ΑΡΘΡΟγραφία

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Λέγεται ότι το ωφέλημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πως επιτέλους ως έθνος θα μας δώσει την ευκαιρία να ξεφορτωθούμε την 40χρόνη ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Επιτέλους, μετά από δεκαετίες μια πολιτική κυριαρχία φτάνει στο τέλος της και μαζί της το τέλος μιας μακρόχρονης οικονομικής κρίσης. Μια τέτοια εξέλιξη προφανώς θα ήταν η πιο θετική είδηση των τελευταίων δεκαετιών, το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Αν περίμενες την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία για να καταρρεύσει η κυριαρχία της αριστεράς, αυτό σημαίνει ότι πιστεύεις πως αυτή η κυριαρχία ήταν αποτέλεσμα της δράσης και ιδεολογικής επιρροής μιας δράκας ανθρώπων στα άκρα του πολιτικού συστήματος. Όμως η κυριαρχία της αριστεράς δεν θα ήταν κυριαρχία αν δεν είχε επικρατήσει σε όλους τους μεταπολιτευτικούς σχηματισμούς. Ο κρατισμός, ο πόλεμος στις παραδοσιακές αξίες, το έθνος και την θρησκεία έγιναν τα κοινά χαρακτηριστικά όλων των κομμάτων. Η διαφοροποίηση δεν ήταν μεταξύ αυτών που υπερασπίζονταν και αυτών που αντιτάχθηκαν σ’ αυτή την κυριαρχία. Η πολιτικές διαφοροποιήσεις είχαν πολύ περισσότερο να κάνουν απλά με το βαθμό αφομοίωσης  του αριστερού δόγματος.

Το θέμα είναι μετά από επτά χρόνια κρίσης οι πολιτικοί σχηματισμοί που δημιουργήσαν την κρίση δεν φαίνεται να έχουν ωριμάσει. Εξάλλου, αν πραγματικά είχαν αλλάξει δεν θα βρισκόμασταν τώρα στο έβδομο έτος μιας οικονομικής χρεοκοπίας. Η πολιτική τάξη το μόνο που έχει προσπαθήσει είναι να διατηρήσει όσο περισσότερα από τα δικά της κεκτημένα. Γενικώς, «δεν έμαθαν τίποτε, δεν ξέχασαν τίποτε.» Ο κυρίαρχος, παντοδύναμος και πανταχού παρών ρόλος του κράτους στην οικονομία όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά τα χρόνια της κρίσης έχει γίνει ακόμα πιο ουσιαστικός. Το ελληνικό κράτος είναι το ίδιο παρεμβατικό όπως στον παρελθόν, με μόνη διαφορά ότι τώρα φορολογεί τον Έλληνα πολίτη πολύ περισσότερο.

Αν μετά τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, ή, αν ακόμη καταρρεύσει εκλογικά, αυτό δεν μας λέει και πολλά για την πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς.  Το πρόβλημα μας είναι ότι έχουμε μια πολιτική τάξη η οποία είναι σε μια κατάσταση πλήρους άρνησης της πραγματικότητας. Αν αυτό σας φαίνεται ως μια κάπως ακραία διαπίστωση, δεν έχετε παρά να ακούσετε στο ραδιόφωνο ή να δείτε στην τηλεόραση κάποιο βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας να χαρακτηρίζει το όργιο φορομπηξίας της κυβέρνησης ως «δεξιά στροφή» και «ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό.» Μετά από τις επόμενες εκλογές και την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα πάρει και πολύ καιρό να δούμε τους εργατοπατέρες του έθνους ξανά στους δρόμους εναντίον των ελάχιστων μεταρρυθμίσεων που ίσως αποτολμήσει η επόμενη κυβέρνηση. Τότε, να προσέξετε την αντίδραση συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, και τότε θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η κατάρρευση της αριστεράς στην Ελλάδα είναι απλά ένας μύθος.

| 'Αρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. ‘Όταν όλοι οι πολιτικοί μιλούν στους Έλληνες σαν να είναι μικρά κακομαθημένα παιδιά, ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης προσπάθησε να απευθυνθεί σε σοβαρούς ενήλικες. Πράγμα δύσκολο και πολιτικά αυτοκαταστροφικό, όπως απέδειξαν οι εκλογές του 1993. Εξάλλου το μόνο που αποκόμισαν τα πολιτικά στελέχη της ΝΔ από τις εκλογές του 93 ήταν ότι ποτέ ξανά δεν θα πρέπει να έχουν ένα αρχηγό σαν το Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που θα έχει το θάρρος να πει αλήθειες στους Έλληνες πολίτες. Η περίοδος της βαθιάς πασοκοποίησης της λεγόμενης συντηρητικής παράταξης είχε αρχίσει.

Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης είχε έναν ενστικτώδη και φυσικό συντηρητισμό. Του έβγαινε γλωσσικά, με φράσεις όπως «και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε». Η αγάπη του και η σχέση του με την Κρήτη, ιδιαίτερα ντεμοντέ για τους μετά-μοντέρνους καιρούς μας, ήταν άλλο ένα στοιχείο αυτού του ενστικτώδους συντηρητισμού. Η προσήλωση του στην απλή λογική, πέρα από φθηνούς συναισθηματισμούς και πολιτικές κορώνες, ήδη από την δεκαετία του 80 τον είχαν κατατάξει σε μια υπό εξαφάνιση τάξη πολιτικών. Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν πολιτικά ένα ξένο σώμα την εποχή που πρωταγωνίστησε πολιτικά.

Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη της περιόδου 1990-93 έκαναν περισσότερες και καλύτερες μεταρρυθμίσεις από ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις σε μια περισσότερο από διπλάσια χρονική περίοδο. Παρέδωσε το κράτος με λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους από ότι το παρέλαβε, έφερε την ιδιωτική τηλεφωνία την εποχή που έπρεπε να έχεις μέσον στο ΟΤΕ για να αποκτήσεις γραμμή, έκανε δεκάδες ιδιωτικοποιήσεις, και εκκαθαρίσεις. Μείωσε δραστικά το έλλειμα και τον πληθωρισμό. Έγινε η απόπειρα να αποκρατικοποιηθούν οι αστικές συγκοινωνίες με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το φαινόμενο των Κολλάδων. Τα μονοπώλια του ΟΤΕ και της ΔΕΗ οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη δεν πρόλαβαν να σπάσουν, κάτι που έφερε μια μεγάλη ανακούφιση στα κρατικοδίαιτα συμφέροντα.

Αν κάποιος μπορεί να κριθεί από τους εχθρούς που δημιούργησε, τότε ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ένας αξιόλογος άνθρωπος και πολιτικός. Αν ποτέ βρούμε το δρόμο προς την έξοδο από την σημερινή κρίση, θα είναι όταν μια σημαντική μερίδα των Ελλήνων μετανιώσει που ποτέ δεν τον ψήφισε. Οι πολιτικοί μας, ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, πολλές φορές αντιπροσωπεύουν τον χειρότερο μας εαυτό, βλέπε Γιώργο Παπανδρέου και Αλέξη Τσίπρα. Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης αντιπροσώπευε κάτι καλύτερο του μέσου όρου. Πόσα περισσότερα θα μπορούσε να είχε καταφέρει αν εμείς ήμασταν κάπως καλύτεροι. Η θλίψη δεν είναι μόνο για τον θάνατο του, αλλά και για την ευκαιρία που μας έδωσε και εμείς χάσαμε. Θλίψη, «και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε».

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Τραπεζίτης

Μετά από την μήνυση που κατέθεσε ο κ. Δημητράς εναντίον της κας Σώτης Τριανταφύλλου, θυμήθηκα ένα πρόσφατο άρθρο, στο Claremont Review of Books, για την πολιτική ορθότητα. Γράφει ο Angelo M. Codevilla, «η επιβολή της πολιτικής ορθότητας δεν έχει ένα τελικό στάδιο, γιατί το να αισθάνεσαι καλύτερα για τον εαυτό σου ομολογώντας τις αμαρτίες άλλων ανθρώπων, ταπεινώνοντάς και πληγώνοντάς τους, είναι μια εθιστική ηδονή. Όσο περισσότερο ενοχή βρίσκω σε εσένα, τόσο πιο ενάρετος είμαι εγώ. Όσο περισσότερο αμαρτωλός είσαι, τόσο πιο ισχυρή η θέση μου και η εξουσία μου να σου επιβληθώ.»

Το 2013 με αφορμή τη επιβολή νόμου λογοκρισίας, είχα γράψει για το «τι είδος ανθρώπου πρέπει να είναι κάποιος που εθελοντικά ρουφιανεύει στο κράτος συμπολίτες του, μόνο και μόνο επειδή οι απόψεις τους δεν του είναι αρεστές.» Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ένα βασικό κριτήριο για να κρίνει κάποιος την φύση και την ποιότητα ενός νόμου, είναι να εξετάσει το είδος του πολίτη που ο νόμος προϋποθέτει για την εφαρμογή του. Στην περίπτωση των νόμων λογοκρισίας, τα πράγματα είναι κάτι περισσότερο από ξεκάθαρα. Οι νόμοι λογοκρισίας προϋποθέτουν για την εφαρμογή τους άτομα σαν τον κ. Δημητρά. 

Ο κ. Δημητράς έχει επίσης μηνύσει την δημοσιογράφο Λώρη Κέζα, γιατί τόλμησε να γράψει στο «Βήμα» για την καταπίεση των γυναικών στο μουσουλμανικό κόσμο. Την ΠΑΕ Ολυμπιακός, επειδή σε ανακοίνωσή της χαρακτήρισε τον ομογενή πρόεδρο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Ιβάν Σαββίδη "φιλοξενούμενο". Την "Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος," επειδή τάχθηκε εναντίον του Συμφώνου Συμβίωσης. Κάπου στις 34 μηνύσεις έχει στο ενεργητικό τον τελευταίο καιρό ο κ. Δημητράς. 

Το θέμα εδώ είναι τι οδηγεί ένα άτομο να αποφασίσει να γίνει ο ιερός εξεταστής των πολιτικών απόψεων των συμπολιτών του. Ποιο είναι το κόμπλεξ ηθικής ανωτερότητας που σου επιτρέπει να ρουφιανεύεις στο κράτος πολίτες όχι για παράνομες πράξεις, αλλά για ιδέες που τόλμησαν να γράψουν ή να εκστομίσουν; 

Το πρώτο πρόβλημα με τους νόμους λογοκρισίας είναι ότι δίνουν στο κράτος την εξουσία να αστυνομεύει την σκέψη των πολιτών, πράγμα ανεπίτρεπτο για μια κοινωνία που θέλει να είναι δημοκρατική και φιλελεύθερη. Το δεύτερο πρόβλημα με τους νόμους λογοκρισίας, είναι ότι δίνουν σε άτομα εξουσιομανή και αυταρχικά δημόσιο ρόλο κατήγορου και εξεταστή συνειδήσεων. Οι χειρότεροι εξ ημών γίνονται οι κριτές των πάντων, εξασκώντας τα πιο οικτρά και επικίνδυνα ένστικτα του ανθρώπινου είδους.

