ΑΡΘΡΟγραφία

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Η Βρετανίδα τουρίστρια στη Ζάκυνθο είχε χάσει τον προσανατολισμό της και ζήτησε οδηγίες για να επιστρέψει στο ξενοδοχείο της. Ομως, για κακή της τύχη έπεσε σε Πακιστανό, ο οποίος την οδήγησε «σε παρακείμενο παράπηγμα όπου έμενε με ομοεθνείς, τους οποίους και προφανώς ενημέρωσε τηλεφωνικά, καθόσον, όπως κατήγγειλε η Βρετανίδα, την περίμεναν γυμνοί. Στην προσπάθειά τους να της αφαιρέσουν τα ρούχα και να αποπειραθούν να τη βιάσουν κατάφερε να τους σπρώξει και να φύγει τρέχοντας φτάνοντας στον κεντρικό δρόμο, οπότε βρήκε μπροστά της έναν οδηγό ταξί και του ζήτησε να ειδοποιήσει την Αστυνομία».

Γιατί κάποιος να μην μπορεί να επισκεφθεί την Ελλάδα και να πάρει μια γεύση πολυπολιτισμικότητας; Το μόνο πρόβλημα είναι πόσο γρήγορα θα μπορέσουμε να προσαρμοστούμε στα ήθη και στα έθιμα των εκατομμυρίων μουσουλμάνων που θα εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Πήραμε μια πρώτη γεύση από την υπερασπιστική γραμμή που πήρε η δικηγόρος του Αχμέτ Βακάς, του Πακιστανού που άφησε ανάπηρη τη 15χρονη Μυρτώ στην Πάρο. Η δικηγόρος του Αχμέτ Βακάς καταρχάς προσπάθησε να εξαιρεθούν δύο γυναίκες από τους κληρωθέντες ενόρκους, ώστε οι ένορκοι να είναι όλοι άνδρες. Μετά χρησιμοποίησε το γεγονός ότι, όταν ο Αχμέτ επιτέθηκε στη Μυρτώ, «διανύαμε τη μεγάλη νηστεία του Ραμαζανιού, η οποία απαγορεύει στους μουσουλμάνους όχι μόνο να τρώνε, αλλά και να συνουσιάζονται και να αυνανίζονται, οπότε ο Αχμέτ ήταν στερημένος». Επίσης, η συνήγορος ζήτησε επιείκεια γιατί ο Αχμέτ «μεγάλωσε στα βουνά του Πακιστάν, όπου οι άνθρωποι είναι σκληροί και δεν έχουν σε μεγάλη υπόληψη τις γυναίκες, τις οποίες θεωρούν αναλώσιμες».

Αν δεν το έχετε συνειδητοποιήσει ακόμα, είναι η Ελλάδα που θα πρέπει να προσαρμοστεί στις πολιτισμικές και τις θρησκευτικές συνήθειες και αρχές όσων καθημερινά καταπατούν τα ελληνικά σύνορα. Και η φερόμενη ως ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα κάνει ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου ο οποιοσδήποτε θέλει να μπορεί να γίνει Έλληνας πολίτης. Στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύθηκε η απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Κοντονή, και έτσι λαθρομετανάστες που εγκληματούν θα έχουν το δικαίωμα να γίνουν «Έλληνες» πολίτες.

«Γλιτώσαμε τον κίνδυνο να επιστρέφουν οι μετανάστες στην Αφρική» είπε ο κ. Τσίπρας μετά τη συμφωνία που έκλεισε με τους Ευρωπαίους για να επιστρέφονται όλοι οι λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Η Ελλάδα θα πάρει τη θέση της Αφρικής συνεχίζοντας να έχει ανοιχτά σύνορα, αυξάνοντας τη λαθρομετανάστευση με επιδόματα και δωρεάν διαμερίσματα, και χρηματοδοτώντας ακροαριστερές μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως αυτές του κ. Σόρος, που βασικό σκοπό έχουν την εξαφάνιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Θέλουν την Ελλάδα Ελλαδιστάν.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Ο ΣΥΡΙΖΑ ορίζει όποιον διαφωνεί μαζί του ως ακροδεξιό. Εάν αυτή η τακτική και άποψη σου φαίνεται γελοία προπαγανδιστική θέση, τότε δύο πράγματα συμβαίνουν: Καταρχάς, είσαι ένα λογικά σκεπτόμενο άτομο και, κατά δεύτερον, δεν τηρείς του κανόνες κατανόησης της πραγματικότητας που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ. Σε αυτή την περίπτωση, όπως και στις περισσότερες άλλες, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτε διαφορετικό από το να επαναχρησιμοποιεί την εργαλειοθήκη του μεταπολιτευτικού κατεστημένου. 

