ΑΡΘΡΟγραφία

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Αν θέλεις να είσαι ένας καλός μαρξιστής, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητά του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μία από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για την επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει και, επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα». 

Και μια και αναφέραμε κάτι για αβγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν «ομελέτες», πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Εσπασαν περί τα 100.000.000 αβγά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω των προαναφερθεισών αντικειμενικών δυσκολιών. Ο Στάλιν είχε πει ότι «εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από «ξεχωριστό υλικό», αρθρώνοντας πρώτη φορά το αριστερό πλεονέκτημα. Μπορεί ποτέ να μη φτιάχτηκαν οι ομελέτες και μπορεί να μη δημιουργήθηκε ο «νέος άνθρωπος», αλλά τουλάχιστον ο μαρξιστής βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από όλα τα άλλα μέλη μιας κοινωνίας. 

Ο καλός μαρξιστής γνωρίζει ότι το χειρότερο πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι αυτό της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Οχι μόνο γιατί είναι το τελευταίο στάδιο πριν από τον σοσιαλισμό, αλλά γιατί επί της αρχής αντιπροσωπεύει όλα όσα αντιμάχεται ο μαρξισμός: την πολιτική και οικονομική ελευθερία του ατόμου, τη διάκριση των εξουσιών, την ύπαρξη αντικρουόμενων συμφερόντων, τα όρια στην εξάσκηση της πολιτικής εξουσίας, το δικαίωμα στο λάθος. Ο καλός μαρξιστής καταλαβαίνει ότι όλα τα παραπάνω παραβιάζουν το κεκτημένο μιας πεφωτισμένης πρωτοπορίας που γνωρίζει τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και τις πιο απόκρυφες ιστορικές αναγκαιότητες. 

Ο καλός μαρξιστής πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει ότι η ευθεία σύγκρουση με τη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι και η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος είναι η διείσδυση σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, η σταδιακή μεγέθυνση του κράτους και η επέκταση των εξουσιών του. Η ψευδής συνείδηση αποτρέπει τις μάζες από το να κατανοήσουν ότι όλες οι απόψεις τους περί οικογένειας, θρησκείας, ηθικής και περιουσίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την εσωτερίκευση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Υποσκάπτεις τον θεσμό της οικογένειας τη μία, βάζεις έναν ΕΝΦΙΑ την άλλη, και σιγά σιγά συμβαίνει αυτό που θα ονομάζαμε σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας. Ο καλός μαρξιστής τα γνωρίζει όλα αυτά· το πρόβλημα είναι ότι το αγνοούν όλοι οι υπόλοιποι. 

Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Η ανάπτυξη είναι το  «κλειδί» τόνισε ο πρόεδρος της Ν.Δ., ενώ υπογράμμισε ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει «καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για 800.000 άτομα και 1 δισ. ευρώ ετησίως». Η παραπάνω πρόταση είναι τυπική της σύγχρονης πολιτικής ρητορικής. Συνδυάζει έναν γενικώς αποδεκτό στόχο με μια πολιτική η οποία είναι αντίθετη με τον συγκεκριμένο στόχο. Το ότι δύο αντικρουόμενα στοιχεία συνδυάζονται στην ίδια πρόταση σημαίνει για τον πολιτικό που την εκστομίζει ότι οι όποιες αντιφάσεις έχουν απαλειφθεί. 

Η ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος άρχισε ως ένας πολιτικός συμβιβασμός. Η αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας θεωρήθηκαν μια αμετάβλητη πολιτική πραγματικότητα και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ήταν ένας τρόπος να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα και να μειωθούν όλες οι αρνητικές συνέπειες. Υποτίθεται ότι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα αντικαθιστούσε όλες τις ενισχύσεις του κράτους, έμμεσες και άμεσες, σε όλους τους τομείς. Θα είχαμε, δηλαδή, την αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας, αλλά χωρίς τη γραφειοκρατία και τον κρατικό πατερναλισμό.

Βέβαια, η πρόταση του κ. Μητσοτάκη δεν έχει καμία σχέση με τη βασική αρχή και την ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την απλή πρόσθεση μιας νέας κρατικής δαπάνης σε ένα ήδη ογκώδες και χρεοκοπημένο κράτος. Είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής αφού έχουν αφαιρεθεί όλες οι μεταρρυθμιστικές της καινοτομίες, μετατρέποντάς τη σε μια επιπλέον παροχή. Ο κ. Μητσοτάκης θέλει να προσθέσει μια νέα παροχή σε μια ήδη υπερφορολογημένη οικονομία. Τα τελευταία οχτώ χρόνια μόνο οι άμεσοι φόροι αυξήθηκαν κατά 94%. «Επίσης, οι φόροι στην παραγωγή το 2015 έφτασαν στο 16,1% του ΑΕΠ από 12,7% και η Ελλάδα είναι τρίτη στη λίστα με τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές και μια από τις χώρες με τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές».

Την εβδομάδα που ο κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε την παραπάνω πολιτική η Φινλανδία γνωστοποίησε ότι τερματίζει τον πειραματισμό της με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Το πρόβλημα για τους Φινλανδούς ήταν ότι αυτή η πολιτική δημιουργούσε ένα ισχυρό αντικίνητρο για συμμετοχή στην αγορά εργασίας.