Ανά εξάμηνο ο καρκινοπαθής (ή οι συγγενείς του, αν έχει) για να μπορέσει να συνεχίσει τη θεραπεία του, είναι υποχρεωμένος να μαζεύει τα κομμάτια του και να αποδεικνύει ότι όντως παλεύει με το θηρίο... Με λίγη τύχη και απίστευτη ταλαιπωρία, παίρνει την πολυπόθητη έγκριση από μια επιτροπή που συνεδριάζει στην Αθήνα, μια μόνο φορά την εβδομάδα. 
Αν όμως κάτι λείπει από τον φάκελο του -κάτι το οποίο συμβαίνει πολύ συχνά- διακόπτεται η θεραπεία για τουλάχιστον 15 μέρες κι έτσι χάνεται πολύτιμος χρόνος για την επιβίωση.

| της Μαρίας Δεναξά

ανταποκρίτρια του Mega channel στο Παρίσι

Αναρωτιέμαι οιπιο αδύναμοι συνάνθρωποι μας, εκείνοι που παλεύουν καθημερινά με την αρρώστια και δεν έχουν κανέναν να τους βοηθήσει, πως τα βγάζουν πέρα μ αυτό το απάνθρωπο και κατεστραμμένο σύστημα υγείας...

Οι διαλυμένες δομές στα ελληνικά νοσοκομεία και η έλλειψη προσωπικού, συνθέτουν ένα ντροπιαστικό σκηνικό τριτοκοσμικής χώρας, ενώ σε πολλές περιπτώσεις θέτουν σε κίνδυνο - για να μην γράψω συμβάλλουν- στο να χαθούν πλήρως οι στόχοι ίασης, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όσων γιατρών δεν έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια.

Τουλάχιστον δυο φορές το τελευταίο διάστημα βρέθηκα με φρεσκοαφαιρεμένους λεμφαδένες στα χέρια για να τους μεταφέρω σε εργαστήρια για βιοψία. 

Αμέτρητες και οι φορές -όπως σήμερα το πρωί- που χωρίς δεύτερη σκέψη, δέχτηκα να παραδώσω την αιμοληψία στα εργαστήρια.

 

Κι αυτό είναι το λιγότερο... 

Ανά εξάμηνο ο καρκινοπαθής (ή οι συγγενείς του, αν έχει) για να μπορέσει να συνεχίσει τη θεραπεία του, είναι υποχρεωμένος να μαζεύει τα κομμάτια του και να αποδεικνύει ότι όντως παλεύει με το θηρίο...

 

Με λίγη τύχη και απίστευτη ταλαιπωρία, παίρνει την πολυπόθητη έγκριση από μια επιτροπή που συνεδριάζει στην Αθήνα, μια μόνο φορά την εβδομάδα. 
Αν όμως κάτι λείπει από τον φάκελο του -κάτι το οποίο συμβαίνει πολύ συχνά- διακόπτεται η θεραπεία για τουλάχιστον 15 μέρες κι έτσι χάνεται πολύτιμος χρόνος για την επιβίωση.

Και να μην μιλήσω για τα άθλια δωμάτια, τις απαξιωτικές συμπεριφορές , την κόλαση στις πολυπληθείς ουρές στην Αγίου Κωνσταντίνου για την παροχή των αντικαρκινικών φαρμάκων, που πρέπει να εφοδιαστεί ο εξαντλημένος ασθενής από την χημειοθεραπεία.

 

Για να τελειώνω, η κατάσταση στα περισσότερα νοσοκομεία μας είναι τραγικά απερίγραπτη. Τον άρρωστο κοσμάκη, που βλέπει το εθνικό σύστημα υγείας να καταρρέει και να τον αποτελειώνει δεν τον νοιάζουν πολιτικοί μου νάνοι, οι προεκλογικές κορώνες για τις γερμανικές αποζημιώσεις που δεν θα δοθούν ποτέ, μιας κι όπως έχει ξεκαθαρίσει η Γερμανία, το ζήτημα είναι ηθικό κι όχι υλικό. 
Ούτε η απάτη με τις 4 τηλεοπτικές άδειες, που δήθεν θα χτυπήσουν την διαπλοκή, τον νοιάζει. Στα μάτια του, εγκαίνια νοσοκομείων, αεροδρομίων κτλ γίνονται για το θεαθήναι στην προσπάθεια να κρυφτεί μια επικίνδυνη πολιτική ανεπάρκεια άνευ προηγούμενου.

 

Το μόνο που ενδιαφέρει τον καρκινοπαθή και τον κάθε άρρωστο, είναι πως θα παλέψει -με όση αξιοπρέπεια του έχει απομείνει- για να βγει μέσα από την κόλαση της αρρώστιας κι από εκείνη στην οποία τον έχετε καταδικάσει τα 5 τελευταία χρόνια, τουλάχιστον!

"Δεν υπάρχουν Ειδήσεις τον Αύγουστο", είχε πει ο Εκο, αλλά κάτι άλλο εννοούσε...

| Αρθρο του Δημήτρη Κωνσταντάρα*

Έγραφε χθες πολύ φιλοσοφημένα, στο oanagnostis.gr ο Γιάννης Μπασκόζος, με τίτλο "Οι ειδήσεις τον Αύγουστο", κάνοντάς με να σκεφτώ κι εγώ κάτι που –χωρίς να παραφράζω τον Έκο- με έχει πολλές φορές προβληματίσει: "Όταν το Σεπτέμβριο του 1990  ο Ουμπέρτο Έκο έγραψε στην Espresso το περίφημο σημείωμά του με τίτλο 'Δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο' του χρεώσανε κάτι  που ποτέ δεν  εννοούσε. Απομονωμένος σε ένα μικρό νησί (στα νησιά Φίτζι) και μακριά από ανούσιες ειδήσεις μηδαμινής χρησιμότητας, ο Ουμπέρτο Έκο τόνιζε  ότι η ποιότητα, η αξία και η εγκυρότητα της ενημέρωσης για τον αναγνώστη μπορεί να επιτευχθεί όταν η δημοσιογραφία αποκοπεί από το λώρο της ματαιοδοξίας της και επικεντρωθεί στις ουσιαστικές ειδήσεις".