Πάρτε για παράδειγμα το πρώτο θέμα της «Καθημερινής» για την πιθανή πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει το Σύνταγμα όσον αφορά τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας. Η κίνηση ερμηνεύτηκε στο ρεπορτάζ ως μια «προσπάθεια διεκδίκησης του μεσαίου χώρου». Για το θέμα του διαχωρισμού Κράτους - Εκκλησίας οι πολίτες απαντούν περισσότερο με βάση το πώς τίθεται το ερώτημα, παρά με μια ξεκάθαρη και συνεπή θέση. Από τη μια, θα ήθελαν η μισθοδοσία των κληρικών να ιδιωτικοποιηθεί και, από την άλλη, θέλουν παρουσία και ρόλο για την Εκκλησία στις κρατικές λειτουργίες και στα δημόσια πράγματα. Δηλαδή, ο «μεσαίος χώρος» στο συγκεκριμένο θέμα είναι τουλάχιστον περίπλοκος. Οταν τα ΜΜΕ μεταδίδουν ότι ο «μεσαίος χώρος» θέλει τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας, δεν κάνουν τίποτε παραπάνω από το να μεταδίδουν τις απόψεις του χώρου τους ως τη μετριοπαθή, λογική και γενικώς αποδεκτή θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα. 

Τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα όταν στο ανωτέρω ρεπορτάζ διαβάζουμε ότι σ’ αυτή την κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ για τον «μεσαίο χώρο» το πρώτο βήμα ήταν η συμφωνία παράδοσης του ονόματος, της εθνότητας και της γλώσσας στους Σκοπιανούς. Οταν στο συγκεκριμένο οι πολίτες είναι ανοιχτά και ξεκάθαρα αρνητικοί σε ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 70% και 80%, δεν θα έλεγες ότι η συμφωνία παράδοσης άνευ όρων ήταν το πρώτο βήμα για την κατάκτηση του «μεσαίου χώρου». Ακριβώς την ίδια στάση έχουν τα ΜΜΕ και στο θέμα της λαθρομετανάστευσης (ή Μεταναστευτικό ή Προσφυγικό, όπως θέλουν να το ονομάζουν τα ΜΜΕ). Εκεί, οι πλειοψηφίες που αποδοκιμάζουν το φαινόμενο είναι ακόμα υψηλότερες και από το Σκοπιανό, αλλά για τα ΜΜΕ ο «μεσαίος χώρος» ορίζεται από την κυρα-Τασία. 

Είναι προφανές ότι οι πολιτικές προτιμήσεις των περισσότερων δημοσιογράφων βρίσκονται μεταξύ Ποταμιού και ΣΥΡΙΖΑ - οτιδήποτε στα δεξιά αυτού του σχηματισμού θεωρείται Δεξιά ή δεξιός λαϊκισμός, στην καλύτερη περίπτωση, και Ακροδεξιά σ’ όλες τις υπόλοιπες. Ο ΣΥΡΙΖΑ με το Σκοπιανό «την πάτησε» πολιτικά, γιατί όχι μόνο χρησιμοποιεί τη δημοσιογραφική οπτική στο θέμα, αλλά γιατί επίσης την πιστεύει. Η δημοσιογραφική φούσκα μέσα στην οποία λειτουργεί τον έχει αποσυνδέσει από την κοινωνία. Είναι πολύ επικίνδυνο για τον προπαγανδιστή αν αρχίσει να πιστεύει την προπαγάνδα του

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο γνωστός κ. Φίλης, θα δηλώσει ότι για τη συμφωνία με τους Σκοπιανούς είναι «η μέρα που περίμενε όλη η Αριστερά». Ενας άλλος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Σέλτσας, δήλωσε: «Οι αγώνες της Αριστεράς βρήκαν διέξοδο με την υπογραφή της συμφωνίας, είναι μεγάλη στιγμή για εμένα και όλη την Αριστερά». Και αν δεν πιστεύετε τον κ. Σέλτσα ότι η Αριστερά έχει κάνει αγώνες για το συγκεκριμένο θέμα, να σημειώσουμε ότι ο κ. Σέλτσας είχε προσφύγει εναντίον της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για αναγνώριση «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα. Είναι ο ίδιος βουλευτής που χορεύει ακούγοντας το σκοπιανό τραγούδι «Μακεδόνων του Αιγαίου», «που καλεί τους «Μακεδόνες» να μην ξεχνούν την «αλύτρωτη» «Αιγαιακή Μακεδονία», τη «γη των προγόνων τους».