Στην Ελλάδα, στην οποία ο κάθε εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα συντηρεί 2,8 άτομα, «που είτε δεν εργάζονται είτε απασχολούνται στο Δημόσιο», ο κ. Μητσοτάκης έρχεται να προσθέσει ένα νέο σημαντικό αντικίνητρο για τη συμμετοχή στην παραγωγή. Ως αν το ερώτημα στην Ελλάδα του 2018 να ήταν πώς να βρούμε νέους τρόπους για να αυξήσουμε τους φόρους στον ιδιωτικό τομέα και να δημιουργήσουμε μια καινούργια εξάρτηση στο κράτος για όσα τμήματα του πληθυσμού δεν είναι ακόμα κρατικοδίαιτα.

| Άρθρο του Δημήτρη Απ. Ρήτα

  Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός

 

Ένας ξένος επισκέπτης που επισκέπτεται την Αθήνα και δεν επισκέπτεται την Ακρόπολη, πρέπει να έχει πολύ σοβαρό λόγο. Ο Πρίγκηπας Κάρολος της Αγγλίας επισκέπτεται επίσημα αυτές τις μέρες την πατρίδα μας. Δεν θα επισκεφθεί όμως την Ακρόπολη. Τα βρετανικά μέσα λένε λόγω της ιστορίας των μαρμάρων του Παρθενώνα.  Με τι μούτρα να πάει; Θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες εναντίον του.

Με την ευκαιρία, ας θυμηθούμε την ιστορία αυτή που τόσο πονάει όλους μας.

Ο Τόμας Μπρους είναι ο γνωστός Ελγίνος, ο εξολοθρευτής των μαρμάρων του Παρθενώνα. Ήταν κόμης της κομητείας Έλγιν της Σκοτίας από γαιοκτήμονα πατέρα. Μετά τις σπουδές του, έγινε πρεσβευτής της Βρετανίας στις Βρυξέλλες, Βερολίνο και Κωνσταντινούπολη. Η γυναίκα του, πλούσια Εγγλέζα, ήταν ελληνολάτρισσα, άνθρωπος της μόδας που τότε επέβαλε την αρχαιοελληνική λατρεία. Για να την ευχαριστήσει, της υποσχέθηκε ότι για χάρη της θα κτίσει οίκημα με αρχαιοελληνική μορφή και με αυθεντικά υλικά από την Ακρόπολη.

 Όταν ήταν πρεσβευτής της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη κατόρθωσε να αποσπάσει φιρμάνι από τον τούρκο Μεγάλο Βεζίρη που του έδινε το δικαίωμα να πάρει από την Ακρόπολη μερικά κομμάτια πέτρας με επιγραφές και σχήματα και μία Καρυάτιδα. Το πρωτότυπο φιρμάνι χάθηκε ή το εξαφάνισε ο Ελγίνος.  Υπήρχε και ένα αντίγραφο στην ιταλική γλώσσα. Η επίμαχη φράση του φιρμανιού έλεγε ότι ο Ελγίνος μπορούσε να πάρει ΜΕΡΙΚΑ κομμάτια, αλλά ο Ναπολιτάνος  μεταφραστής  Τζιοβάνι Ρουσιέρι, ζωγράφος στην υπηρεσία του, μετέφραζε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ.

 Έτσι ο Ελγίνος, από το 1801, άρχισε το καταστροφικό του έργο. Πλήρωνε τον τούρκο φρούραρχο της Ακρόπολης 5 λίρες κάθε μέρα, προσέλαβε 350 εργάτες και επί ένα χρόνο και στη συνέχεια όποτε ήθελε, λεηλατούσε την Ακρόπολη. Διακόσια κιβώτια αρχαιολογικών θησαυρών συσκευάστηκαν για να μεταφερθούν στο Λονδίνο.

Το 1801, υπό την επίβλεψή του, από το λιμάνι του Πειραιά, απέπλευσε το ιδιόκτητο πλοίο του «Μέντορας» φορτωμένο με τα 65 πρώτα κιβώτια των θησαυρών. Ο ίδιος ο έφυγε με άλλο μέσο για την Κωνσταντινούπολη. Όμως, το πλοίο του βυθίστηκε στο ακρωτήρι Μαλέα, οι ναύτες σώθηκαν και το πολύτιμο φορτίο στο βυθό ανάμεσα στα Κύθηρα και την Πελοπόννησο. Ο Ελγίνος ανέσυρε τα κιβώτια από τον βυθό, πληρώνοντας 6.000 λίρες. Στη συνέχεια, λόγω του ότι ξέσπασε ο Γαλλοαγγλικός πόλεμος, ανακλήθηκε από την Κωνσταντινούπολη στο Λονδίνο, 1804. Φρόντισε να φορτωθούν τα 65 κιβώτια σε πολεμικό πλοίο της Αγγλίας για το Λονδίνο και τα έκρυψε σε αποθήκη που είχε νοικιάσει. Ο ίδιος προτίμησε να επιστρέψει οδικώς ως την Μάγχη και από εκεί να περάσει στο Λονδίνο.  Στον δρόμο τον συνέλαβαν  στρατιώτες του Ναπολέοντα και τον φυλάκισαν. Κατόρθωσε, μετά από δύο χρόνια, το 1806, να αποφυλακιστεί και επέστρεψε στο Λονδίνο. Έχασε όμως την έδρα του στη Βουλή των λόρδων, γιατί δόθηκε σε άλλον. Η γυναίκα του τον εγκατέλειψε για κάποιον άλλον άνδρα.

Όμως, συνέχισε το κακουργηματικό του έργο, βανδαλίζοντας και λεηλατώντας τον Παρθενώνα και την Ακρόπολη, συλλέγοντας ακόμη και αγγεία, 253 τεμάχια.  Τα μετέφερε στο Λονδίνο και τα επεδείκνυε στους φίλους. Ένας από αυτούς ο ζωγράφος Χένρι Φουζέλι, όταν είδε τα εκθέματα, άρχισε να φωνάζει από θαυμασμό και να λέει: «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΘΕΟΙ». Ο ζωγράφος Λουσιέρι, ο άνθρωπος του Ελγίνου, το 1812, έστειλε στο Λονδίνο τα τελευταία κιβώτια ολοκληρώνοντας την καταστροφή.