Ο Έκο – που έφυγε εφέτος το χειμώνα 84 ετών- , ήταν ένας  διάσημος καθηγητής και συγγραφέας  που μάλιστα είχε αποκηρύξει τον Καθολικισμό έπειτα από πολυετή μελέτη. 

Ο Μπασκόζος ωστόσο, μπορεί να  σπούδασε μαθηματικά και να ασχολήθηκε με τη θεωρία πολιτισμού, έχει όμως "γράψει" πολλά χιλιόμετρα  στη δημοσιογραφία, ίσως όχι στο καθημερινό ρεπορτάζ αλλά σε ειδικά περιοδικά ποιότητας . Από σεβασμό στον Έκο πρέπει να αναφέρθηκε  στο ότι "την εποχή που δεν υπήρχε διαδίκτυο ο Έκο είχε ως μόνον μέσο ενημέρωσης ένα τετρασέλιδο εφημεριδάκι. Από εκεί διάβαζε τα νέα από τον Πόλεμο του Κόλπου. Μεστά, ουσιαστικά. Τότε κατάλαβε ότι τον Αύγουστο που όλοι πάνε διακοπές τα media γεμίζουν με ανούσιες ειδήσεις.  Αλλά και γενικότερα γεμίζουν με άχρηστες πληροφορίες. Θα προτιμούσε να μπορεί κάθε μέρα να ενημερώνεται από ένα σύντομο ανάλογο εφημεριδάκι παρά να δέχεται τον ορυμαγδό των πληροφοριών". 

Προφανώς ο Έκο δεν μπήκε στην ουσία της καθημερινής δημοσιογραφίας και τις απαιτήσεις του αναγνώστη ο οποίος, υπάρχουν- δεν υπάρχουν καλές, ουσιαστικές, ενδιαφέρουσες ειδήσεις  λόγω του παραδοσιακού "χαρακτήρα" του Αυγούστου, αυτός θέλει την εφημερίδα του γεμάτη.

Στην ουσία δικαιολογεί – χωρίς να χρειάζεται-  μια πολύ σωστή φράση που ειπωμένη από τον Έκο έδειχνε να εμπεριέχει  ψήγματα  κριτικής αλαζονείας. Διότι βεβαίως και τον Αύγουστο ΔΕΝ υπάρχουν ειδήσεις με την έννοια που ένας επαγγελματίας δημοσιογράφος γνωρίζει και θα το έλεγε γιατί ο επαγγελματίας δημοσιογράφος είναι υποχρεωμένος να γεμίζει σελίδες, οπότε τις γεμίζει –πλην εξαιρέσεων-  με "ειδήσεις του τίποτε".

Στη συνέχεια του σχολίου του, ο κ. Μπασκόζος "μπαίνει" αρκετά στη μέγγενη της καθημερινής γραφής ειδήσεων  "του μεροκάματου"  λέγοντας:

"Φανταστείτε ότι αυτά τα έγραφε όταν ακόμα δεν είχε εφευρεθεί το facebook και τα άλλα κοινωνικά δίκτυα. Ο Έκο έθιγε λοιπόν με αυτή την πολυδιαφημισμένη πρόταση ("Δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο") την ποιότητα της ενημέρωσης. Η κριτική απευθυνόταν στους δημοσιογράφους- γιατί ειδήσεις υπάρχουν πάντα".

Έτσι είναι. Αλλά τι ειδήσεις; Αν δεν ήμασταν υποχρεωμένοι και "κλείσουμε" σελίδες, θα τις βάζαμε;

* Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας είναι Ελληνας πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και παραγωγός της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου... Το άρθρο του δημοσιεύθηκε στο typospeiraiws.gr

Μετά από το μακελειό στην Νίκαια της Γαλλίας με τους 84 νεκρούς της νταλίκας ισλαμιστή, ο κ. Κουμουτσάκος της Ν.Δ., θα δηλώσει: "Αν δεν διατηρήσουμε την ανοχή στην διαφορετικότητα θα έχουμε ηττηθεί".
Αν αυτά λέγονται από στελέχη της Ν.Δ., δεν έχει καμία σημασία να μάθεις τι έχουν πει οι ολίγον περισσότερο αριστεροί του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 

Την Τρίτη Μαροκινός θα μαχαιρώσει μια μητέρα και τις τρεις κόρες της επειδή "ήταν ντυμένες προκλητικά". Την Κυριακή Σύριος θα σφάξει μια γυναίκα στην μέση του δρόμου. Την Δευτέρα το Ισλαμικό κράτος θα αναλάβει την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση στο ‘Ανσμπαχ. Την επόμενη Τρίτη δύο ένοπλοι θα σφάξουν μέσα σε εκκλησία ιερέα. 

Οι παραπάνω ειδήσεις δεν είναι από την Μέση Ανατολή, είναι όμως από την νέα Μέση Ανατολή, γνωστή ως προσφάτως με την επωνυμία Ευρώπη.

 

Αρθρο του Ναπολέοντος Λιναρδάτου

Τραπεζίτης

 
Ο Γάλλος πρωθυπουργόςκ. Valls, θα δηλώσει "η Γαλλία θα πρέπει να συνηθίσει να ζει με την τρομοκρατία".

Αυτή η δήλωση θα είχε κάποια αξία αν είχε γίνει όταν η πολιτική τάξη της Ευρώπης αποφάσισε να ανοίξει τα σύνορα της στην μαζική εισροή μουσουλμάνων μεταναστών. Τότε θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζει ο ευρωπαίος ψηφοφόρος ότι η δική του καθημερινότητα θα είναι αυτή που θα αλλάξει, και δη προς το χειρότερο.

 

Στην Γερμανία η εγκληματικότητα από τους λεγόμενους πρόσφυγες έχει αυξηθεί 97%. 