Η δικαίωση των αγώνων της Αριστεράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που το υπουργείο Εξωτερικών της Αλβανίας βγήκε με ανακοίνωση να στείλει «το μήνυμα πως «είναι ώρα για μείζονες λύσεις στην περιοχή μας». Οι Αλβανοί έχουν καταλάβει ότι έχει έρθει η στιγμή να δικαιωθούν οι αγώνες της Αριστεράς και στα θέματα που αφορούν την Αλβανία. Θα είναι δύσκολο για εμάς να καταλάβουμε πόσο οι Αλβανοί θα ζηλεύουν τους Σκοπιανούς αυτή την περίοδο. Αλλά η δικαίωση των αγώνων της Αριστεράς δεν περιορίζεται μόνο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Δείτε, για παράδειγμα, το νέο Μεσοπρόθεσμο που προβλέπει μια ετήσια αύξηση φόρων 6% έως το 2022. Ή την αύξηση του ΕΝΦΙΑ για 1.000.000 ιδιοκτήτες. Ολα τα λεφτά στο κράτος είναι ακόμα μία δικαίωση των αγώνων της Αριστεράς.


Γενικά με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υπάρχει μια αυξημένη, διαρκής και γενική δικαίωση των αγώνων της Αριστεράς. Από την αποφυλάκιση χιλιάδων εγκληματιών που τώρα κυκλοφορούν ελεύθεροι, κλέβοντας, βιάζοντας και δολοφονώντας, από τους μπαχαλάκηδες που δρουν ανενόχλητοι και μπορούν να τα σπάνε ό,τι και όποτε θέλουν, μέχρι τις άδειες στον Κουφοντίνα και την αθρόα και επιδοτούμενη λαθρομετανάστευση, καθένας έχει τη δυνατότητα πλέον να ζήσει τον αριστερό μύθο του στην Ελλάδα. Είναι σπάνιο για μια χώρα να έχει καταφέρει να σπάσει το αριστερόμετρο σε όλα τα θέματα. Αυτό θα εξηγεί και τη διάχυτη αίσθηση ελπίδας και αισιοδοξίας που κυριαρχεί.


Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης δήλωσε: «Δεν μπορεί αυτή η Ελλάδα να είναι πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Από το ‘74 και μετά σπιλώσαμε το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» γιατί το είχαν καπηλευτεί οι δικτάτορες. Το μόνο που μας απέμεινε ήταν η σοσιαλμανία που δίδαξε κάθε Ελληνα να κυνηγά την καρέκλα που του επιτρέπει να ζει εις βάρος όλων των άλλων. Εχουμε ξεμείνει με έναν λαίμαργο και δουλοπρεπή εγωκεντρισμό, που μπορεί να ξεπουλήσει τα πάντα προκειμένου να διατηρήσει την καρέκλα. Αυτή και αν είναι δικαίωση της Αριστεράς. 

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Ο κ. Τσίπρας, δίνοντας το όνομα, την εθνότητα και τη γλώσσα στη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια, δηλαδή δίνοντάς τα όλα, απέδειξε τη συνέπεια που τον διακρίνει ως πολιτικάντης της Μεταπολίτευσης. Αυτή είναι η συνέπεια στην προδοσία. Από τότε που εκλέχθηκε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσίπρας, κάθε μεγάλος σταθμός της καριέρας του έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: την προδοσία. 

Ο πρώτος που πήρε μια γεύση τού τι σημαίνει Τσίπρας ήταν ο άνθρωπος ο οποίος τον εκπαίδευσε και τον ανέδειξε στον κομματικό μηχανισμό, ο Αλέκος Αλαβάνος. Μόλις ο κ. Τσίπρας σταθεροποίησε τη θέση του στον κομματικό μηχανισμό, εκκαθάρισε τον ευεργέτη του με συνοπτικές διαδικασίες. Η δεύτερη μεγάλη καμπή ήταν αμέσως μετά το δημοψήφισμα του 2015. 

Μία ημέρα μετά το δημοψήφισμα που προκάλεσε, έτρεξε ολοταχώς στις Βρυξέλλες για να προδώσει όλα όσα είχε πει τα προηγούμενα χρόνια του αντιμνημονιακού «αγώνα», αλλά και όλα όσα είχε υποστηρίξει προπαγανδίζοντας το «Οχι» στο δημοψήφισμα. Στις Βρυξέλλες θα υπογράψει ένα νέο Μνημόνιο, πολύ χειρότερο από αυτό που κατηγορούσε τους αντιπάλους του ότι ήθελαν να υπογράψουν. 

Διέγραψε από το κόμμα όλους όσοι θέλησαν να μείνουν συνεπείς σε αυτά που έλεγαν προεκλογικά και πριν από το δημοψήφισμα. Και, αφού είπε ψέματα στους πολιτικούς αντιπάλους του, προκήρυξε νέες εκλογές, διαφημίζοντας ένα παράλληλο πρόγραμμα και ένα μνημόνιο «light». Ολες οι σημαντικές στιγμές του κ. Τσίπρα εμπεριέχουν δύο βασικά στοιχεία: το ψεύδος και την προδοσία. Σε κάθε βήμα του προς τα εμπρός, κάποιος ή κάποιοι, πότε λίγοι και πότε εκατομμύρια, μετατρέπονται σε θύματά του, και το ψεύδος και η προδοσία δεν είναι συμπτωματικά, δεν γίνονται λόγω απειρίας ή απλά λόγω τακτικισμού. Το ψεύδος και η προδοσία είναι οι μοναδικές ικανότητες που έχει. Τόσα ξέρει, τόσα κάνει. 