Ο Ελγίνος το 1816, αποφάσισε να πουλήσει τους αρχαιοελληνικούς θησαυρούς στη Βρετανία και ζήτησε 74.240 λίρες. Η κυβέρνηση της Βρετανίας έλυσε το ηθικό ζήτημα με το αστείο αιτιολογικό ότι τα μάρμαρα σαπίζουν στην Ακρόπολη και ότι οι Άγγλοι θα τα συντηρούσαν. Ως προς το ποσό, σύμφωνα με την απόφαση, επιδόθηκε στον Ελγίνο: «μείον η μεταφορά με αγγλικό πολεμικό πλοίο, μείον το γεγονός ότι η απόκτησή τους οφείλεται στο ότι ο κόμης ενεργούσε ως κυβερνητικός υπάλληλος, μείον ότι θα κτιστεί ειδική αίθουσα στο Βρετανικό μουσείο, κάνει να παίρνει 35.000 λίρες», επιβραβεύοντας χωρίς ντροπή τον μεγαλύτερο αρχαιοκάπηλο του κόσμου.

Ο Ελγίνος, πέθανε το 1841, 70 ετών, στερημένος από αξιώματα και καταφρονεμένος ακόμα και στην ίδια του πατρίδα. Ο μεγάλος αρχαιολόγος της εποχής εκείνης Νάιτ τον κατηγορούσε «για άθλιο βάνδαλο και καταστροφέα του Παρθενώνα και αρχαιοκάπηλο». Ο Τζορτζ Γκόρντον Νόελ, λόρδος του Μπάιρον, ο για μας τους Έλληνες λόρδος Βύρων είχε σκαλίσει σε μαρμάρινη πέτρα τα  εξής: «Ό,τι δεν κατάφεραν οι Γότθοι, το έκαναν οι Σκότοι (Σκοτσέζοι)»

Η Βρετανία πρέπει να επιστρέψει τους αμύθητης αξίας αρχαιοελληνικούς θησαυρούς στον φυσικό τους χώρο, να ζητήσει συγνώμη για την καταστροφή που προξένησε ένας ανώτερος κρατικός υπάλληλός της και για την παράνομη αγορά των κλοπιμαίων και να μας αποζημιώσει οικονομικά, γιατί εδώ και 200 και πλέον χρόνια κερδίζει, κάθε χρόνο, αμύθητα ποσά από τα εισιτήρια των επισκεπτών που τρέχουν να θαυμάσουν  τα απαράμιλλης αξίας  αριστουργήματα του ελληνικού πνεύματος.

Η αείμνηστη Υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη ξεκίνησε έναν αγώνα για την επιστροφή τους στην Ελλάδα, μια προσπάθεια που επιβάλλεται να συνεχιστεί.

Πρίγκηπα Κάρολε, θα είσαι για μας πραγματικός ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ, αν βοηθήσεις στην επιστροφή των κλοπιμαίων στον στην πανέμορφή μας Ακρόπολη.

Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

 

Μετά από έρευνα της Ασφάλειας Αττικής διαπιστώθηκε ότι οι δολοφόνοι του 19χρονου Θωμά από το Μαρούσι ήταν τρεις Αλβανοί υπήκοοι, οι οποίοι μετά την διάπραξη του εγκλήματος εξαφανίσθηκαν. Ασχολούμαστε με εγκλήματα όπως το παραπάνω, δολοφονίες, βιασμούς, κλοπές, βασανισμούς και διάφορα άλλα, και δυστυχώς μας διέλαθε της προσοχής το πιο βάρβαρο και επικίνδυνο έγκλημα που μπορεί να διαπράξει ένας πολίτης, και αυτό είναι το έγκλημα γνώμης.   

Ίσως να μην είναι ευρέως γνωστό αλλά το ελληνικό κράτος με διαφορετικές κυβερνήσεις, έχει μια ξεκάθαρη, συνεπή και διακομματική πολιτική όσο αφορά το έγκλημα. Όλα αυτά που ένας λογικός πολίτης θα καταλάβαινε ως εγκλήματα, δολοφονίες, βασανισμοί, ληστείες, ο νομοθέτης τα αντιμετωπίζει ελαφρά, ως απλά παραβατικές συμπεριφορές, ενοχλήσεις αλλά όχι εγκληματικότητα. Αντίθετα, οι νόμοι και οι κανονισμοί όσον αφορά την σκέψη και τον λόγο διαρκώς αυξάνονται και αυστηροποιούνται.

Και αυτή η αύξηση και εξάπλωση της λογοκρισίας είναι τέτοια που ξεπερνά ακόμα και τους κανόνες που ο ίδιος ο νόμος της λογοκρισίας θέτει. Έτσι για παράδειγμα ο κ. Θάνος Τζήμερος κατηγορείται με το νόμο λογοκρισίας του 2014, ενώ είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι δεν έχει παραβιάσει τον συγκεκριμένο νόμο. Ο εθνικός μας λογοκριτής, κ. Δημητράς, έχοντας προσθέσει μια επιπλέον μήνυση στο ενεργητικό του, βρίσκεται στην πρωτοπορία της ολοκληρωτικής λογικής που διέπει τον νόμο. Έτσι η ενοχή του κ. Τζήμερου δεν έγκειται στο ότι έχει παραβιάσει τον νόμο, αλλά στο ότι έχει προσβάλει τις πολιτικές προτιμήσεις των ατόμων που πιστεύουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης τέτοιων νόμων.

Ο Leszek Kołakowski, ο καλύτερος αναλυτής της μαρξιστικής σκέψης, είχε πει ότι βασικό χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων ήταν η κατάργηση του δικαίου. «Στα κρίσιμα σημεία, το ολοκληρωτικό δίκαιο έπρεπε να είναι ασαφές, έτσι ώστε η εφαρμογή του να εξαρτάται από τις αυθαίρετες και μεταβαλλόμενες αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας, ο πολίτης να μπορεί να θεωρηθεί εγκληματίας όποτε οι αρχές το επιλέξουν.» Στο ολοκληρωτικό δίκαιο δεν μπορεί να υπάρχει νομοθεσία που να «περιορίζει την αρχή ότι οι πολίτες είναι ιδιοκτησία του κράτους.»    