Στην Στοκχόλμη ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός έχει γίνει άντρο συμμοριών νεαρών μουσουλμάνων που ειδικεύονται σε σεξουαλικά και άλλα εγκλήματα. Εκεί η καθημερινή εμπειρία πολλών γυναικών αρχίζει να μοιάζει με αυτή που είχε περιγράψει ευρωπαία την πρωτοχρονιά που μας πέρασε στην Κολωνία:

"Ήμασταν έντεκα φίλες και γύρω στις έντεκα βρισκόμασταν στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό για να πάμε να δούμε τα πυροτεχνήματα και τότε ήταν που παρατηρήσαμε μία ομάδα ανδρών να βρίσκονται γύρω-γύρω. Καταφέραμε να πάμε στον καθεδρικό και θέλαμε να πάμε κοντά στο Μουσείο Λούντβιγκ για να δούμε τα πυροτεχνήματα κοντά στο ποτάμι, αλλά ξαφνικά μας περικύκλωσε μία ομάδα 20, 30 ανδρών", είπε σοκαρισμένη η Μισέλ. 

Η νεαρή γυναίκα εξήγησε στη συνέχεια πως οι άνδρες άγγιξαν την ίδια και τις φίλες της παντού, ενώ προσπαθούσαν μεταξύ τους να προστατευθούν.

"Ήταν θυμωμένοι και έπρεπε να βεβαιωθούμε ότι δε θα τραβούσαν καμία από εμάς μακριά. Μας έπιαναν και προσπαθήσαμε να φύγουμε όσο πιο γρήγορα γινόταν".

Αλλά μην ανησυχείτε.

Όπως είχε προειδοποιήσει η κα Όλγα Κεφαλογιάννη της Ν.Δ., "κλειστά σύνορα, φόβος για το διαφορετικό, ρητορική μίσους. Αυτά, η Ευρώπη, τα πλήρωσε πολύ ακριβά στον παρελθόν. Οφείλουμε να αντιδράσουμε!". 

 

Μετά από το μακελειό στην Νίκαια της Γαλλίας με τους 84 νεκρούς της νταλίκας ισλαμιστή, ο κ. Κουμουτσάκος, πάλι της Ν.Δ., θα δηλώσει: "Αν δεν διατηρήσουμε την ανοχή στην διαφορετικότητα θα έχουμε ηττηθεί".

Αν αυτά λέγονται από στελέχη της Ν.Δ., δεν έχει καμία σημασία να μάθεις τι έχουν πει οι ολίγον περισσότερο αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ

Εν τω μεταξύ στην Μυτιλήνη έχουν γίνει συλλήψεις Σύρων για βιασμό και πλαστογραφία. Διαβάζοντας το ρεπορτάζ μαθαίνουμε: "Όπως προέκυψε από τα στοιχεία της έρευνας, ο 19χρονος το πρωί απείλησε την 34χρονη με σπασμένο ποτήρι, ενώ στη συνέχεια τη βίασε. Όπως καταγγέλθηκε, κατά το χρονικό διάστημα των τελευταίων τεσσάρων μηνών, ο 19χρονος βίασε την 34χρονη τουλάχιστον 16 φορές πάντα με την απειλή ή και τη χρήση σωματικής βίας". 

‘Όπως είναι πλέον αναμενόμενο, ακόμα και στην καλύτερη των περιπτώσεων όπου ο 19χρονος Σύριος θα καταδικασθεί για τους 16 βιασμούς, θα εκτίσει μια συμβολική ποινή. Σύντομα θα είναι ελεύθερος και θα κυκλοφορεί στην Ελλάδα ελεύθερος. Ούτε η παράνομη είσοδος στην Ελλάδα, ούτε και οι πολλαπλοί βιασμοί θα του δημιουργήσουν κάποιο πρόβλημα παραμονής. Εξάλλου μια διαφορετική εξέλιξη θα ήταν "μη ανοχή στην διαφορετικότητα", "κλειστά σύνορα, φόβος και ρητορική μίσους" όπως μας συμβουλεύουν η κα Κεφαλογιάννη και ο κ. Κουμουτσάκος. 

Είναι το σύνηθες λάθος που γίνεται στην πολιτική, όπου ο "εχθρός του εχθρού μου" αποκτά αυτομάτως τα εχέγγυα ηγεσίας λόγω αυτής της αντιπαλότητας. Έτσι δεν υποστηρίζουμε κάποιον γι’ αυτά που πραγματικά πιστεύει, γι’ αυτά που μπορεί να κάνει, αλλά για το τι αντιπροσωπεύει στην σκέψη των αντιπάλων μας. Δεν υπάρχει στην πολιτική πιο αποτελεσματική συνταγή αυτοκαταστροφής απ’ αυτήν.
Ο Trump είχε κάποια δυσκολία να πει στην σύζυγο, από το δεύτερο γάμο, ότι ήθελε διαζύγιο. 
Έτσι, για να αποφύγει την δυσκολία μιας απευθείας αντιπαράθεσης, προτίμησε πρώτα να διαρρεύσει την είδηση του διαζυγίου στην εφημερίδα, Daily News. 
Την ημέρα της είδησης, τοποθέτησε την εφημερίδα στο μαξιλάρι δίπλα από την κοιμωμένη κυρία Trump. ‘
Έφυγε από το δωμάτιο και πήγε έξω για πρωινό.

 

Γενικώς, ο κ. Trump αποφεύγει τις δύσκολες στιγμές. 

Η γραμματέας του λέγεται ότι έχει διατηρήσει την θέση της για εικοσιπέντε χρόνια επειδή πάση θυσία αποφεύγει να του δώσει δυσάρεστες ειδήσεις. 