Δεν είχε περάσει ούτε ένα εικοσιτετράωρο από το τελευταίο διάγγελμα ψεύδους, όπου είχε αναγγείλει ότι οι Σκοπιανοί με τη συμφωνία αποδέχονται πως δεν έχουν σχέση με την αρχαία Μακεδονία, όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος των Σκοπίων ανακοίνωσε ότι «η βάση της συμφωνίας είναι το πώς η Ελλάδα ερμηνεύει και κατανοεί τον όρο “Μακεδονία”. Και αποδέχθηκαν το πώς εμείς κατανοούμε και ερμηνεύουμε τον όρο “Μακεδονία”». Ο κ. Τσίπρας επέλεξε η ανακοίνωση της συμφωνίας να γίνει όταν η πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στη Βουλή θα ψήφιζε το 4ο Μνημόνιο. Το να προκαλείς μια εθνική ήττα προσπαθώντας να αποκρύψεις την προηγούμενη είναι η πολιτική παρακαταθήκη του κ. Τσίπρα. Προδότης «erga omnes» - «έναντι όλων» ελληνιστί. 

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Στο δελτίο του Σκάι ακούσαμε ότι ο υποψήφιος υπουργός Οικονομικών των αντισυστημικών κομμάτων στην Ιταλία, ο Πάολο Σαβόνα, είναι η ιταλική έκδοση του Γιάνη Βαρουφάκη. Ο Πάολο Σαβόνα, εκτός από καθηγητής πανεπιστημίου, είναι πρώην υπουργός, πρώην ανώτερο στέλεχος της Κεντρικής Τράπεζας, πρώην πρόεδρος του ιταλικού Συνδέσμου Βιομηχάνων και πρώην διευθυντής επενδυτικού οργανισμού στο Λονδίνο. Από τα παραπάνω είναι κάπως λίγο δύσκολο να τον εντάξεις στον κύκλο μπαρουφολογίας Βαρουφάκη. 

Ομως, για τα ΜΜΕ όλοι όσοι ασκούν κριτική στο ευρώ και στην ευρωκρατία ανήκουν στο ίδιο στρατόπεδο, ανεξάρτητα από το σκεπτικό και την ιδεολογική προέλευση των επιχειρημάτων τους. Είναι η μετάσταση της συριζαϊκής λογικής και τακτικής που κρίνει πως ό,τι βρίσκεται στα δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια απόχρωση της άκρας Δεξιάς. Η κριτική στην ευρωκρατία είναι αποδεκτή μόνο σε επίπεδο τακτικής ή από τη σκοπιά τού «δεν προχωρούμε αρκετά γρήγορα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Οτιδήποτε άλλο είναι μια έκφραση παραλογισμού και, επομένως, το τσουβάλιασμα των αντιφρονούντων είναι η λογική κατάληξη της πεφωτισμένης δημοσιογραφικής τάξης. 

Οι Ιταλοί τώρα, όπως οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Δανοί, οι Ιρλανδοί και οι Ελληνες παλαιότερα, έκαναν το λάθος να πιστέψουν ότι η ψήφος σε εκλογές θα μπορούσε να αλλάξει τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Αυτή είναι μια απαρχαιωμένη άποψη, που δεν συνάδει με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Αν μη τι άλλο, το πρώτο και βασικό πλεονέκτημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι η δυνατότητα της πολιτικής τάξης να παίρνει τις επιθυμητές αποφάσεις χωρίς την αναγκαιότητα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Για να χρησιμοποιήσουμε την προσφιλή φράση του Ευάγγελου Βενιζέλου, στο τέλος τα κόμματα συντάσσονται στην «εθνική στρατηγική», που βασικά ορίζεται από τις Βρυξέλλες. Παρεμπιπτόντως, βασικό αποτέλεσμα αυτής της «εθνικής» στρατηγικής είναι η κατάργηση της δυνατότητας εθνικής στρατηγικής και επιλογής. 