Ο κ. Δημητράς δια της μηνύσεως προσπαθεί να προσθέσει περισσότερο ασάφεια σε έναν ήδη απαράδεκτο νόμο για μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Νομικά αβάσιμος, αλλά πολιτικά απόλυτα συνεπής. Ο λόγος και οι σκέψεις του κ. Τζήμερου ανήκουν στο κράτος, δικαιούται να τις εκφράζει δημόσια μόνο εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις που το κράτος έχει υπαγορεύσει. Ο κ. Τζήμερος έχει την «ελευθερία» να εκφράσει την αποδοχή των ενδεδειγμένων από το κράτος απόψεων. Η μετάσταση της ολοκληρωτικής λογικής του καρκινώματος του νόμου λογοκρισίας του 14 είναι κάτι περισσότερο από γεγονός.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

 

Στον Προϋπολογισμό του 2013 οι αυξήσεις φόρων ήταν σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Στον Προϋπολογισμό του 2014 οι αυξήσεις φόρων ήταν 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Για το 2015 αυξήθηκε ο φόρος στα «μπλοκάκια» από 500 σε 650 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί με μπλοκάκι θα έπρεπε να πληρώσουν 26% από το πρώτο ευρώ. Με το περίφημο email Χαρδούβελη η κυβέρνηση θα έπαιρνε επιπλέον μέτρα από 1 έως 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Κι όμως, αν ακούσεις την αντιπολίτευση σήμερα, θα είχες την εντύπωση ότι έχει να κάνεις με αναρχοκαπιταλιστές οπαδούς της Ayn Rand, που κατά την περίοδο της δικής τους διακυβέρνησης μείωσαν δραστικά το κράτος και τους φόρους.

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης, είτε εργάζονται στα ΜΜΕ είτε ως απλοί πολίτες, σχολιάζοντας τα γεγονότα στο facebook ή το twitter. Είναι ως αν όλοι αυτοί αυτομάτως ανακάλυψαν από τον Φεβρουάριο του '15 και μετά ότι η υψηλή φορολογία καταστρέφει την οικονομία και συντηρεί τον κομματικό στρατό των κυβερνώντων. Είναι επίσης αλήθεια ότι η σημερινή κυβέρνηση ως ένθερμη οπαδός του κρατισμού έχει ξεπεράσει στο θέμα της φορολογίας όλες τις προηγούμενες, παρ' όλα αυτά, η διαφορά της από τους προηγούμενους έχει να κάνει με το ύψος των φορολογικών μέτρων και όχι αν πάρθηκαν φορολογικά μέτρα ή όχι. Είναι μια διαφορά ποσότητας αλλά όχι είδους. Είναι μια μετρήσιμη διαφορά, γιατί δεν είναι μια διαφορά επί της αρχής.

Στην πολιτική όλο και πιο συχνά υποστηρίζουμε κόμματα και πολιτικούς με τον ίδιο τρόπο που υποστηρίζουμε ποδοσφαιρικές ομάδες. Μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα της εκλογικής ή επικοινωνιακής νίκης, χωρίς να μας ενδιαφέρει και τόσο πολύ αν αυτές οι νίκες έχουν πολιτικά αποτελέσματα. Τίποτα δεν έχει σπιλωθεί τις τελευταίες δεκαετίες όσο η ύπαρξη και η αξία της ιδεολογίας. Ομως, όταν συγκρουόμασταν σε ιδεολογικό επίπεδο, επρόκειτο για μια διαμάχη φιλοσοφικών αρχών και εμπειρικών διαπιστώσεων. Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν μια καλύτερη κατανόηση της κοινωνίας και της πολιτικής. Εχοντας αμαυρώσει την αξία της ιδεολογίας έχουμε μετατρέψει την πολιτική αρένα από μια σύγκρουση ιδεών σε μια σύγκρουση φυλών. 

Στις ΗΠΑ οι δημοκρατικοί ξόδεψαν τις προηγούμενες δεκαετίες δικαιολογώντας και αδιαφορώντας για τις σεξουαλικές παρεκτροπές του Μπιλ Κλίντον, έστω κι αν οι καταγγελίες είχαν φτάσει στο επίπεδο βιασμού. Τώρα που οι ρεπουμπλικάνοι απέκτησαν έναν πρόεδρο με παρόμοιες παρορμήσεις -αν και όχι στο επίπεδο Κλίντον- οι δημοκρατικοί ανακάλυψαν τη σπουδαιότητα «του πνεύματος και της ηθικής» του Αυλωνίτη. Αντίθετα το μπλοκ των ευαγγελιστών χριστιανών στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ψήφισε μονοκούκι τον Τραμπ στις εσωκομματικές εκλογές, ενώ είχε στη διάθεσή του υποψήφιους πολύ πιο συντηρητικούς σε πολιτικό και σε προσωπικό επίπεδο. Οι ιδεολογικές συγκρούσεις έχουν δώσει τη θέση τους σε μια διαμάχη πολιτικών φυλών σε διεθνές επίπεδο.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτος

Στην Ολλανδία η ύπαρξη ενός δικτύου κατασκοπίας της Τουρκίας, που είχε ως βάση τα -πολλά πλέον- τζαμιά στη συγκεκριμένη χώρα, ήταν η αιτία για να εξελιχθεί η υπόθεση σε ένα μεγάλο σκάνδαλο διεθνών διαστάσεων. Αργότερα, το Euronews μίλησε για δίκτυο κατασκοπίας της Τουρκίας, που έχει παρακλάδια στις πέντε από τις επτά ηπείρους του πλανήτη. Η Αυστραλία και η Ανταρκτική μέχρι στιγμής δεν είναι στη λίστα των κατασκοπευτικών προτεραιοτήτων του Ερντογάν.