Η φυγοπονία του κ. Trump δεν φαίνεται να συνάδει με το ρόλο του Αμερικανού προέδρου που συνήθως έχει να αντιμετωπίσει ένα βουνό αρνητικό γεγονότων κάθε μέρα.

Ο Trump για τους Ρεπουμπλικάνους έχει δύο προβλήματα. 

Δεν είναι συντηρητικός ούτε στην ιδιοσυγκρασία, ούτε στις αρχές. 

Απλά λέει πράγματα με έναν ωμό τρόπο που σε μια σημαντική, αλλά όχι πλειοψηφική, μερίδα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος ακούγονται ως οι αλήθειες ενός ανθρώπου που θέλει να τα βάλει με ένα αποτυχημένο κατεστημένο.

Βέβαια, ο Trump όχι μόνο είναι γέννημα-θρέμμα αυτού του κατεστημένου, αποτελεί το καλύτερο σωσίβιο σωτηρίας του μιας και η παρουσία του επιτυγχάνει δύο στόχους:

Πρώτον, γιατί ενώ η κύρια εκπρόσωπος αυτού του κατεστημένου θα έχανε τις εκλογές εναντίον όλων των Ρεπουμπλικάνων υποψήφιων, τώρα η Hillary Clinton έχει ένα αντίπαλο που μπορεί να τον κερδίσει. 

Δεύτερον, γιατί ακόμα και στο σενάριο που ο Trump κερδίζει τις εκλογές, τα τραγελαφικά που είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν, θα αμαυρώσουν το, δικαίως, αντισυστημικό κλίμα που δημιουργείται τώρα.

Το πλεονέκτημα του Trump σε όλη αυτή την διαδικασία είναι η πολύ φανερή απέχθεια των συστημικών ΜΜΕ εναντίον του. 

Είναι αυτή η απέχθεια που έχει δημιουργήσει την πολιτική νομιμοποίηση γύρω από το πρόσωπό του. 

Είναι το σύνηθες λάθος που γίνεται στην πολιτική, όπου ο "εχθρός του εχθρού μου" αποκτά αυτομάτως τα εχέγγυα ηγεσίας λόγω αυτής της αντιπαλότητας. 

Έτσι δεν υποστηρίζουμε κάποιον γι’ αυτά που πραγματικά πιστεύει, γι’ αυτά που μπορεί να κάνει, αλλά για το τι αντιπροσωπεύει στην σκέψη των αντιπάλων μας. 

 

Δεν υπάρχει στην πολιτική πιο αποτελεσματική συνταγή αυτοκαταστροφής απ’ αυτήν.

 

Το 1950, ο Lionel Trilling, θα γράψει ότι στις ΗΠΑ το συντηρητικό ένστικτο εκφραζόταν ως μια "εριστική διανοητική χειρονομία που προσπαθεί να παρουσιασθεί ως ιδεολογία". 

Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια και αυτή "εριστική διανοητική χειρονομία" κατάφερε να αποκτήσει αρχές και πολιτικές θέσεις, αλλά και να δημιουργήσει μια πλειάδα θεσμών που της επέτρεψαν όχι μόνο να αποκτήσει την εξουσία, αλλά να καταφέρει να κυβερνήσει επιτυχώς. 

Ας ελπίσουμε ότι η υπάρχουσα κρίση είναι η περίοδος που θα έχει, ως τελικό αποτέλεσμα, το συντηρητικό κίνημα στις ΗΠΑ να ανακτήσει τις δυνάμεις του, να ξαναβρεί τον λόγο του που η κοινωνία τον έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ.

Το ερώτημα για την αποτυχημένη ελίτ της Ελλάδας είναι το εξής: Μετά από έξι χρόνια στασιμοχρεοκοπίας όπου εφαρμόστηκε ένα πρόγραμμα με την σύμφωνη γνώμη των Ευρωπαίων που είχε ως βασικό αποτέλεσμα την διάλυση του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα, την ποινικοποίηση του κέρδους και την δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, η Ελλάδα κάθε μέρα που περνά έχει όλο και λιγότερες δυνατότητες να διαχειριστεί τις συνέπειες ενός Grexit. 

| Αρθρο του Ναπολέοντος Λιναρδάτου

Τραπεζίτης

Αν ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, γνώριζε ελληνικά, θα είχε την δυνατότητα την Παρασκευή μετά το δημοψήφισμα να θαυμάσει και να ζηλέψει την ομοιομορφία και ομοφωνία των ελληνικών ΜΜΕ στο θέμα της βρετανικής ανεξαρτησίας. Στο δελτίο του Mega το θέμα ήταν οι "αντιευρωπαϊκές τάσεις" μιας και για το μεγάλο κανάλι η ευρωκρατία των Βρυξελλών είναι η Ευρώπη. Ενώ στο ΣΚΑΙ έγινε λόγος για τον "ιό των δημοψηφισμάτων που προωθούν οι ακραίοι".

Στην "Καθημερινή" γινόταν μια εξιστόρηση μιας "αντιευρωπαϊκής ιστορίας", τα δημοψηφίσματα, ενώ η "Αυγή" έκανε λόγο για τα στελέχη του Brexit που συμπεριλάμβαναν "ακροδεξιούς, ξενοφοβικούς και ανοιχτά ρατσιστές."  Αυτή  ιδεολογική συμφωνία μεταξύ "Αυγής» και "Καθημερινής" θα τρόμαζε ίσως και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, αλλά στην ιδιαίτερη ελληνική πραγματικότητα αυτό το γεγονός περνά απαρατήρητο.

Ας μην ξεχνάμε το περσινό ελληνικό δημοψήφισμα και την ομοιότητα του πολιτικού πυρήνα του Ναι και του Όχι στο συγκεκριμένο ζήτημα. Με τους πρώτους να υποστηρίζουν "ας πάρουμε όσα μας δίνουν" και τους άλλους "ας ψηφίσουμε να μας δώσουν περισσότερα." 