Το βιοτικό επίπεδο των Ιταλών έχει «κολλήσει» στο έτος 1995. Λαμβάνοντας υπόψη το χρέος της Ιταλίας και μερικά άλλα οικονομικά δεδομένα, δεν είναι τόσο δύσκολο να δει κανείς ότι η ιταλική οικονομία βρίσκεται σε μια κατάσταση στασιμοχρεοκοπίας. Οι Βρυξέλλες, φυσικά, δεν έχουν καμία λύση για το συγκεκριμένο θέμα. Οι Βρυξέλλες όμως έχουν πρόβλημα με τρία θέματα που οι εκλογές ανέδειξαν: με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, την υψηλή φορολογία και τη λαθρομετανάστευση. Τα τρία αυτά θέματα είναι βασικές προτεραιότητες της ευρωκρατίας και ταυτόχρονα ανάθεμα για τα έθνη της Ευρώπης. Υπάρχει μια διαρκής σύγκρουση μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων, με τους δεύτερους να μη δείχνουν να θέλουν να συμβιβαστούν στον ρόλο του πειθήνιου υπηκόου. Ισως σε καιρούς ευημερίας η τυφλή υπακοή να ήταν εφικτή, αλλά ποιος θέλει να είναι υποτακτικός σε μια ευρωκρατία της μιζέριας;

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Aς αρχίσουμε από το κεκτημένο σε μια πολιτισμένη κοινωνία, κανένας δεν είχε το δικαίωμα να χειροδικήσει εναντίον του κ. Μπουτάρη. Δεν υπάρχουν «αλλά», «ίσως», «ενδεχομένως», «αφού» και οτιδήποτε άλλο που να εισάγει μία, έστω έμμεση και λεπτή, δικαιολογία ή αποδοχή του συγκεκριμένου συμβάντος. Το θέμα είναι ξεκάθαρο για έναν πολιτισμένο άνθρωπο. Αλλά γεννάται το ερώτημα πώς θα αντιμετώπιζε το γεγονός ένα άτομο που θα είχε τον ίδιο τρόπο σκέψης με τον κ. Μπουτάρη. Ο κ. Μπουτάρης σε θέματα βίας έχει, στην καλύτερη περίπτωση, μια αμφιλεγόμενη στάση.

Για παράδειγμα, ο κ. Μπουτάρης είχε πει: «Χέστηκα αν ο Κεμάλ σκότωσε Ελληνες». Αν κάτι χαρακτηρίζει την ελληνική ελίτ, αυτό είναι η αδυναμία της έστω και να προσποιηθεί ότι έχει κάποια ψήγματα αυτογνωσίας. Από τη μια, λατρεύει τον κ. Μπουτάρη ακριβώς γιατί έχει μια αριστερή προσέγγιση για όλους τους διωγμούς και τη βία που υπέστησαν οι Ελληνες στη διάρκεια της ιστορίας τους, από την άλλη, όταν ο κ. Μπουτάρης γίνεται θύμα μιας επίθεσης, πολλαπλώς κατώτερης από αυτές που επιλέγει να εκμηδενίσει ιστορικά, κάνει επίδειξη πολιτισμικού σοκ, ξαφνικά αποκτά αστικές αρχές και κουλτούρα.

Σίγουρα η παραπάνω περίπτωση δεν είναι η χειρότερη. Ισως από τις χειρότερες ήταν η περίπτωση της δίωξης εναντίον της Σώτης Τριανταφύλλου βάσει του νόμου λογοκρισίας του 14. Θα κυκλοφορήσει κείμενο 178 επιφανών υπέρ της αθώωσης της κυρίας Τριανταφύλλου, που όμως δεν θα καταδικάζει τον νόμο λογοκρισίας, αλλά επί της ουσίας θα παρακαλεί την εξαίρεση της κυρίας Τριανταφύλλου ως «σωστή εφαρμογή του νόμου». Δηλαδή στην ύπαρξη ενός νόμου που παραβιάζει ένα θεμελιώδες δικαίωμα του πολίτη η «πνευματική» ελίτ ήρθε και με τη στάση της πρόσθεσε μια νέα σημαντική παρεκτροπή, εκλιπαρώντας την κατάργηση της ισονομίας. Ακριβώς ως αυλικοί ζητώντας ρουσφέτι από τον σουλτάνο.

Θα είναι ιστορικά δύσκολο να βρεθεί στην ιστορία μια ομάδα ανθρώπων που να έχει τόσο πολλές και σημαντικές ψευδαισθήσεις ταυτόχρονα. Θέλουν τόσο πολύ να είναι Ευρώπη, έστω κι αν όλη η κουλτούρα τους και η συμπεριφορά τους δείχνει ότι ανάμεσα σε αυτό που νομίζουν ότι θέλουν και σε αυτό που πραγματικά είναι η απόσταση είναι τόσο μεγάλη, που θα μπορούσε να μετρηθεί μόνο σε έτη φωτός. Ως ανήξεροι ιθαγενείς, εκλαμβάνουν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός πολιτισμού ως την ουσία και το όλον. Εδώ και δεκαετίες νομίζουν ότι χτίζουν μια ευρωπαϊκη Ελλάδα, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που μπορούν και θέλουν να κάνουν δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα Κατάρ στα Βαλκάνια.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Αν θέλεις να είσαι ένας καλός μαρξιστής, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητά του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μία από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για την επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει και, επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα». 