Η ύπαρξη αυτού του διεθνούς δικτύου καταδεικνύει ότι η τουρκική ηγεσία βλέπει την πληθυσμιακή αύξηση του μουσουλμανικού στοιχείου ως επέκταση της κυριαρχίας της. Η ηγεσία του τουρκικού κράτους, αλλά και οι ηγεσίες άλλων μουσουλμανικών κρατών οραματίζονται ένα μέλλον όπου οι ισλαμικές αρχές και αξίες θα παίζουν ολοένα πιο κεντρικό ρόλο στη διεθνή σκηνή. Η εποχή δυτικοποίησης φαίνεται ότι έχει δώσει τη θέση της στην ισλαμοποίηση. Η σύγκρουση των πολιτισμών δεν είναι τελικά και τόσο συγκρουσιακή, γιατί η πολιτική τάξη της Δύσης αποδέχεται την ήττα και απλώς επιζητεί κάποιους όρους παράδοσης.
Τα παραπάνω έχουν τη σημασία τους, αν αναλογιστούμε μια από τις μεγαλύτερες φαντασιώσεις της ελληνικής πολιτικής τάξης: Η Ευρωπαϊκή Ενωση όχι μόνο θα έλυνε όλα τα βασικά εσωτερικά προβλήματα της Ελλάδας, αλλά και τα ελληνοτουρκικά.
Η ηγεσία της Τουρκίας ήθελε την Τουρκία στην Ευρώπη και επομένως η Ελλάδα κρατούσε το κορυφαίο διπλωματικό χαρτί στην πιο σημαντική επιδίωξη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Βέβαια, όσο περνούσε ο καιρός τόσο ο πήχης των απαιτήσεών μας έπεφτε όλο και πιο χαμηλά. Οι Τούρκοι γίνονταν όλο και πιο επιθετικοί, ενώ οι Ελληνες πολιτικοί -όλο και περισσότερο με μια πιο ενδελεχή επίγνωση της ανικανότητάς τους να προστατεύσουν την ελληνική κυριαρχία και τα συμφέροντα- ελάφρυναν το πακέτο των απαιτήσεων. Φτάσαμε ουσιαστικά στο σημείο να μην απαιτούμε τίποτα.

Τελικά, η λογικοποίηση στην οποία θέλαμε να πιστέψουμε ήταν ότι η ένταξη καθαυτό θα εξευρωπάιζε την Τουρκία και αυτομάτως θα έλυνε και τα ελληνοτουρκικά. Η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μας έφτιαχνε το κράτος, το ευρώ θα μας έκανε πλούσιους και η ένταξη της Τουρκίας θα άφηνε την πολιτική τάξη να ασχοληθεί με αυτά που ήξερε τόσο καλά να κάνει: Να δανείζεται, να διορίζει και να μετατρέπει κάθε πρόβλημα σε κονδύλι του ΕΣΠΑ.
Η Τουρκία πλέον αρχίζει να αντικαθιστά τη Σαουδική Αραβία ως κύριος χρηματοδότης τζαμιών που διακηρύσσουν τις πιο ακραίες μορφές του Ισλάμ. Αυτό, όμως, που ανησυχεί την ελληνική πολιτική τάξη είναι πώς θα καταφέρει να επιδοτήσει και να στεγάσει στην Ελλάδα τις καραβιές ομοθρήσκων του που στέλνει ο Ερντογάν. Δεν βλέπουν τους κινδύνους τουρκοποίησης των μουσουλμάνων της Θράκης, αλλά φαντασιώνονται ότι θα εξευρωπαΐσουν τις ορδές του «σουλτάνου»...

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Mετά τη δολοφονία του εστιάτορα Μανώλη Οικονόμου στην Υδρα η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη επτά Γεωργιανών. Στα πολλά παράλογα της υπόθεσης ήταν και το γεγονός ότι «οι αστυνομικοί, όταν συνέλαβαν τους δύο από τους επτά Γεωργιανούς, βρήκαν τα αποφυλακιστήρια στις τσέπες τους...» Οι συγκεκριμένοι ήταν από τους χιλιάδες ευεργετηθέντες εγκληματίες του νόμου Παρασκευόπουλου. Η παραπάνω ιστορία έχει τη σημασία της για να καταλάβουμε το νομικό περιβάλλον που αντιμετωπίζει o 88χρονος από τη Γλυφάδα, ο οποίος πυροβόλησε τους επίδοξους ληστές του. 

Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε ότι ο 88χρονος πυροβόλησε όταν δύο κακοποιά στοιχεία εισέβαλαν στο σπίτι του. Τώρα αντιμετωπίζει τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες από το ελληνικό κράτος. Αν η έρευνα επιβεβαιώσει την αρχική εικόνα για το τι συνέβη το πρωί της Τρίτης, τότε θα έχουμε μια τυπική περίπτωση για το πώς το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη που μόνο σκοπό έχει να προστατέψει τη ζωή και την περιουσία του. 

Η πολιτική του ελληνικού κράτους είναι ξεκάθαρη, υπάρχουν διακρίσεις εναντίον των πολιτών που θέλουν να ζήσουν αρμονικά με τους υπολοίπους. Αυτές οι διακρίσεις πλέον δεν περιορίζονται σε θέματα δημόσιας τάξης, αλλά από το φορολογικό σύστημα, το συνταξιοδοτικό, έως και την πολιτική πρόνοιας ο παραγωγικός και υπεύθυνος πολίτης δέχεται μια ανελέητη επίθεση οικονομικής και ηθικής εξόντωσης. Αντίθετα, στον μπαχαλάκη των Εξαρχείων, στον κοινό εγκληματία, στον λαθρομετανάστη, στον διεφθαρμένο δημόσιο λειτουργό και τον κρατικοδίαιτο επιχειρηματία το ελληνικό κράτος προσφέρει σχεδόν πλήρη νομική προστασία και, φυσικά, σημαντική οικονομική αρωγή. 

