικιστική θέση, αλλά την υιοθετεί πολύ εύκολα και χωρίς κανένα ιδιαίτερο σκεπτικό. Για ένα κόμμα που θέλει να είναι φιλελεύθερο, ακόμα και στη χειρότερη των περιπτώσεων, η συγκεκριμένη θέση σε αυτό το ζήτημα θα απαιτούσε κάποιες διεργασίες, που θα φανέρωναν ότι παίρνουν στα σοβαρά αυτό που ονομάζουμε «φιλελευθερισμός». Ο φιλελευθερισμός δεν είναι απλά μια λέξη άνευ περιεχομένου, που απλά χρησιμοποιείται για να μας διαφοροποιεί από την άλλη ομάδα ατόμων που διεκδικεί την εξουσία. 

Ένα επίσης πολύ αρνητικό στοιχείο της συγκεκριμένης θέσης είναι το πόσο απόμακρη κάνει τη Ν.Δ. να φαίνεται από τα πραγματικά προβλήματα του μέσου πολίτη. Γνωρίζοντας τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα, φαίνεται τουλάχιστον αλαζονικό να θέλει κάποιος να ξοδέψει πολιτικό κεφάλαιο για το συγκεκριμένο θέμα. 

Μια κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν θα έχει πολύ χρόνο, ούτε αρκετό πολιτικό κεφάλαιο για να πετύχει. Το να έχει προτεραιότητες δεν θα είναι ένδειξη καλής διακυβέρνησης, αλλά το πρώτο και κύριο συστατικό μιας επιτυχημένης διακυβέρνησης. 

Μπορεί το συγκεκριμένο θέμα του καπνίσματος σε κάποιους δημόσιους χώρους να είναι δημοφιλές στον χώρο των ΜΜΕ, αλλά δεν έχει ούτε πέραση στην κοινωνία ούτε σχέση με τα καίρια ζητήματα των καιρών. Ο κ. Θεοδωράκης, που προσπάθησε να πολιτευθεί εκφράζοντας τις πολιτικές θέσεις ενός μανταμσουσουδισμού των βορείων προαστίων, ξεκίνησε από αυτοαποκαλούμενος σωτήρας του έθνους και κατέληξε αυλικός της κυρίας Γεννηματά.

Σελίδα 2 από 3

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