Και μια και αναφέραμε κάτι για αβγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν «ομελέτες», πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Εσπασαν περί τα 100.000.000 αβγά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω των προαναφερθεισών αντικειμενικών δυσκολιών. Ο Στάλιν είχε πει ότι «εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από «ξεχωριστό υλικό», αρθρώνοντας πρώτη φορά το αριστερό πλεονέκτημα. Μπορεί ποτέ να μη φτιάχτηκαν οι ομελέτες και μπορεί να μη δημιουργήθηκε ο «νέος άνθρωπος», αλλά τουλάχιστον ο μαρξιστής βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από όλα τα άλλα μέλη μιας κοινωνίας. 

Ο καλός μαρξιστής γνωρίζει ότι το χειρότερο πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι αυτό της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Οχι μόνο γιατί είναι το τελευταίο στάδιο πριν από τον σοσιαλισμό, αλλά γιατί επί της αρχής αντιπροσωπεύει όλα όσα αντιμάχεται ο μαρξισμός: την πολιτική και οικονομική ελευθερία του ατόμου, τη διάκριση των εξουσιών, την ύπαρξη αντικρουόμενων συμφερόντων, τα όρια στην εξάσκηση της πολιτικής εξουσίας, το δικαίωμα στο λάθος. Ο καλός μαρξιστής καταλαβαίνει ότι όλα τα παραπάνω παραβιάζουν το κεκτημένο μιας πεφωτισμένης πρωτοπορίας που γνωρίζει τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και τις πιο απόκρυφες ιστορικές αναγκαιότητες. 

Ο καλός μαρξιστής πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει ότι η ευθεία σύγκρουση με τη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι και η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος είναι η διείσδυση σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, η σταδιακή μεγέθυνση του κράτους και η επέκταση των εξουσιών του. Η ψευδής συνείδηση αποτρέπει τις μάζες από το να κατανοήσουν ότι όλες οι απόψεις τους περί οικογένειας, θρησκείας, ηθικής και περιουσίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την εσωτερίκευση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Υποσκάπτεις τον θεσμό της οικογένειας τη μία, βάζεις έναν ΕΝΦΙΑ την άλλη, και σιγά σιγά συμβαίνει αυτό που θα ονομάζαμε σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας. Ο καλός μαρξιστής τα γνωρίζει όλα αυτά· το πρόβλημα είναι ότι το αγνοούν όλοι οι υπόλοιποι. 

Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Η ανάπτυξη είναι το  «κλειδί» τόνισε ο πρόεδρος της Ν.Δ., ενώ υπογράμμισε ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει «καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για 800.000 άτομα και 1 δισ. ευρώ ετησίως». Η παραπάνω πρόταση είναι τυπική της σύγχρονης πολιτικής ρητορικής. Συνδυάζει έναν γενικώς αποδεκτό στόχο με μια πολιτική η οποία είναι αντίθετη με τον συγκεκριμένο στόχο. Το ότι δύο αντικρουόμενα στοιχεία συνδυάζονται στην ίδια πρόταση σημαίνει για τον πολιτικό που την εκστομίζει ότι οι όποιες αντιφάσεις έχουν απαλειφθεί. 

Η ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος άρχισε ως ένας πολιτικός συμβιβασμός. Η αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας θεωρήθηκαν μια αμετάβλητη πολιτική πραγματικότητα και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ήταν ένας τρόπος να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα και να μειωθούν όλες οι αρνητικές συνέπειες. Υποτίθεται ότι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα αντικαθιστούσε όλες τις ενισχύσεις του κράτους, έμμεσες και άμεσες, σε όλους τους τομείς. Θα είχαμε, δηλαδή, την αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας, αλλά χωρίς τη γραφειοκρατία και τον κρατικό πατερναλισμό.

Βέβαια, η πρόταση του κ. Μητσοτάκη δεν έχει καμία σχέση με τη βασική αρχή και την ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την απλή πρόσθεση μιας νέας κρατικής δαπάνης σε ένα ήδη ογκώδες και χρεοκοπημένο κράτος. Είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής αφού έχουν αφαιρεθεί όλες οι μεταρρυθμιστικές της καινοτομίες, μετατρέποντάς τη σε μια επιπλέον παροχή. Ο κ. Μητσοτάκης θέλει να προσθέσει μια νέα παροχή σε μια ήδη υπερφορολογημένη οικονομία. Τα τελευταία οχτώ χρόνια μόνο οι άμεσοι φόροι αυξήθηκαν κατά 94%. «Επίσης, οι φόροι στην παραγωγή το 2015 έφτασαν στο 16,1% του ΑΕΠ από 12,7% και η Ελλάδα είναι τρίτη στη λίστα με τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές και μια από τις χώρες με τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές».