Στις μέρες μας δεν θα ήταν παράξενο να ακούσουμε ότι η πράξη του 88χρονου είναι ακόμα πιο επιβαρυντική από το γεγονός ότι εμπόδισε μια αναδιανομή πλούτου, η οποία μάλιστα έγινε με τα πιο γνήσια επαναστατικά μέσα. Δεν θα ήταν επίσης παράξενο η κυβέρνηση να νομοθετήσει διαφορετικές ποινές για το ίδιο αδίκημα με εισοδηματικά κριτήρια, όπως έκανε πρόσφατα με τον Kώδικα Oδικής Kυκλοφορίας. 

Προσφάτως είχε δημοσιοποιηθεί η υπόθεση της σπείρας λαθρομεταναστών που όχι μόνο έκλεβαν ηλικιωμένους, αλλά κατά τη διάρκεια της κλοπής τούς βασάνιζαν. Στο τελευταίο περιστατικό πριν από την πιο πρόσφατη σύλληψή τους είχαν κάψει μια 85χρονη σιδερώνοντάς τη. Και αυτοί είχαν αφεθεί πρόωρα ελεύθεροι με τον νόμο Παρασκευόπουλου. 

Δεν ήταν αρκετό ότι μπήκαν στην Ελλάδα παρανόμως και κανείς δεν τους απέλασε, αλλά, ακόμα και όταν έπραξαν και άλλα αδικήματα, το ελληνικό κράτος φρόντισε να τους αφήσει ελεύθερους πολύ πριν από την έκτιση της μικρής ποινής τους. Αυτό είναι το μήνυμα της κυβέρνησης σε κάθε ηλικιωμένο: Θα σε αφήσουμε απροστάτευτο σε κάθε εγκληματία της υφηλίου και, αν τολμήσεις να αμυνθείς, θα σε τιμωρήσουμε παραδειγματικά.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Το γεγονός ότι ο πρόεδρος Trump τρώει ιδιαίτερα συχνά στα McDonalds δεν είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο στο βιβλίο Fire and Fury. Η αγάπη του για το πρόχειρο φαγητό ήταν ευρέως γνωστή πολύ πριν γίνει πριν γίνει πρόεδρος. Αυτό που είναι ανησυχητικό είναι ότι τώρα λέγεται να το κάνει γιατί νομίζει ότι μειώνει τις πιθανότητες να τον δηλητηριάσουν. Εάν αυτός ο λόγος ευσταθεί και πρόεδρος δεν εμπιστεύεται τους σεφ του Λευκού Οίκου, είναι ένα ακόμα περίεργο δεδομένο από τα πολλά που «καταγράφονται» στο συγκεκριμένο βιβλίο.

Εδώ το καταγράφονται έχει μπει σε εισαγωγικά γιατί ο συγγραφέας του βιβλίου, Michael Wolff, ανήκει στην, ας πούμε, πιο «δημιουργική» σχολή της δημοσιογραφίας.  Και στην διάρκεια της καριέρας του, ο Wolff έχει υπάρξει τόσο δημιουργικός που εχθρικά προς τον  Trump  MME, όπως οι Times της Νέας Υόρκης, δεν παίρνουν στα σοβαρά αυτά που «καταγράφονται» στο συγκεκριμένο βιβλίο. Ίσως σε σύσκεψη που έγινε να μην έβαλε ο Trump τον προσωπάρχη του Λευκού Οίκου να κυνηγάει μια μύγα, όμως, αλλοπρόσαλλος και ναρκισσιστικός  χαρακτήρας του Trump, που είναι ιδιαίτερα καταφανής και στις δημόσιες εμφανίσεις του, κάνουν όποιον ακούει το παραπάνω «συμβάν» να το πιστεύει. 
 Το πρόβλημα για τον 
Trump είναι ότι όσο γελοία και εξωπραγματικά κι αν ακούγονται αυτά τα γεγονότα, η γενική συμπεριφορά του, τους προσδίδει την αίσθηση της εγκυρότητας.

Στο Λευκό Οίκο το προσωπικό αλλάζει σχεδόν ανά εβδομάδα. Δεν υπάρχει σχεδιασμός και πρόγραμμα. ‘Όλοι φαίνεται ότι προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του προέδρου. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι οι επιθυμίες του προέδρου αλλάζουν διαρκώς, και συχνά χωρίς την παραμικρή αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη πολιτική στόχευση ή ιδεολογική κατεύθυνση.

Δύο από τις επιτυχίες του Trump με μακροπρόθεσμες συνέπειες επιτεύχθηκαν γιατί απλούστατα η συμμετοχή του στην πραγματοποίηση τους ήταν και είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η φορολογική μεταρρύθμιση σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από την Ρεπουμπλικάνικη ηγεσία του Κογκρέσου. Οι θέσεις των ομοσπονδιακών δικαστών καλύπτονται με ταχύς ρυθμούς γιατί την υπόθεση την έχει αναλάβει εργολαβικά συντηρητικός σύνδεσμος δικηγόρων, η Federalist Society.   

Ο Trump προεκλογικά είχε ασκήσει έντονη κριτική στην πολιτική τάξη των ΗΠΑ.