Είχαμε δηλαδή ένα δημοψήφισμα παραλλαγές του ζήτουλα. 

Σε αυτό το πλαίσιο σκέψης είναι προφανές ότι η ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Βρετανία ήταν νοητικά μη προσβάσιμη στο ελληνικό κατεστημένο μιας και αφορούσε πολιτικές έννοιες όπως ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση, εθνική κυριαρχία και όχι κονδύλια και δάνεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο κ. Τσίπρας, που ενσαρκώνει το πλατωνικό ιδεώδες της πασοκαρίας,  μίλησε για "ακραίες  επιλογές της λιτότητας που διεύρυναν τις ανισότητες", διαφημίζοντας ταυτόχρονα την άγνοια του για την ουσία της πολιτικής διαμάχης στην Βρετανία, αλλά και την άγνοια του για τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη που μόλις είχαν χειροτερέψει γι’ αυτόν. 

Ο μέσος Βρετανός δεν ξέρει τον κ. Σόιμπλε και μετά από το δημοψήφισμα δεν πρόκειται και να τον μάθει. Η λιτότητα δεν ήταν θέμα στην Βρετανία.

 

Τα ΜΜΕ αμέσως ενέδωσαν στις φαντασιώσεις τους για την τιμωρία της Βρετανίας. 

Οι γερμανικές εργατικές ενώσεις που ξέρουν καλύτερα, είχαν συστήσει ψυχραιμία και συνεργασία όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα, λαμβάνοντας υπόψιν τα 94 δις εξαγωγών της Γερμανίας προς την Βρετανία. Και αν η οικονομική τιμωρία της Βρετανίας δεν ήταν αρκετή τότε τα ΜΜΕ επιστράτευσαν την τιμωρία της διάλυσης της Βρετανίας. 

Βέβαια, αν η Σκοτία θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί για να γίνει μέλος της Ε.Ε. θα πρέπει να υιοθετήσει το ευρώ. Και μπορεί οι Σκωτσέζοι τώρα αντιπαθούν ιδιαίτερα τους Άγγλους, αλλά αντιπαθούν το ευρώ πολύ περισσότερο. 

Η ειρωνεία εδώ έγκειται στο γεγονός ότι το αγαπημένο νόμισμα της ευρωκρατίας λειτουργεί ως ένα σημαντικό εμπόδιο στην διάλυση της Βρετανίας.

Το ερώτημα για την αποτυχημένη ελίτ της Ελλάδας είναι το εξής: Μετά από έξι χρόνια στασιμοχρεοκοπίας όπου εφαρμόστηκε ένα πρόγραμμα με την σύμφωνη γνώμη των Ευρωπαίων που είχε ως βασικό αποτέλεσμα την διάλυση του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα, την ποινικοποίηση του κέρδους και την δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, η Ελλάδα κάθε μέρα που περνά έχει όλο και λιγότερες δυνατότητες να διαχειριστεί τις συνέπειες ενός Grexit. 

Τι θα συμβεί αν μετά από έξη χρόνια θυσιών φτάσουμε στο Grexit είτε λόγω καθολικής αποτυχίας του προγράμματος, είτε λόγω αλλαγής στρατηγικής των Ευρωπαίων; 

Τι ακριβώς θα έχουν να πουν στους Έλληνες πολίτες που θα έχουν υποστεί τις θυσίες αποφυγής Grexit αλλά και τις συνέπειες του; 

| του Θάνου Δημάδη

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ουδείς αμφισβητεί ότι το βρετανικό "όχι" στην Ευρώπη πυροδοτεί νέες πιέσεις στα ήδη σαθρά- από τις πολιτικές κοινωνικής αποσύνθεσης που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια- θεμέλια της ευρωπαϊκής ένωσης. Το αρχικό σοκ που συνοδεύτηκε με την διάψευση των exits polls, επενδυτών και μέσων ενημέρωσης που όλο το προηγούμενο διάστημα προεξοφλούσαν το Bremain, δεν άργησε να μετατραπεί εμμέσως σε άρνηση του αποτελέσματος. Η συλλογή υπογραφών για τη διενέργεια νέου δημοψηφίσματος για την ακύρωση του προηγούμενου (!), η προπαγανδιστική και μονομερής προσπάθεια μερίδας βρετανικών μέσων ενημέρωσης, όπως οι Guardian, Independent κτλ να παρουσιάσουν παραδείγματα όσων ψήφισαν υπέρ της εξόδου ως ανθρώπους μειωμένου IQ, αμόρφωτους ή περιθωριοποιημένους, αλλά και η διαφαινόμενη πρόθεση των Ευρωπαίων αξιωματούχων να συνεχίσουν να πορεύονται ωσάν να μη υπάρχει τίποτα σάπιο στο "βασίλειο της Δανιμαρκίας", δίνουν ένα πολύ σαφές στίγμα:

πρώτον ότι η Ευρώπη σήμερα δείχνει να φοβάται περισσότερο από ποτέ την Δημοκρατία. Τα δημοψηφίσματα στο εσωτερικό των κρατών μελών της εκλαμβάνονται όχι ως οξυγόνο για την ενίσχυση του ενοποιητικού εγχειρήματος αλλά ως το αντίθετο ακριβώς. Δηλαδή ως πιθανό τελειωτικό χτύπημα σε ένα οικοδόμημα που καθίσταται ολοένα και πιο ετοιμόρροπο όσο περισσότερο αποστασιοποιείται από τις ανάγκες των λαών του και εδραιώνεται στην αντίληψη του κόσμου ως υπαίτιο για τα προβλήματα φτωχοποίησης, ανεργίας, οικονομικής αβεβαιότητας που βιώνει στην καθημερινή του ζωή.