Την εβδομάδα που ο κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε την παραπάνω πολιτική η Φινλανδία γνωστοποίησε ότι τερματίζει τον πειραματισμό της με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Το πρόβλημα για τους Φινλανδούς ήταν ότι αυτή η πολιτική δημιουργούσε ένα ισχυρό αντικίνητρο για συμμετοχή στην αγορά εργασίας.

Στην Ελλάδα, στην οποία ο κάθε εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα συντηρεί 2,8 άτομα, «που είτε δεν εργάζονται είτε απασχολούνται στο Δημόσιο», ο κ. Μητσοτάκης έρχεται να προσθέσει ένα νέο σημαντικό αντικίνητρο για τη συμμετοχή στην παραγωγή. Ως αν το ερώτημα στην Ελλάδα του 2018 να ήταν πώς να βρούμε νέους τρόπους για να αυξήσουμε τους φόρους στον ιδιωτικό τομέα και να δημιουργήσουμε μια καινούργια εξάρτηση στο κράτος για όσα τμήματα του πληθυσμού δεν είναι ακόμα κρατικοδίαιτα.

| Άρθρο του Δημήτρη Απ. Ρήτα

  Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός

 

Ένας ξένος επισκέπτης που επισκέπτεται την Αθήνα και δεν επισκέπτεται την Ακρόπολη, πρέπει να έχει πολύ σοβαρό λόγο. Ο Πρίγκηπας Κάρολος της Αγγλίας επισκέπτεται επίσημα αυτές τις μέρες την πατρίδα μας. Δεν θα επισκεφθεί όμως την Ακρόπολη. Τα βρετανικά μέσα λένε λόγω της ιστορίας των μαρμάρων του Παρθενώνα.  Με τι μούτρα να πάει; Θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες εναντίον του.

Με την ευκαιρία, ας θυμηθούμε την ιστορία αυτή που τόσο πονάει όλους μας.

Ο Τόμας Μπρους είναι ο γνωστός Ελγίνος, ο εξολοθρευτής των μαρμάρων του Παρθενώνα. Ήταν κόμης της κομητείας Έλγιν της Σκοτίας από γαιοκτήμονα πατέρα. Μετά τις σπουδές του, έγινε πρεσβευτής της Βρετανίας στις Βρυξέλλες, Βερολίνο και Κωνσταντινούπολη. Η γυναίκα του, πλούσια Εγγλέζα, ήταν ελληνολάτρισσα, άνθρωπος της μόδας που τότε επέβαλε την αρχαιοελληνική λατρεία. Για να την ευχαριστήσει, της υποσχέθηκε ότι για χάρη της θα κτίσει οίκημα με αρχαιοελληνική μορφή και με αυθεντικά υλικά από την Ακρόπολη.

 Όταν ήταν πρεσβευτής της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη κατόρθωσε να αποσπάσει φιρμάνι από τον τούρκο Μεγάλο Βεζίρη που του έδινε το δικαίωμα να πάρει από την Ακρόπολη μερικά κομμάτια πέτρας με επιγραφές και σχήματα και μία Καρυάτιδα. Το πρωτότυπο φιρμάνι χάθηκε ή το εξαφάνισε ο Ελγίνος.  Υπήρχε και ένα αντίγραφο στην ιταλική γλώσσα. Η επίμαχη φράση του φιρμανιού έλεγε ότι ο Ελγίνος μπορούσε να πάρει ΜΕΡΙΚΑ κομμάτια, αλλά ο Ναπολιτάνος  μεταφραστής  Τζιοβάνι Ρουσιέρι, ζωγράφος στην υπηρεσία του, μετέφραζε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ.

 Έτσι ο Ελγίνος, από το 1801, άρχισε το καταστροφικό του έργο. Πλήρωνε τον τούρκο φρούραρχο της Ακρόπολης 5 λίρες κάθε μέρα, προσέλαβε 350 εργάτες και επί ένα χρόνο και στη συνέχεια όποτε ήθελε, λεηλατούσε την Ακρόπολη. Διακόσια κιβώτια αρχαιολογικών θησαυρών συσκευάστηκαν για να μεταφερθούν στο Λονδίνο.