Κατά βάση ορθή κριτική, που όμως είχε παραβλέψει μια σημαντική παράμετρο, αυτός που θέλει να αντικαταστήσει την υπάρχουσα πολιτική τάξη πρέπει τουλάχιστον να είναι το ίδιο ικανός στην διαχείριση της πολιτικής και του κράτους, διαφορετικά η αποτυχία του θα νομιμοποιήσει πολιτικά την πρώην προβληματική κατάσταση. Για την ώρα ο πρόεδρος Trump ξοδεύει το περιορισμένο πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει σε άσκοπους και ανώφελους καβγάδες, δημιουργεί σκάνδαλα από άγνοια και απίστευτη επιπολαιότητα. Γενικά, συμπεριφέρεται ως ένας κακομαθημένος έφηβος που βρίσκεται στο πλατό ενός ριάλιτι σόου. 

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου

Πριν από έναν χρόνο, την Κυριακή των Βαΐων, δύο χριστιανικές εκκλησίες στην Αίγυπτο έγιναν στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων. Είκοσι επτά χριστιανοί έχασαν τη ζωή τους στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και άλλοι 17 δολοφονήθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου. Οι διώξεις και οι γενοκτονίες εναντίον των χριστιανών το 2017 ήταν οι χειρότερες στην Ιστορία, σύμφωνα με μελέτη του καθολικού οργανισμού «Aid to the Church in Need». 

Οι χώρες με τις χειρότερες επιδόσεις στην καταπάτηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι μουσουλμανικές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Ο ένας στους 12 χριστιανούς στον κόσμο υφίσταται κάποιου είδους δίωξη, που μπορεί ξεκινά από απλή παρενόχληση και να φτάνει στους βασανισμούς, ακόμα και στη σταύρωση - κάτι που συνηθίζουν να επιλέγουν ως μέθοδο βασανισμού και εξόντωσης οι ισλαμιστές. Αν η αναλογία «ένας στους 12» δεν ακούγεται ως μεγάλος αριθμός, θα ήταν ωφέλιμο να διευκρινίσουμε ότι μιλάμε για πάνω από 215.000.000 ανθρώπους.

Σε έρευνα του Pew Research Center είχε αποκαλυφθεί ότι οι χριστιανοί υπόκεινται σε διώξεις σε 130 χώρες του κόσμου, ενώ στις 104 από αυτές τις χώρες οι διώξεις γίνονται από κυβερνήσεις και επίσημες οργανώσεις. Μπορεί η χειρότερη περιοχή για τους χριστιανούς να είναι η Μέση Ανατολή, η χειρότερη όμως χώρα είναι η κομμουνιστική Βόρεια Κορέα, όπου συστηματικά οι χριστιανοί στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανίζονται και εκτελούνται. 

Αν οι διώξεις εναντίον των χριστιανών βρίσκονται σε ιστορικά υψηλό σημείο, αυτό που κάνει εντύπωση είναι η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ για ένα θέμα το οποίο αφορά το 1/3 της ανθρωπότητας. Και δεν είναι μόνο το γεγονός ενός παγκόσμιου φαινομένου που θα έπρεπε να απασχολήσει τα ΜΜΕ... Τα εγκλήματα εναντίον των χριστιανών αρχίζουν να παρουσιάζουν σημαντική αύξηση στην Ευρώπη, την ήπειρο όπου θα ήταν αναμενόμενο οι χριστιανοί να είναι ασφαλείς. Η πολιτική ορθότητα καθορίζει τη δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων. Η δημοσίευση των διώξεων θα χαλούσε το αφήγημα του κακού Ευρωπαίου και του πάντοτε αγαθού και ταπεινού ξένου.

Σύμφωνα με το κατεστημένο, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει οπωσδήποτε να αποδεχθούν τις τεράστιες μεταναστευτικές ροές ως κάτι αναπόφευκτο και αναμφισβήτητα θετικό. Το γεγονός ότι η «μεταφορά» της Μέσης Ανατολής στην Ευρώπη έχει ως αποτέλεσμα να αποκτά όλο και περισσότερο η Ευρώπη τα χαρακτηριστικά και τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής για κάποιον λόγο δεν πρέπει καθόλου να μας ανησυχεί... 

Σε γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ένας Σύρος χριστιανός αποκάλυψε τον λόγο που τον έκανε να επιστρέψει από την Αυστρία στη Συρία, ενώ είχε ήδη ξοδέψει 3.000 ευρώ: Οταν έφτασε στην Αυστρία, διαπίστωσε πόσοι από τους λεγόμενους «πρόσφυγες» ήταν υποστηρικτές και μέλη ακραίων ισλαμικών οργανώσεων και τρομοκρατικών ομάδων. Αποφάσισε, λοιπόν, ότι θα ήταν πιο ασφαλές γι’ αυτόν να επιστρέψει στη Συρία.

| Άρθρο του Ναπολέων Λιναρδάτου


Η προσπάθεια, πριν από καιρό, του δικηγορικού συλλόγου Αγγλίας - Ουαλίας να ενσωματώσει στο αγγλικό δίκαιο τον ισλαμικό νόμο μπορεί προσωρινά να βρήκε αντιστάσεις, αλλά φαίνεται ότι είναι ένα θέμα που θα κάνει και πάλι την εμφάνισή του σχετικά σύντομα. Στις οδηγίες που είχε στείλει τότε ο δικηγορικός σύλλογος ήταν, για παράδειγμα, πώς να φτιάξετε μια διαθήκη που θα δίνει μικρότερο μερίδιο στις γυναίκες της οικογένειας ή πώς να αποκλείσετε από την κληρονομιά κάποιον που πλέον δεν ασπάζεται τη μουσουλμανική θρησκεία.