δεύτερον, ότι σε μία περίοδο που η πολιτική απαξιώνεται και ο εθνοκεντρικός λόγος δεξιών κι αριστερών άκρων ακούγεται ελκυστικότερος στα αυτιά της πλειοψηφίας, η Ευρώπη στην συνείδηση των πολλών ταυτίζεται με τα συμφέροντα των οικονομικών και μιντιακών ελίτ οι οποίες δε διστάζουν να αμφισβητήσουν την λαϊκή ετυμηγορία, να την γελοιοποιήσουν, και να την απαξιώσουν. Το επιχείρημα εκείνων που ισχυρίζονται ότι η ψήφος του "όχι" είναι ψήφος ανθρώπων που μειονεκτούν κοινωνικά έναντι των υπέρμαχων του "ναι", αποδεικνύει τον ταξικό χαρακτήρα της σημερινής Ένωσης, γεγονός που διευκολύνει τους λαϊκιστές και τους εθνικιστές να καταστούν τον λόγο τους κυρίαρχο σε εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας που ούτε στο City του Λονδίνου δουλεύουν, ούτε η ζωή τους εξαρτάται από τις θέσεις εργασίας στα ευρωπαϊκά όργανα στις Βρυξέλλες.

τρίτον, ότι η Ευρώπη δεν δείχνει ούτε την θέληση ούτε την σοφία να διδαχθεί από τα λάθη της, τα οποία ενδεχομένως δεν είναι μόνο λάθη πολιτικής αλλά και λειτουργίας. Η άνευ περιορισμών διεύρυνση της ένωσης τα προηγούμενα χρόνια χωρίς ταυτόχρονα να δημιουργηθούν οι απαιτούμενοι μηχανισμοί πολιτικής ενοποίησής της έχει οδηγήσει σήμερα στο αποτέλεσμα η Ευρώπη να προσιδιάζει σε ένα μείγμα χωρών που οι εσωτερικές ουσιαστικές τους αποκλίσεις είναι περισσότερες από τις φαινομενικές συγκλίσεις που θέλουν να παρουσιάζουν ότι έχουν.

Ακόμα κι αν αργήσουμε να δούμε το ντόμινο αλλαγών που πολλοί προεξοφλούν ότι θα υπάρξει στην Ευρώπη ένεκα βρετανικού δημοψηφίσματος, οι επικείμενες Αμερικανικές εκλογές ανάγονται πλέον σε μία ιστορική πρόκληση στο νέο σκηνικό που αναδύεται. Αν το όχι των Βρετανών, συνοδευτεί από μία αντίστοιχης φύσης πολιτική επιλογή των Αμερικανών στο πρόσωπο του Τραμπ, στην περίπτωση που λάβει κι επισήμως το ρεπουμπλικανικό χρίσμα, τότε είναι βέβαιο ότι ο κόσμος μπαίνει σε μία νέα ιστορική περίοδο στην οποία τίποτα δεν θα είναι αυτονόητο, ούτε καν η ίδια η ύπαρξη της Ευρώπης.

* O Θάνος Δημάδης είναι δημοσιογράφος. Το άρθρο του δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, Ιούνιος, 27, 2016
Σελίδα 1 από 2

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

  • Ο μύθος της αριστερής κατάρρευσης
    Ο μύθος της αριστερής κατάρρευσης | Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου Λέγεται ότι το ωφέλημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πως επιτέλους ως έθνος θα μας δώσει την ευκαιρία να ξεφορτωθούμε την 40χρόνη ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς.…
    Written on Κυριακή, 02 Ιουλίου 2017 19:50 in ΑΡΘΡΟγραφία
  • Eurobasket 2017 γυναικών: Πρόκριση στους 8 με "τιρινίνι" για την Ελλάδα
    Eurobasket 2017 γυναικών: Πρόκριση στους 8 με "τιρινίνι" για την Ελλάδα  Η επική πρόκριση της εθνικής ομάδας μπάσκετ γυναικών στους 8 του Eurobasket πανηγυρίστηκε έξαλλα από τα κορίτσια και τον κόουτς Κώστα Κεραμιδά στο παρκέ και τα αποδυτήρια. Το θρυλικό πλέον "τιρινίνι" ακούστηκε στο κλειστό της…
    Written on Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017 19:36 in ΝΙΚΗ Sport
  • Λονδίνο ή Τόκυο;
    Λονδίνο ή Τόκυο; | Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου   Ο μουσουλμάνος δήμαρχος του Λονδίνου ήταν καθησυχαστικός. Δεν υπάρχει σημαντικός λόγος ανησυχίας. Όπως έχει πει ο δήμαρχος, οι τρομοκρατικές επιθέσεις ανήκουν πλέον στην καθημερινότητα…
    Written on Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017 19:17 in ΑΡΘΡΟγραφία
  • 25η Γιορτή Βιβλίου Δήμου Κορυδαλλού 15 έως 25 Ιουνίου, πλατεία Μέμου
    25η Γιορτή Βιβλίου Δήμου Κορυδαλλού 15 έως 25 Ιουνίου, πλατεία Μέμου Πλήθος εκδηλώσεων αφιερωμένες στα παιδιά και στη παιδική φιλαναγνωσία, αλλά αφιέρωμα στο Νίκο Καζαντζάκη με αφορμή το Έτος Καζαντζάκη και μια βραδιά-συζήτηση ανάμεσα στους γνωστούς δημοσιογράφους και συγγραφείς Σταμάτη Μαλέλη,…
    Written on Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017 17:41 in ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
  • Ο καλύτερος πρωθυπουργός
    Ο καλύτερος πρωθυπουργός | 'Αρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου Ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. ‘Όταν όλοι οι πολιτικοί μιλούν στους Έλληνες σαν να είναι μικρά κακομαθημένα παιδιά, ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης προσπάθησε…
    Written on Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017 17:33 in ΑΡΘΡΟγραφία