Το 1801, υπό την επίβλεψή του, από το λιμάνι του Πειραιά, απέπλευσε το ιδιόκτητο πλοίο του «Μέντορας» φορτωμένο με τα 65 πρώτα κιβώτια των θησαυρών. Ο ίδιος ο έφυγε με άλλο μέσο για την Κωνσταντινούπολη. Όμως, το πλοίο του βυθίστηκε στο ακρωτήρι Μαλέα, οι ναύτες σώθηκαν και το πολύτιμο φορτίο στο βυθό ανάμεσα στα Κύθηρα και την Πελοπόννησο. Ο Ελγίνος ανέσυρε τα κιβώτια από τον βυθό, πληρώνοντας 6.000 λίρες. Στη συνέχεια, λόγω του ότι ξέσπασε ο Γαλλοαγγλικός πόλεμος, ανακλήθηκε από την Κωνσταντινούπολη στο Λονδίνο, 1804. Φρόντισε να φορτωθούν τα 65 κιβώτια σε πολεμικό πλοίο της Αγγλίας για το Λονδίνο και τα έκρυψε σε αποθήκη που είχε νοικιάσει. Ο ίδιος προτίμησε να επιστρέψει οδικώς ως την Μάγχη και από εκεί να περάσει στο Λονδίνο.  Στον δρόμο τον συνέλαβαν  στρατιώτες του Ναπολέοντα και τον φυλάκισαν. Κατόρθωσε, μετά από δύο χρόνια, το 1806, να αποφυλακιστεί και επέστρεψε στο Λονδίνο. Έχασε όμως την έδρα του στη Βουλή των λόρδων, γιατί δόθηκε σε άλλον. Η γυναίκα του τον εγκατέλειψε για κάποιον άλλον άνδρα.

Όμως, συνέχισε το κακουργηματικό του έργο, βανδαλίζοντας και λεηλατώντας τον Παρθενώνα και την Ακρόπολη, συλλέγοντας ακόμη και αγγεία, 253 τεμάχια.  Τα μετέφερε στο Λονδίνο και τα επεδείκνυε στους φίλους. Ένας από αυτούς ο ζωγράφος Χένρι Φουζέλι, όταν είδε τα εκθέματα, άρχισε να φωνάζει από θαυμασμό και να λέει: «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΘΕΟΙ». Ο ζωγράφος Λουσιέρι, ο άνθρωπος του Ελγίνου, το 1812, έστειλε στο Λονδίνο τα τελευταία κιβώτια ολοκληρώνοντας την καταστροφή.

Ο Ελγίνος το 1816, αποφάσισε να πουλήσει τους αρχαιοελληνικούς θησαυρούς στη Βρετανία και ζήτησε 74.240 λίρες. Η κυβέρνηση της Βρετανίας έλυσε το ηθικό ζήτημα με το αστείο αιτιολογικό ότι τα μάρμαρα σαπίζουν στην Ακρόπολη και ότι οι Άγγλοι θα τα συντηρούσαν. Ως προς το ποσό, σύμφωνα με την απόφαση, επιδόθηκε στον Ελγίνο: «μείον η μεταφορά με αγγλικό πολεμικό πλοίο, μείον το γεγονός ότι η απόκτησή τους οφείλεται στο ότι ο κόμης ενεργούσε ως κυβερνητικός υπάλληλος, μείον ότι θα κτιστεί ειδική αίθουσα στο Βρετανικό μουσείο, κάνει να παίρνει 35.000 λίρες», επιβραβεύοντας χωρίς ντροπή τον μεγαλύτερο αρχαιοκάπηλο του κόσμου.

Ο Ελγίνος, πέθανε το 1841, 70 ετών, στερημένος από αξιώματα και καταφρονεμένος ακόμα και στην ίδια του πατρίδα. Ο μεγάλος αρχαιολόγος της εποχής εκείνης Νάιτ τον κατηγορούσε «για άθλιο βάνδαλο και καταστροφέα του Παρθενώνα και αρχαιοκάπηλο». Ο Τζορτζ Γκόρντον Νόελ, λόρδος του Μπάιρον, ο για μας τους Έλληνες λόρδος Βύρων είχε σκαλίσει σε μαρμάρινη πέτρα τα  εξής: «Ό,τι δεν κατάφεραν οι Γότθοι, το έκαναν οι Σκότοι (Σκοτσέζοι)»

Η Βρετανία πρέπει να επιστρέψει τους αμύθητης αξίας αρχαιοελληνικούς θησαυρούς στον φυσικό τους χώρο, να ζητήσει συγνώμη για την καταστροφή που προξένησε ένας ανώτερος κρατικός υπάλληλός της και για την παράνομη αγορά των κλοπιμαίων και να μας αποζημιώσει οικονομικά, γιατί εδώ και 200 και πλέον χρόνια κερδίζει, κάθε χρόνο, αμύθητα ποσά από τα εισιτήρια των επισκεπτών που τρέχουν να θαυμάσουν  τα απαράμιλλης αξίας  αριστουργήματα του ελληνικού πνεύματος.

Η αείμνηστη Υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη ξεκίνησε έναν αγώνα για την επιστροφή τους στην Ελλάδα, μια προσπάθεια που επιβάλλεται να συνεχιστεί.

Πρίγκηπα Κάρολε, θα είσαι για μας πραγματικός ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ, αν βοηθήσεις στην επιστροφή των κλοπιμαίων στον στην πανέμορφή μας Ακρόπολη.

Σελίδα 1 από 3

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