Αυτή η πρωτοβουλία του δικηγορικού συλλόγου ήταν αυτό που λέμε «μπροστά από την εποχή της», γιατί η ισλαμοποίηση της Ευρώπης προχωρά με γοργούς ρυθμούς. Δείτε, για παράδειγμα, το τελευταίο σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης, όπου «Περισσότερες από 1.000 υποθέσεις βιασμών, σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, δολοφονιών και ναρκωτικών από αδίστακτες συμμορίες εδώ και 40 χρόνια συγκλονίζουν την πόλη Τέλφορντ της Αγγλίας». Μία από τις πιο εξοργιστικές περιπτώσεις «ήταν αυτή της Λούσι Λόου. Το 1997 ο 26χρονος τότε οδηγός ταξί Αζχάρ Αλί Μεχμούντ βίασε τη 14χρονη Λούσι, η οποία γέννησε το παιδί του. Δύο χρόνια αργότερα έβαλε φωτιά στο σπίτι της, σκοτώνοντας τη Λούσι, τη μητέρα της και τη 17χρονη αδερφή της Σάρα».

Μόλις το 2014 αποκαλύφθηκε η περίπτωση της πόλης Ρόδερομ στη βόρεια Αγγλία, όπου ο αριθμός των θυμάτων βιασμού ήταν τουλάχιστον 1.400. Και στις δύο περιπτώσεις, Τέλφορντ και Ρόδερομ, οι θύτες ήταν μουσουλμάνοι έποικοι. Και στις δύο περιπτώσεις, οι Αρχές έκαναν τα στραβά μάτια, γιατί δεν ήθελαν η αλήθεια να διαταράξει την πολυπολιτισμική ειρήνη. Τη λειτουργό που πρώτη προσπάθησε να αποκαλύψει τα εγκλήματα στο Ρόδερομ τελικά την έστειλαν σε ειδική εκπαίδευση, προκειμένου να γίνει πιο ευαίσθητη στη... διαφορετικότητα.

Μακροπρόθεσμα το θέμα με τα παραπάνω γεγονότα είναι ότι αποκτούν μια κανονικότητα στον δυτικό κόσμο, τα συνηθίζουμε. Η καθημερινότητα αποκτά όλο και περισσότερο τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά και, αν σε αυτό κάποιος προβάλει αντιρρήσεις, τότε αμέσως διώκεται ως ρατσιστής και ξενοφοβικός. Για εμάς στην Ελλάδα όλα τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη σημασία, λαμβάνοντας υπ' όψιν το γεγονός ότι ο κ. Σκουρλέτης θα «ελληνοποιήσει» 800.000 αλλοδαπούς με διαδικασίες-εξπρές. Το γεγονός των μαζικών, και παρεμπιπτόντως αντισυνταγματικών, ελληνοποιήσεων θα αλλάξει ριζικά την πολιτισμική πορεία της χώρας μας. Η επιστροφή πολιτικά και πολιτισμικά στον χώρο της Μέσης Ανατολής είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο, αν οι υπάρχουσες τάσεις και πολιτικές δεν αντιστραφούν. Η πολιτική τάξη που οδήγησε την Ελλάδα σε χρεοκοπία θα έχει κάνει ακόμη ένα μοιραίο έγκλημα, καταργώντας ουσιαστικά όλα όσα μπορέσαμε να οικοδομήσουμε από τον Μάρτιο του '21 και μετά.

Σελίδα 1 από 4

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

  • «Η ΤΑΡΑΤΣΑ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ 2018»
    Από 6 Ιουνίου και κάθε Τετάρτη & Πέμπτη του Ιουνίου, του Ιουλίου & του Σεπτεμβρίου   Με μόνιμο θίασο από τους: ΘΑΝΑΣΗ ΑΛΕΥΡΑ ΝΕΦΕΛΗ ΦΑΣΟΥΛΗ LA DANDIZETTE ALEX DE PARIS Πώς…
    Written on Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018 14:37 in ΤΕΧΝΕΣ
  • ΗΜΕΡΙΔΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ
    ΗΜΕΡΙΔΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ Με κεντρικό ομιλητή τον Δήμαρχο Περάματος, Γιάννη Λαγουδάκη και με εισηγητές, επιστήμονες, τεχνοκράτες, βουλευτές, αυτοδιοικητικούς, πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο Περάματος την περασμένη Παρασκευή 18 Μαΐου Ημερίδα με αντικείμενο την λειτουργία Εταιρειών…
    Written on Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018 14:31 in ΠΕΡΑΜΑ
  • ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΟΔΟΠΟΙΙΑΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ
    Το έργο οδοποιίας των κεντρικών δρόμων της Σαλαμίνας, συνολικού προϋπολογισμού 2.500.000€, το οποίο ξεκίνησε σήμερα, επισκέφθηκε ο Αντιπεριφερειάρχης Νήσων κ. Παναγιώτης Χατζηπέρος, συνοδευόμενος από την Δήμαρχο Σαλαμίνας κ. Ισιδώρα Νάννου…
    Written on Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018 14:26 in ΣΑΛΑΜΙΝΑ
  • Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΥΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΣ «ΗΜΕΡΕΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»
    O Δήμαρχος  Πειραιά κ. Γιάννης Μώραλης και ο Εντεταλμένος  Δημοτικός Σύμβουλος Τοπικής Οικονομικής Ανάπτυξης και Επιχειρηματικότητας κ. Πέτρος Κόκκαλης, παρουσίασαν στις 21/05/2018, σε Συνέντευξη Τύπου, το πρόγραμμα για τις «Ημέρες…
    Written on Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018 14:22 in ΠΕΙΡΑΙΑΣ
  • Προληπτικά έργα στο οδικό δίκτυο της Π.Ε Νήσων
    Προληπτικά έργα στο οδικό δίκτυο της Π.Ε Νήσων Εν όψει της Αντιπυρικής περιόδου και της αύξησης της επισκεψιμότητας της στους νησιωτικούς Δήμους και την Τροιζηνία, εκτελούνται τα πιο κάτω έργα τα οποία βελτιώνουν την ασφάλεια του οδικού δικτύου…
    Written on Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018 14:14 in ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